
De Fuyutsuki (冬月, “Winter Moon”) was een torpedobootjager van de Akizuki-klasse in dienst van de Japanse Keizerlijke Marine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip behoorde tot de aangepaste serie binnen deze klasse, waarbij het ontwerp werd vereenvoudigd om de bouwtijd te verkorten. De Akizuki-klasse werd oorspronkelijk ontwikkeld als luchtafweerdestroyer ter bescherming van vliegdekschipformaties, maar door toevoeging van torpedobewapening en anti-onderzeebootcapaciteiten werden deze schepen multi-inzetbaar. De Fuyutsuki werd in 1944 in dienst gesteld en nam deel aan diverse operaties in de laatste oorlogsmaanden, waaronder de escortemissie van het slagschip Yamato. Het schip overleefde de oorlog, maar werd later gebruikt als onderdeel van een havenbrekerwaterconstructie.
Ontwerp en constructie
De Akizuki-klasse was ontwikkeld als Type-B Destroyer (Otsu-gata Kuchikukan) met een focus op luchtverdediging. Fuyutsuki behoorde tot de vereenvoudigde Fuyutsuki-serie, waarbij de romp- en brugstructuur werd aangepast om productietijd te reduceren.
Technische gegevens:
- Lengte: 134,2 meter
- Breedte: 11,6 meter
- Diepgang: 4,15 meter
- Standaardwaterverplaatsing: 2.701 ton
- Volbeladen waterverplaatsing: 3.420 ton
- Voortstuwing: 2 Kampon geared steam turbines, elk op 1 schroefas
- Ketels: 3 Kampon waterpijpketels
- Vermogen: 52.000 shp
- Maximumsnelheid: 33 knopen
- Actieradius: 8.300 zeemijl bij 18 knopen
- Bemanning: 300–315 personen
De machine- en ketelruimten waren gescheiden om de kans op totale aandrijvingsuitval na gevechtsschade te verkleinen. Het schip werd gebouwd door het Maizuru Naval Arsenal en kwam op 25 mei 1944 in dienst.
Bewapening
Oorspronkelijke configuratie:
- 8 × 100 mm Type 98 dual-purpose kanonnen (vier tweelingtorens, superfiring voor en achter)
- 41 × 25 mm Type 96 luchtafweerkanonnen (7 drievoudige opstellingen, 20 enkele opstellingen)
- 4 × 610 mm torpedobuizen (één viervoudige draaibare opstelling, Type 93 “Long Lance”-torpedo’s, met herlaadcapaciteit)
- 2 × dieptebomwerpers en 2 × dieptebomrails, 72 dieptebommen
Gedurende de oorlog werd het aantal luchtafweerinstallaties vergroot, waarbij extra 25 mm opstellingen werden toegevoegd.
Bepantsering
Fuyutsuki beschikte niet over zware bepantsering. Vitale delen zoals brug, machinekamers en munitieopslag waren voorzien van lichte bepantsering tegen scherfwerking en lichte projectielen. Het ontwerp gaf prioriteit aan snelheid, wendbaarheid en vuurkracht.
Sensoren en dataverwerking
Fuyutsuki beschikte over meerdere radar- en sonarinstallaties die waren bedoeld voor lucht- en oppervlaktewaarneming, evenals onderzeebootdetectie. De aanwezige systemen waren:
- Type 13 early-warning radar, geplaatst op de hoofdmast, bedoeld voor langeafstandsluchtwaarneming. Dit systeem kon binnenkomende vliegtuigen detecteren op afstanden tot circa 100 kilometer, afhankelijk van hoogte en atmosferische omstandigheden.
- Type 22 surface-search radar, geïnstalleerd op de voormast, geschikt voor het detecteren van oppervlakteschepen en het ondersteunen van vuurleiding tegen zee- en luchtdoelen. Het bereik tegen oppervlaktecontacten lag rond de 35 kilometer.
- Type 93 sonar, voor actieve onderzeebootdetectie, werkend via geluidspulsen om onderzeeboten in de nabijheid te lokaliseren.
- Type 93 hydrofoon, voor passieve onderzeebootdetectie, waarbij geluidsbronnen onder water werden opgevangen zonder eigen signaaluitzending.
De radars en sonar waren gekoppeld aan lokale vuurleidings- en navigatiesystemen, waarbij de gegevens centraal werden verwerkt op de brug. De integratie van deze sensoren was beperkt in vergelijking met geallieerde schepen uit dezelfde periode. Hoewel de Fuyutsuki beschikte over posities voor radaroperators, vuurleiding en luchtverdedigingscoördinatie binnen één sectie, was er geen volwaardig Combat Information Center (CIC) aanwezig.
Een CIC, zoals toegepast op Amerikaanse schepen vanaf 1943, centraliseerde alle waarnemings- en communicatiestromen in een afgesloten, speciaal ingerichte ruimte met een eigen commandostaf, waardoor tactische beslissingen sneller en gecoördineerder konden worden genomen. Bij Fuyutsuki verliep de informatieoverdracht voornamelijk via directe mondelinge en telefooncommunicatie tussen de radarruimte, vuurleiding en commandobrug.
Volgens de normen van 1943 betekende het ontbreken van een CIC dat de operationele verwerkingscapaciteit en reactietijd van het schip beperkter waren dan bij marines die dit systeem wel hanteerden. Dit had vooral invloed op de effectiviteit bij complexe luchtaanvallen of gecombineerde dreigingen, waar snelle datafusie en coördinatie essentieel waren.
Modificaties
Tijdens de operationele inzet werden wijzigingen doorgevoerd om de luchtafweer te versterken. Het aantal Type 96 25 mm luchtafweerkanonnen werd uitgebreid met extra drievoudige en enkele opstellingen. De brug werd intern aangepast om de coördinatie van radar- en vuurleidingsfuncties te verbeteren. De Type 13 luchtzoekradar en Type 22 oppervlaktezoekradar werden toegevoegd of geüpgraded. Ook werden bevestigingspunten voor extra luchtafweerbewapening aangebracht.
Status schip tijdens de oorlog
Fuyutsuki was bij indienststelling in mei 1944 modern uitgerust naar Japanse maatstaven. Het schip werd regelmatig onderhouden in Japanse marinewerven en onderging reparaties na torpedo- en mijnschade. Het ontbreken van een Combat Information Center (CIC) betekende dat de tactische verwerkingscapaciteit en reactietijd beperkter waren dan bij geallieerde schepen vanaf 1943.
Operationele geschiedenis
Indienststelling en eerste missies (mei – juli 1944)
Fuyutsuki werd op 25 mei 1944 opgeleverd door Maizuru Naval Arsenal en ingedeeld bij het 11e Destroyer Squadron van de Gecombineerde Vloot. Kort na indienststelling voer zij naar Yokosuka in gezelschap van Landing Ship No. 4 en No. 104. Op 25 juni escorteerde zij het I-Gō Transport Squadron. Op 29 juni vertrok zij naar Chichi-jima samen met de kruiser Nagara en torpedobootjager Matsu, waarna de groep op 3 juli terugkeerde naar Yokosuka.
Op 11 juli vertrok Fuyutsuki met de torpedobootjager Kiyoshimo naar Tokuyama. Drie dagen later werd zij ingezet bij het Ro-Gō Transport Squadron voor een missie naar Nakagusuku Bay op Okinawa. Op 15 juli werd zij ingedeeld in de 41e Destroyer Division van de 10e Divisie, 3e Vloot, samen met Shimotsuki. Op 26 juli keerde zij terug naar Kure voor onderhoud.
Torpedotreffer door USS Trepang (oktober 1944)
Op 12 oktober 1944 escorteerde Fuyutsuki de lichte kruiser Ōyodo van Yokosuka naar de Binnenzee. Tijdens deze missie werd zij nabij Enshunada getroffen in de boeg door een torpedo van de Amerikaanse onderzeeboot USS Trepang. Het boegsegment voor frame 18 werd volledig afgescheurd. Ondanks snelheidsbeperkingen wist zij op eigen kracht Kure te bereiken, waar herstelwerkzaamheden plaatsvonden, inclusief het vervangen van de boegvorm.
Operaties eind 1944
Na reparatie werd Fuyutsuki ingezet voor escortemissies naar de Filipijnen. In november 1944 begeleidde zij het vliegdekschip Jun’yō. Tijdens de terugreis naar Japan werd de formatie aangevallen door vijandelijke onderzeeboten, waarbij Jun’yō en de torpedobootjager Maki schade opliepen. Fuyutsuki bleef onbeschadigd en zette haar escortetaken voort.
Voorbereiding op Operation Ten-Go (maart – april 1945)
In maart 1945 werd Fuyutsuki voorbereid op Operation Ten-Go, de laatste oppervlakteaanval van de Japanse marine tegen Amerikaanse troepen bij Okinawa. Samen met Yamato, Yahagi en meerdere torpedobootjagers maakte zij deel uit van de Tweede Vloot. Op 6 april vertrok de formatie uit Tokuyama.
Slag bij Okinawa en reddingsoperaties (april 1945)
Op 7 april werd de vloot aangevallen door grote aantallen Amerikaanse carrier-vliegtuigen. Fuyutsuki werd geraakt door raketten en bommen, waarbij twaalf doden en twaalf gewonden vielen. Het gyrokompas raakte buiten werking, maar het schip bleef operationeel. Na de vernietiging van Yamato, Kasumi en Yahagi voerde Fuyutsuki reddingsacties uit, waarbij zij bemanningsleden van deze schepen aan boord nam. Kasumi werd na evacuatie door Fuyutsuki met torpedo’s tot zinken gebracht om te voorkomen dat zij in vijandelijke handen zou vallen.
Laatste oorlogsmaanden (mei – augustus 1945)
Na Operation Ten-Go werd Fuyutsuki ingedeeld bij de 31e Destroyer Squadron en later bij de Sea Raiding Units. Haar taken omvatten patrouille- en escortmissies in de binnenwateren. De geallieerde mijnenblokkade (Operation Starvation) beperkte de inzet. Op 20 augustus 1945 liep zij bij Moji op een mijn, waarbij de achtersteven werd afgescheurd. Het schip werd onbestuurbaar en lag bij de Japanse capitulatie op 15 augustus 1945 al buiten operationele inzet.
Na de oorlog
Fuyutsuki werd na de oorlog ontwapend en niet gerepareerd. In mei 1948 werd zij, samen met Suzutsuki en Yanagi, afgezonken als onderdeel van een golfbreker bij Wakamatsu-ku, Kitakyūshū. De bovenbouw werd vooraf verwijderd. De romp werd later ingesloten door landaanwinning en is tegenwoordig niet zichtbaar.
Conclusie
Fuyutsuki was bij indienststelling een modern schip met sterke luchtafweer- en torpedocapaciteiten. Het ontbreken van een Combat Information Center betekende echter dat het schip volgens de normen van 1943 tactisch minder efficiënt was in situaties met gecombineerde dreigingen. Het schip speelde een rol in transportbegeleiding, vlootbescherming en reddingsoperaties, maar eindigde de oorlog zwaar beschadigd en buiten operationele staat.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: See page for author, Public domain, via Wikimedia Commons
- Stille, Mark (2013). Imperial Japanese Navy Destroyers 1919–45 (2): Asashio to Tachibana Classes. Botley, UK: Osprey Publishing. ISBN 978-1-84908-987-6.
- Sturton, Ian (1980). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Greenwich, UK: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-146-7.
- Whitley, M. J. (2000). Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. London: Cassell & Co. ISBN 1-85409-521-8.
- Jentschura, Hansgeorg; Jung, Dieter; Mickel, Peter (1977). Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-893-X.
- Spurr, Russell (1981). A Glorious Way To Die – The Kamikaze Mission of the Battleship Yamato. New York: Newmarket Press. ISBN 978-1557049131.
- Fukui, Shizuo (1983). Japanese Naval Vessels Illustrated 1869–1945. Tokyo: Kōjinsha. ISBN 4-7698-0398-2.
- Todaka, Kazushige (2020). Destroyers: Selected Photos from the Archives of the Kure Maritime Museum. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-630-8.
- Whitley, M. J. (1983). Japanese Destroyers of World War Two. London: Arms and Armour Press. ISBN 0-85368-636-6.
- Fukui, Shizuo (1993). Japanese Naval Warship Photo Album. Tokyo: Kōjinsha. ISBN 4-7698-0675-6.
- Dodson, Aidan; Cant, Serena (2020). Spoils of War: The Fate of Enemy Fleets after Two World Wars. Barnsley, UK: Seaforth Publishing. ISBN 978-1-5267-4198-1.
- Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (Third Revised ed.). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2.
- Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946









