Home Personen Duits Hans Schmidt: Generaal Wehrmacht WOII

Hans Schmidt: Generaal Wehrmacht WOII

Hans Schmidt (1895–1971) was een Duitse officier die carrière maakte in de Bayerische Armee, de Reichswehr en uiteindelijk de Wehrmacht. Hij bekleedde tijdens de Tweede Wereldoorlog de rang van Generalleutnant en voerde het bevel over verschillende infanteriedivisies aan het oost- en westfront. In zijn militaire loopbaan ontving hij meerdere onderscheidingen, waaronder het Ridderkruis van het IJzeren Kruis. Na zijn krijgsgevangenschap in 1945 keerde hij terug naar Duitsland, waar hij een nieuw leven begon als zakenman.

Vroege leven en opleiding

Hans Schmidt werd op 14 maart 1895 geboren in Bayreuth, in het Koninkrijk Beieren. Hij groeide op in een periode van politieke stabiliteit onder het Duitse Keizerrijk. Na het behalen van zijn Abitur aan het Graf-Münster-Gymnasium besloot Schmidt een militaire loopbaan te volgen. In augustus 1914 trad hij als Fahnenjunker (vaandrig) toe tot het Beierse leger. Zijn benoeming tot officier werd met terugwerkende kracht gedateerd op 15 november 1913 .

Deelname aan de Eerste Wereldoorlog

Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende Schmidt als compagnieofficier in het 7. Infanterie-Regiment “Prinz Leopold” aan het Westfront. Zijn ervaringen in de loopgravenoorlog legden de basis voor zijn verdere militaire vorming. In deze periode ontving hij het IJzeren Kruis in zowel de 2e als de 1e klasse, evenals het Verwundetenabzeichen in zwart .

Interbellum: Dienst in de Reichswehr

Na het einde van de oorlog werd Schmidt opgenomen in het 200.000 man sterke Übergangsheer, de voorlopige overgangsformatie van het Duitse leger. Later werd hij overgeplaatst naar het 100.000 man sterke beroepsleger van de Reichswehr, in overeenstemming met het Verdrag van Versailles. Hier diende hij in het 21. (Bayerisches) Infanterie-Regiment, aanvankelijk als compagnieofficier en later als adjudant van het III. Bataillon in Bayreuth. Hij kreeg verscheidene opdrachten, waaronder het commando over compagnieën in Erlangen en Würzburg .

In deze periode onderhield Schmidt nauwe banden met het Corps Guestphalia Erlangen, een studentenvereniging. Zijn bijnaam binnen deze kringen was “Sultan” en hij was een regelmatig aanwezige bij bijeenkomsten en ceremoniële gelegenheden.

Deelname aan de Tweede Wereldoorlog

Met de herbewapening van Duitsland in de jaren 1930 nam Schmidt opnieuw actieve dienst in de Wehrmacht. Tussen 1935 en 1938 was hij commandant van het III. Bataillon van het Infanterie-Regiment 41, onderdeel van de 10. Infanterie-Division in Erlangen. In 1940 werd hij aangesteld als commandant van het Infanterie-Regiment 245 van de 88. Infanterie-Division. Met deze eenheid nam hij deel aan het tweede deel van de veldtocht in het westen .

Tijdens de Duitse veldtocht tegen de Sovjet-Unie in 1941 leidde hij zijn regiment bij gevechten in Zuid-Rusland. Bij de herstructurering van zijn eenheid tot Grenadier-Regiment 245 bleef hij aan als commandant. In januari 1943 volgde hij Generalleutnant Robert Meißner op als bevelhebber van de 68. Infanterie-Division bij Woronesj aan de Oostfront. Onder zijn leiding nam de divisie deel aan zware gevechten in dit zuidelijke frontgebied .

Na zijn promotie tot Generalmajor in april 1943 en tot Generalleutnant in oktober van datzelfde jaar, werd hij in de herfst van 1943 opnieuw in de Führerreserve geplaatst. Korte tijd later, in november 1943, kreeg hij het commando over de nieuw opgerichte 275. Infanterie-Division in West-Frankrijk. Deze divisie werd in oktober 1944 herbevoorraad en opnieuw toegewezen aan Schmidt .

De 275. Infanterie-Division werd in 1945 uiteindelijk vernietigd in de zogeheten Kessel van Halbe, een omsingeling van Duitse troepen ten zuiden van Berlijn. Schmidt kwam kort daarna in Amerikaanse krijgsgevangenschap terecht.

Na de oorlog

In 1947 werd Hans Schmidt uit krijgsgevangenschap vrijgelaten. Hij vestigde zich in Weiden in der Oberpfalz, waar hij een nieuw leven opbouwde. In 1953 werd hij onderscheiden met de Corpsschleife van Guestphalia Erlangen, waarmee zijn verbondenheid met het studentenleven werd erkend .

Tot 1970 werkte hij als zelfstandig verzekerings- en financieel adviseur. Ook was hij jarenlang actief als voorzitter van de plaatselijke afdeling van de Bayerischer Soldatenbund in Bayreuth. Op 28 november 1971 overleed hij op 76-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Weiden. Hij werd begraven op de Stadtfriedhof van Bayreuth .

Militaire rangen

Hans Schmidt doorliep een volledige militaire loopbaan, met de volgende bevorderingen:

  • Leutnant – 24 juni 1914

  • Oberleutnant – 1 oktober 1923

  • Hauptmann – 1 mei 1928

  • Major – 1935

  • Oberstleutnant – 1 januari 1938

  • Oberst – 1 november 1940

  • Generalmajor – 1 april 1943

  • Generalleutnant – 1 oktober 1943

Onderscheidingen

Tijdens zijn militaire carrière werd Hans Schmidt onderscheiden met meerdere decoraties voor moed en leiding:

  • Verwundetenabzeichen in zwart

  • IJzeren Kruis 1914: 2e klasse en 1e klasse

  • Erekruis voor Frontstrijders 1914–1918

  • Gesp van het IJzeren Kruis 1939: 2e klasse en 1e klasse

  • Medaille Winterschlacht im Osten 1941/42 (Oostfrontmedaille)

  • Duits Kruis in Goud – 21 april 1943

  • Ridderkruis van het IJzeren Kruis – 16 oktober 1944, als Generalleutnant en commandant van de 275. Infanterie-Division

Conclusie

Hans Schmidt vertegenwoordigt het type beroepsmilitair dat gedurende drie politieke tijdperken — het Keizerrijk, de Weimarrepubliek en het Derde Rijk — actief bleef binnen de Duitse krijgsmacht. Zijn loopbaan illustreert de continuïteit binnen het Duitse officierskorps tussen de wereldoorlogen en zijn rol aan het Oostfront toont het verloop van de oorlog vanuit Duits perspectief. Na de oorlog keerde hij terug naar het burgerleven en bleef hij actief binnen veteranenkringen. Zijn militaire nalatenschap is vastgelegd in diverse militaire archieven en publicaties.

Bronnen en meer informatie

  1. Mitcham, Samuel W. Jr. (2007). Retreat to the Reich: The German Defeat in France, 1944. Mechanicsburg, PA: Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-3416-5.

  2. Fellgiebel, Walther-Peer (2000). Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtteile. Friedberg: Podzun-Pallas. ISBN 978-3-7909-0284-6.

  3. Scherzer, Veit (2007). Ritterkreuzträger 1939–1945 – Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena: Scherzers Militaer-Verlag. ISBN 978-3-938845-17-2.

  4. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946