
De USS Hoel (DD-533) was een torpedobootjager van de Fletcher-klasse, gebouwd voor de Amerikaanse marine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip werd vernoemd naar luitenant-commandant William R. Hoel en werd in 1943 in dienst gesteld. De Hoel verwierf bekendheid door haar inzet tijdens de Slag bij Samar op 25 oktober 1944, een onderdeel van de Slag in de Golf van Leyte. Hier wist zij, ondanks overmacht, bij te dragen aan het afslaan van de Japanse Centrale Strijdmacht. De Hoel werd uiteindelijk tot zinken gebracht, maar liet een blijvende indruk achter binnen de Amerikaanse maritieme geschiedenis.
Ontwerp en constructie
De Fletcher-klasse werd vanaf 1939 ontworpen om voldoende groot en veelzijdig te zijn om de bewapening en operationele taken van eerdere destroyer-klassen te verbeteren. Van 1940 tot het einde van de oorlog werden er 175 schepen van deze klasse gebouwd, wat de Fletcher-klasse tot de meest geproduceerde Amerikaanse torpedobootjagers van de oorlog maakte.
De USS Hoel had een standaardwaterverplaatsing van 2.100 ton en een volle belading van 2.544 ton. Haar lengte bedroeg 114,7 meter, met een breedte van 12 meter en een diepgang van 4,1 meter. Voor de voortstuwing beschikte het schip over twee General Electric-stoomturbines en vier Babcock & Wilcox-ketels, goed voor 60.000 pk. Hiermee bereikte zij een topsnelheid van 38 knopen (70 km/u). De actieradius bedroeg 6.500 zeemijlen bij een snelheid van 15 knopen. De bemanning bestond uit 273 officieren en manschappen.
De romp en constructie van de Fletcher-klasse waren ontworpen met nadruk op snelheid, wendbaarheid en veelzijdigheid, zonder zware bepantsering zoals op grotere schepen. Dit maakte de klasse geschikt voor escortetaken, vlootverdediging en offensieve operaties.
Bewapening
De Hoel beschikte over een hoofdbewapening van vijf 127 mm/38 kaliber kanonnen in enkelvoudige opstellingen, ondersteund door tien 533 mm torpedobuizen in twee vijfdubbele opstellingen. Voor luchtafweer had het schip tien 40 mm Bofors-kanonnen en zeven 20 mm Oerlikon-kanonnen. Daarnaast waren er zes dieptebomwerpers en twee dieptebomrekken geplaatst voor onderzeebootbestrijding.
Bepantsering
De Fletcher-klasse destroyers, waaronder de USS Hoel, waren niet uitgerust met zware bepantsering. Wel beschikte de Hoel over beperkte bescherming: 19 mm op de zijkanten en 13 mm op het dek boven de machinekamers. Dit bood slechts minimale weerstand tegen vijandelijk artillerievuur.
Sensoren en dataverwerking
De USS Hoel was uitgerust met sensoren en verwerkingssystemen die de operationele effectiviteit bepaalden.
Radarsystemen
Het schip beschikte over een SC-surveillance radar, ontworpen voor langeafstandsluchtbewaking. Daarnaast had het een SG-radar, die fungeerde als lucht- en oppervlaktezoekradar. Deze combinatie maakte het mogelijk om vijandelijke vliegtuigen en schepen vroegtijdig te detecteren en de tactische positie van de Hoel en haar eskader te verbeteren.
Sonar
Voor onderzeebootbestrijding was de Hoel voorzien van een QC-series sonar, waarmee onderzeeboten opgespoord konden worden. Deze technologie was in de vroege jaren 40 van groot belang, aangezien de onderzeebootdreiging van de Japanse marine reëel was in de Stille Oceaan.
Fire Control Systems
De Hoel had een Mark 37 Gun Fire Control System voor de 127 mm-kanonnen, dat in combinatie met radar nauwkeurige doelbepaling mogelijk maakte. Voor de torpedo’s was er een Mark 27 Torpedo Fire Control System, terwijl de luchtafweer werd aangestuurd door een Mark 51 Fire Control System.
Combat Information Center (CIC)
De Fletcher-klasse beschikte over een Combat Information Center (CIC), waar informatie van radar, sonar en observatie werd verzameld en geanalyseerd. Dit centrum fungeerde als zenuwcentrum van het schip en stelde de commandant in staat om snelle tactische beslissingen te nemen. In de context van 1943 betekende dit dat de Hoel modern was uitgerust en voldeed aan de militaire normen van die tijd.
Met deze systemen was de Hoel in staat om effectief op te treden in gecombineerde vlootoperaties, ondanks haar beperkte bepantsering.
Modificaties
Tijdens haar korte operationele loopbaan onderging de Hoel geen ingrijpende modificaties. Ze werd voornamelijk ingezet in haar oorspronkelijke configuratie, wat typerend was voor Fletcher-klasse schepen die relatief laat in de oorlog in dienst kwamen.
Status schip tijdens de oorlog
Bij indienststelling in juli 1943 gold de USS Hoel als een modern oorlogsschip. De combinatie van snelheid, bewapening en een volledig operationeel CIC maakte haar geschikt voor de intensieve zeeslagen in de Stille Oceaan. Regelmatig onderhoud en kleine aanpassingen vonden plaats in havens als Pearl Harbor en Mare Island, maar grootschalige vernieuwingen waren niet nodig gedurende haar actieve periode.
Operationele geschiedenis
Eerste inzet in de Stille Oceaan
Na de indienststelling in 1943 werd de Hoel ingezet in de centrale en zuidelijke Stille Oceaan. Zij maakte deel uit van konvooiescortes en landingsoperaties tijdens de campagnes op de Gilbert- en Marshall-eilanden. Bij de aanval op Makin in november 1943 diende de Hoel als escorte voor escortevliegdekschepen. Tijdens deze operatie ging de USS Liscome Bay verloren na een Japanse torpedoaanval, waarbij de Hoel overlevenden redde.
Campagnes in de Marshalleilanden
Begin 1944 nam de Hoel deel aan de invasie van Kwajalein en Eniwetok. Hier voerde zij kustbombardementen uit, patrouilleerde voor onderzeebootbestrijding en ondersteunde de landingen. Deze taken onderstreepten de veelzijdigheid van Fletcher-klasse destroyers.
Voorbereiding en inzet bij de Palau-eilanden
In september 1944 begeleidde de Hoel escorteschepen die luchtsteun leverden tijdens de invasie van Peleliu. Ze nam reddingsoperaties waar voor neergestorte piloten en zette haar luchtafweer in tegen Japanse aanvallen.
De Slag bij Samar
Het hoogtepunt van de operationele geschiedenis van de Hoel vond plaats tijdens de Slag bij Samar op 25 oktober 1944. Samen met de destroyers Johnston en Heermann vormde zij de scherming van Task Unit 77.4.3, beter bekend als “Taffy 3”, bestaande uit escortevliegdekschepen. Toen de Amerikaanse eenheid onverwacht werd aangevallen door de Japanse Centrale Strijdmacht onder admiraal Takeo Kurita, voerde de Hoel onmiddellijk een aanval uit met torpedo’s en artillerievuur.
De Hoel legde rookgordijnen, opende vuur op Japanse slagschepen en kruisers, en lanceerde torpedo’s richting de Kongō en later de Yamato. Tijdens deze acties werd het schip herhaaldelijk geraakt door zware granaten van de Nagato, Haguro en later ook door de secundaire batterijen van de Yamato. Ondanks zware schade wist de Hoel torpedoaanvallen uit te voeren die ertoe bijdroegen dat de Japanse vloot gedwongen werd tot ontwijkende manoeuvres.
De Hoel werd uiteindelijk getroffen door meer dan veertig granaten en zonk om 08:55 uur. Van de 339 bemanningsleden overleefden er slechts 86.
Betekenis van haar inzet
Hoewel de Hoel verloren ging, leverde haar optreden een bijdrage aan het verstoren van de Japanse aanval. De acties van Taffy 3, waartoe de Hoel behoorde, zorgden ervoor dat de Amerikaanse landingen bij Leyte behouden bleven. Voor haar inzet ontving de Hoel de Presidential Unit Citation, de Philippine Presidential Unit Citation en vijf Battle Stars.
Conclusie
De USS Hoel (DD-533) was een modern uitgeruste Fletcher-klasse torpedobootjager die tijdens de Tweede Wereldoorlog intensief werd ingezet in de Stille Oceaan. De aanwezigheid van radarsystemen, sonar en een Combat Information Center maakte haar operationeel relevant in 1943 en 1944. Ondanks haar beperkte bepantsering kon de Hoel effectief deelnemen aan gecombineerde operaties. Het optreden bij Samar, hoewel met verlies van schip en bemanning, illustreert de operationele waarde van destroyers in grootschalige zeeslagen. Zonder een CIC of vergelijkbare systemen zouden schepen in deze periode snel verouderd zijn, maar de Hoel voldeed volledig aan de normen van haar tijd.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: Naval History & Heritage Command , Public domain, via Wikimedia Commons
- Friedman, Norman (1982). U.S. Destroyers: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 9780870217333.
- Gardiner, Robert; Chesneau, Roger, eds. (1980). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Naval Institute Press. ISBN 9780870219139.
- Hornfischer, James D. (2004). The Last Stand of the Tin Can Sailors. Bantam Books. ISBN 9780553802573.
- McComb, Dave (2010). US Destroyers 1942–45: Wartime Classes. Osprey Publishing. ISBN 9781846034442.
- Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946









