De Isokaze (磯風, “Wind op het strand”) was een torpedobootjager van de Kagerō-klasse, gebouwd voor de Keizerlijke Japanse Marine in de late jaren 1930. Het schip diende in de Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog en nam deel aan meerdere grote zeeslagen, waaronder de aanval op Pearl Harbor, de Slag bij Midway, de Slag in de Filipijnenzee en Operatie Ten-Go. De Isokaze werd gekenmerkt door haar hoge snelheid, krachtige torpedobewapening en beperkte luchtafweer, wat typerend was voor Japanse torpedobootjagers uit deze periode.
Ontwerp >Ontwerp en constructie
gerō-klasse was een doorontwikkeling van de Asashio-klasse en werd ontworpen met verbeterde stabiliteit, bereik en vuurkracht. De Isokaze werd op 25 november 1938 op stapel gezet in het Sasebo Naval Arsenal, te water gelaten op 19 juni 1939 en op 30 november 1940 in dienst gesteld.Het schip had een lengte van 118,5 meter, een breedte van 10,8 meter en een diepgang van 3,76 meter. De standaardwaterverplaatsing bedroeg 2.065 ton en de volle belading 2.529 ton. De voortstuwing bestond uit twee Kampon-geared stoomturbines, elk verbonden met een schroefas, gevoed door drie Kampon-waterpijpketels. Het totale vermogen bedroeg 52.000 pk, goed voor een maximumsnelheid van 35 knopen. Het operationele bereik was 5.000 zeemijl bij 18 knopen.
De bemanning bestond uit circa 240 personen.
Bewapenin>Bewapening
levering bestond de hoofdbewapening uit zes Type 3 127 mm kanonnen, opgesteld in drie dubbeltorens (één voor en twee achter, waarbij de achterste torens in superfiring-opstelling stonden). De luchtafweer bestond aanvankelijk uit vier Type 96 25 mm-kanonnen in tweelingopstellingen, maar dit werd tijdens de oorlog uitgebreid.De torpedobewapening omvatte acht 610 mm lanceerbuizen voor de zuurstof-aangedreven Type 93 “Long Lance” torpedo, opgesteld in twee viervoudige draaibare opstellingen. Voor elke buis werd één reserveprojectiel meegenomen. Ter bestrijding van onderzeeboten waren er dieptebomrekken en -werpers, met in totaal zestien dieptebommen, later uitgebreid.
Bepantsering<>Bepantsering
was, zoals gebruikelijk voor torpedobootjagers in de jaren dertig, niet uitgerust met pantserplaten tegen zwaar artillerievuur. Bescherming beperkte zich tot lichte bepantsering van vitale machineonderdelen en beperkte scherfwering rond commandoposten en vuurleidingsinstallaties.Sensoren en d>Sensoren en dataverwerking
ststelling was de Isokaze uitgerust met een Type 93 onderwatersonde (actieve sonar) en een Type 93 hydrofoon (passieve sonar). Radarapparatuur ontbrak bij oplevering.In 1943 werd de voorste mast aangepast voor de installatie van een Type 22 oppervlakte-radar. De radarruimte werd ondergebracht in een extra dekhuis achter de brug. In 1944 werd op de achterste mast een Type 13 luchtdoelradar toegevoegd.
Ondanks deze uitbreidingen beschikte het schip niet over een geïntegreerd Combat Information Center (CIC). Hierdoor werden sensorgegevens niet centraal verwerkt en geanalyseerd, maar verspreid via afzonderlijke commandoposten, wat de reactietijd en coördinatie beperkte. Binnen de militair technische normen van 1943 werd de Isokaze hierdoor als operationeel verouderd beschouwd, ondanks haar torpedobewapening en snelheid.
ModificatiesModificaties
orlog werden meerdere wijzigingen doorgevoerd:Uitbreiding van luchtafweer met extra Type 96 25 mm-kanonnen.
Verwijdering van de achterste (X) toren in 1943, vervangen door extra luchtafweer.
Installatie van Type 22 radar en later Type 13 luchtafweerradar.
Aanpassingen aan de dieptebominstallaties, met een uitbreiding tot twee rails en een grotere voorraad dieptebommen.
Status schip ti>Status schip tijdens de oorlog
n van de oorlog was de Isokaze modern en voldeed zij aan de Japanse eisen voor torpedobootjagers: hoge snelheid, groot bereik en zware torpedobewapening. Vanaf 1943 raakte het schip echter technologisch achterop door het ontbreken van een geïntegreerd gevechtsinformatiesysteem en de aanvankelijk zwakke luchtafweer. Regelmatig onderhoud vond plaats in Kure, Sasebo en Truk, met meerdere periodes in dok voor reparaties na gevechtsschade.Operationele ges>Operationele geschiedenis
op tot oorlog en Pearl HarborOp 18 november 1941 vertrok de Isokaze met de 17e torpedobootjagerdivisie, bestaande uit Urakaze, Tanikaze en Hamakaze, als escorte voor de Kido Butai, de Japanse vliegdekschipformatie onder bevel van viceadmiraal Chuichi Nagumo. De formatie werd ingezet voor een geheime operatie: de aanval op Pearl Harbor. Op 7 december 1941 voerden Japanse vliegtuigen de aanval uit, waarna de vloot zich terugtrok richting Japan. Tijdens de terugtocht voerden de Isokaze en Hamakaze een aanval uit op een waargenomen vijandelijke onderzeeër; de vermeende vernietiging werd nooit bevestigd.
Begin januari 1942 escorteerde de Isokaze het troepentransportschip Nichiro Maru van Japan naar Truk. Kort daarna werd zij ingezet bij de escortering van vliegdekschepen tijdens luchtaanvallen op Rabaul, de aanval op Port Darwin en operaties in de Javazee.
1942 – Indische Oceaan, Midway en Guadalcanal
Op 1 maart 1942 nam de Isokaze deel aan de onderschepping van het Nederlandse vrachtschip Modjokerto, samen met Shiranui en Kasumi. Het schip werd in enkele minuten tot zinken gebracht door artillerievuur. Op 7 maart ondersteunde de Isokaze de beschieting van Christmas Island. Kort daarna escorteerde zij de Kido Butai tijdens een grootschalige operatie in de Indische Oceaan.
Van 4 tot 5 juni 1942 nam de Isokaze deel aan de Slag bij Midway. Het schip liep lichte schade op door nabije bominslagen. Zij redde overlevenden van het vliegdekschip Soryu en bracht het schip met torpedo’s tot zinken om te voorkomen dat het in vijandelijke handen zou vallen.
In augustus nam de Isokaze deel aan een nachtelijk bombardement op Henderson Field op Guadalcanal, gevolgd door de escortering van troepentransporten tijdens de Slag bij de Oostelijke Salomonseilanden. Eind oktober nam zij deel aan de Slag bij Santa Cruz, waarna zij terugkeerde naar Truk en later naar Japan voor onderhoud.
1943 – Gevechten, schade en reparaties
Begin januari 1943 begeleidde de Isokaze een groot troepentransport van Rabaul naar Lae. Onderweg gingen de transportschepen Myoko Maru en Nichiryu Maru verloren door luchtaanvallen, maar de overige schepen bereikten hun bestemming. Op 10 januari ontdekte de Isokaze de Amerikaanse onderzeeër USS Argonaut. Samen met de Maikaze viel zij het doel aan met kanonvuur en dieptebommen, waarbij de onderzeeër tot zinken werd gebracht met verlies van alle 102 opvarenden.
In februari nam de Isokaze deel aan de evacuatie van Japanse troepen van Guadalcanal. Tijdens luchtaanvallen werd zij getroffen door twee bommen, waarbij tien bemanningsleden omkwamen. Het schip werd zwaar beschadigd en raakte tijdelijk buiten gevecht. Na noodreparaties in de Shortlands werd de Isokaze naar Truk gesleept en later in Kure volledig hersteld.
In augustus escorteerde zij konvooien naar de Salomonseilanden en nam zij deel aan de Slag bij Horaniu, waarbij zij lichte schade opliep door een 127 mm-granaat. In oktober nam zij kort deel aan de Slag bij Vella Lavella. Op 4 november liep zij mijnschade op tijdens escortetaken. De reparatie in Truk duurde de rest van het jaar; in deze periode werd de achterste toren verwijderd en vervangen door extra luchtafweer.
1944 – Escortediensten, Filipijnenzee en Leyte
In januari 1944 hervatte de Isokaze haar escortetaken. Op 29 maart begeleidde zij het slagschip Musashi na een torpedering door de Amerikaanse onderzeeër USS Tunny. In april beschadigde zij de USS Scamp met dieptebommen.
Op 9 juni 1944 voer de Isokaze samen met de Tanikaze op patrouille toen deze laatste door twee torpedo’s van de Amerikaanse onderzeeër USS Harder werd getroffen en zonk. De Isokaze nam deel aan de redding van 126 overlevenden.
Tijdens de Slag in de Filipijnenzee in juni escorteerde zij Japanse vliegdekschepen, redde overlevenden van het vliegdekschip Taiho en wist meerdere luchtaanvallen te ontwijken. In oktober maakte zij deel uit van de centrale strijdmacht van admiraal Kurita tijdens de Slag in de Golf van Leyte. Op 25 oktober voerde zij torpedoaanvallen uit op Amerikaanse escortcarriers en nam zij deel aan het beschieten van de USS Hoel en USS Johnston. Na afloop keerde het schip terug naar Brunei.
1945 – Operatie Ten-Go en verlies
In januari 1945 escorteerde de Isokaze de beschadigde Hamakaze naar Mako. In februari en maart bleef zij in Kure vanwege zware geallieerde luchtaanvallen.
In april nam de Isokaze deel aan Operatie Ten-Go. Het slagschip Yamato, begeleid door onder andere de Isokaze, zou naar Okinawa varen om daar als vaste kustbatterij te dienen. Op 7 april werd de Japanse formatie aangevallen door honderden vliegtuigen van Amerikaanse vliegdekschepen. Tijdens de gevechten probeerde de Isokaze de zwaar getroffen lichte kruiser Yahagi te helpen, maar werd zelf het doelwit van vliegtuigen van USS Bataan en USS Belleau Wood. Meerdere directe bomtreffers en nabije inslagen veroorzaakten zware structurele schade, branden en waterinstroom. De bemanning werd geëvacueerd naar de Yukikaze, die het schip met artillerievuur tot zinken bracht.
Met het verlies van de Isokaze kwam een einde aan een actieve dienstcarrière die bijna de gehele duur van de Tweede Wereldoorlog had beslagen.
Na de oorlog
De Isokaze wer>Na de oorlogtot zinken gebracht tijdens Operatie Ten-Go, waardoor er geen actieve dienstperiode meer was na de oorlog. Het wrak werd in mei 2016 gelokaliseerd tijdens een onderwateronderzoek, maar de vondst werd pas op 10 februari 2018 openbaar gemaakt. Het schip bleef op de zeebodem liggen als oorlogsgraf en werd niet geborgen.
Conclusie
De Isokaze werd g>Conclusierdeel van de Kagerō-klasse, met een ontwerp gericht op hoge snelheid, groot bereik en zware torpedobewapening. Bij indienststelling voldeed het schip aan de operationele eisen van de Keizerlijke Japanse Marine. Het ontbreken van zware bepantsering en de beperkte luchtafweer weerspiegelden de Japanse nadruk op offensieve inzet boven defensieve bescherming.
Technologische ontwikkelingen tijdens de oorlog, waaronder verbeterde radar- en vuurleidingssystemen bij geallieerde marines, maakten dat de Isokaze vanaf 1943 technisch achterliep. Ondanks de toevoeging van Type 22- en Type 13-radars bleef het ontbreken van een geïntegreerd Combat Information Center een structurele beperking, waardoor centrale verwerking van sensorgegevens niet mogelijk was. Binnen de militaire normen van die tijd werd het schip daardoor als operationeel verouderd beschouwd.
Gedurende haar diensttijd nam de Isokaze deel aan alle grote campagnes van de Japanse marine in de Stille Oceaan en bleef zij inzetbaar tot haar verlies in april 1945 tijdens Operatie Ten-Go. Het schip vertegenwoordigde daarmee zowel de sterke als de zwakke punten van de Japanse torpedobootjagerdoctrine in de Tweede Wereldoorlog.
Bronnen en meer informatie
- >Bronnen en meer informatie/commons.wikimedia.org/wiki/File:Japanese_destroyer_Isokaze_II.jpg">Shizuo Fukui, Public domain, via Wikimedia Commons
Jentschura, Hansgeorg; Jung, Dieter; Mickel, Peter (1977). Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Annapolis: United States Naval Institute. ISBN 978-0-87021-893-4.
Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. London: Arms and Armour Press. ISBN 978-0-85368-910-5.
Brown, David (2000). Warship Losses of World War Two. London: Arms and Armour. ISBN 978-1-85409-515-9.
