Home Schepen Torpedobootjagers Suzutsuki: Japanse torpedobootjager Akizuki-klasse

Suzutsuki: Japanse torpedobootjager Akizuki-klasse

Suzutsuki aangemeerd in de haven van Ainoura bij Sasebo, gefotografeerd na de oorlog als uitgeschakelde torpedobootjager.
Suzutsuki gefotografeerd na de oorlog in de Japanse marinehaven Ainoura bij Sasebo, voordat zij werd gebruikt als golfbreker.

Suzutsuki (涼月) was een torpedobootjager van de Akizuki-klasse in dienst bij de Japanse Keizerlijke Marine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip werd ontworpen als luchtafweereenheid voor escortetaken en werd later aangepast voor algemene inzet, waaronder anti-onderzeebootoperaties en oppervlaktegevechten. Suzutsuki werd in 1942 in gebruik genomen en nam deel aan diverse operaties in de Stille Oceaan. Tijdens Operatie Ten-Go in april 1945 liep het schip zware schade op. Ondanks meerdere torpedotreffers keerde Suzutsuki terug naar Japan en overleefde de oorlog. Het schip werd later gebruikt als onderdeel van een golfbreker en uiteindelijk gesloopt.

Ontwerp en constructie

De Akizuki-klasse torpedobootjagers werd ontwikkeld onder het 4e maritieme uitbreidingsprogramma (1939) van de Japanse Keizerlijke Marine. Het oorspronkelijke doel was het leveren van luchtverdediging voor vliegdekschipgroepen. Gedurende de ontwikkeling werd de klasse aangepast voor veelzijdiger gebruik door toevoeging van torpedobewapening en dieptebommen.

De schepen van deze klasse hadden een lange en stabiele romp met een verhoogd boeggedeelte. De brug bestond uit drie niveaus en werd later aangepast om radarapparatuur te kunnen huisvesten. Machine- en ketelruimten waren gescheiden geplaatst om de kans op totale uitval bij schade te verkleinen.

Technische specificaties:

  • Lengte: 134,2 meter
  • Breedte: 11,6 meter
  • Diepgang: 4,15 meter
  • Standaard waterverplaatsing: 2.701 ton
  • Volbeladen waterverplaatsing: 3.420 ton
  • Voortstuwing: 2 Kampon tandwielstoomturbines op 2 schroefassen
  • Ketels: 3 Kampon waterpijpketels
  • Vermogen: 52.000 shp
  • Maximumsnelheid: 33 knopen
  • Actieradius: 8.300 zeemijl bij 18 knopen
  • Bemanning: 263 tot ca. 315 (in oorlogstoestand)

Suzutsuki werd op 15 maart 1941 op stapel gezet bij Mitsubishi Heavy Industries te Nagasaki. De tewaterlating vond plaats op 4 maart 1942. Het schip werd voltooid op 29 december 1942.

Bewapening

Suzutsuki werd bij oplevering uitgerust met een luchtafweerconfiguratie die uniek was voor Japanse torpedobootjagers in die periode. Het hoofdgeschut bestond uit 100 mm Type 98 dual-purpose kanonnen in vier tweelingopstellingen, geschikt voor zowel luchtafweer als oppervlaktevuur.

Standaardbewapening in 1942:

  • 8 × 100 mm Type 98 dual-purpose kanonnen
  • 4 × 25 mm Type 96 luchtafweerkanonnen (2 tweelingopstellingen)
  • 4 × 610 mm torpedobuizen in één viervoudige opstelling
  • 8 × Type 93 torpedo’s (inclusief herlaadcapaciteit)
  • 2 × Type 94 dieptebomwerpers
  • 54 × Type 95 dieptebommen

Vanaf medio 1944 werden aanpassingen uitgevoerd aan de luchtafweeruitrusting. Het aantal Type 96 luchtafweerkanonnen werd verhoogd tot maximaal 35 stuks, waaronder meerdere drievoudige opstellingen. Daarnaast werden enkele 13 mm luchtafweerkanonnen toegevoegd. De torpedobewapening bleef ongewijzigd. De anti-onderzeebootcapaciteit werd verhoogd door het verbeteren van sonar- en hydrofoonsystemen.

Bepantsering

De Akizuki-klasse was niet uitgerust met zware bepantsering. De romp en bovenbouw waren gemaakt van conventioneel staal zonder speciale pantserplaten. Bescherming tegen scherfwerking werd gerealiseerd door middel van lichte bepantsering rond de brug, munitieruimten en vitale technische installaties. De focus lag op vuurkracht, snelheid en operationele flexibiliteit in plaats van bestendigheid tegen zware artilleriebeschieting.

Sensoren en dataverwerking

Suzutsuki beschikte over een basisconfiguratie van radar- en sonarsystemen, die gedurende de oorlog werden uitgebreid. De systemen boden luchtdoel- en oppervlaktemonitoring, evenals onderzeebootdetectie.

Aanwezige radars:

  • Type 21 air-search radar (voor luchtdetectie op middellange afstand)
  • Type 13 air-search radar (voor laagvliegende luchtdoelen)
  • Type 22 surface-search radar (voor oppervlakteschepen en vuurleiding)

Sonar en hydrofoons:

  • Type 93 sonar (actief systeem voor onderzeebootdetectie)
  • Type 93 hydrophone (passieve detectie van onderwatergeluid)

Combat Information Center (CIC):
Suzutsuki beschikte niet over een Combat Information Center (CIC) of enige centrale post voor de integratie van sensorinformatie. De informatieverwerking gebeurde via afzonderlijke posten en werd manueel doorgegeven aan de brug. Radar- en vuurleidingssystemen werkten onafhankelijk van elkaar. De communicatie verliep via telefoonlijnen of mondelinge instructies.

Vanaf 1943 werd het ontbreken van een CIC in destroyers gezien als een operationeel nadeel. In vergelijking met Amerikaanse destroyers, zoals de Fletcher-klasse, die wel een CIC hadden, was Suzutsuki daardoor operationeel verouderd in termen van gevechtscoördinatie en reactievermogen op gecombineerde luchtaanvallen of onderzeebootdreiging.

Modificaties

Suzutsuki onderging meerdere aanpassingen tijdens haar diensttijd:

  • Vervanging van de afgeronde boeg door een rechte boeg na torpedoschade in 1944
  • Herbouw van de brug met een hoekige, hogere constructie
  • Toevoeging van machinegeweerplatforms aan beide zijden van de brug
  • Installatie van extra 25 mm Type 96 luchtafweerkanonnen (tot 7 drievoudige opstellingen)
  • Verwijdering van Type 21 radar in 1945, vervangen door Type 13 en Type 22 systemen
  • Aanpassing van de vuurleiding voor luchtafweercoördinatie

Deze modificaties verbeterden de luchtafweer en operationele inzetbaarheid, maar compenseerden niet volledig voor het gebrek aan informatie-integratie en moderne commandostructuren aan boord.

Status schip tijdens de oorlog

Suzutsuki werd gedurende haar operationele inzet regelmatig aangepast en hersteld, met als doel de inzetbaarheid te behouden ondanks oorlogsschade. Het schip liep meerdere keren zware schade op door torpedo’s en luchtaanvallen, maar werd telkens gerepareerd in Japanse marinewerven. Na de eerste zware schade in januari 1944 werd Suzutsuki grondig hersteld en kreeg zij een recht gevormde boeg en een hoekige brugconstructie. Ondanks deze ingrepen werd het schip technisch als operationeel verouderd beschouwd vanaf 1943 vanwege het ontbreken van een geïntegreerd gevechtsinformatiesysteem. In 1945 werd zij nog steeds gebruikt als escorteschip en nam deel aan de laatste offensieve operaties van de Japanse vloot, waaronder Operatie Ten-Go.

Operationele geschiedenis

Begin van de inzet en konvooibegeleiding

Na de indienststelling op 29 december 1942 werd Suzutsuki toegevoegd aan de 61e Torpedobootjagerdivisie, samen met andere schepen van de Akizuki-klasse. De eerste maanden van 1943 bestonden uit escorteopdrachten bij de Japanse kust en overtochten tussen Yokosuka, Kure en Truk. In het voorjaar van 1943 nam het schip deel aan Operation I-Go, een Japanse luchtoffensiefoperatie. Suzutsuki vervoerde personeel en materiaal van Truk naar Rabaul, en keerde daarna terug voor verdere escorteopdrachten.

In juli en augustus van dat jaar begeleidde Suzutsuki transportschepen tussen Truk, Rabaul en andere bases in de Marshall- en Caroline-eilanden. Gedurende deze periode vervoerde zij garnizoenstroepen naar strategische eilanden zoals Buka en Bougainville. Vanaf augustus 1943 werd het schip versterkt met extra luchtafweergeschut ter voorbereiding op toenemende geallieerde luchtaanvallen.

Eerste torpedotreffer en herstel

Tijdens een konvooibegeleiding naar Wake Island op 16 januari 1944 werd Suzutsuki zwaar beschadigd door twee torpedo’s afgevuurd door de Amerikaanse onderzeeër USS Sturgeon. Een van de torpedo’s raakte de boeg en bracht het voorste magazijn tot ontploffing. De tweede trof het achterschip. Meer dan 130 bemanningsleden, waaronder de kapitein en de commandant van de divisie, kwamen om het leven. Het schip werd ternauwernood gered en naar Sukumo Bay gesleept, waarna uitgebreide herstelwerkzaamheden volgden in de Kure marinewerf. De reparatie duurde tot augustus 1944. Tijdens deze periode kreeg Suzutsuki haar karakteristieke rechte boeg en hoekige brugconstructie.

Tweede torpedotreffer en operaties eind 1944

Op 16 oktober 1944 werd het schip opnieuw geraakt door een torpedo, afgevuurd door USS Besugo. De boeg werd opnieuw zwaar beschadigd, maar ditmaal bleef de schade beperkt tot het voorste gedeelte. Na herstel werd Suzutsuki ingezet als escorteschip voor vliegdekschepen, waaronder Junyo, tijdens transportmissies naar en van de Filipijnen.

Tijdens de terugkeer naar Japan in december 1944 maakte het schip deel uit van een vloot die werd aangevallen door een Amerikaanse onderzeebootgroep. Suzutsuki werd hierbij niet direct getroffen, maar liep structurele schade op tijdens een zware storm. Er volgde opnieuw een reparatieperiode, gevolgd door training in de Binnenzee.

Operatie Ten-Go en gevechten in april 1945

Op 6 april 1945 vertrok Suzutsuki als onderdeel van de escortegroep van slagschip Yamato in het kader van Operatie Ten-Go, de laatste grote marineactie van de Japanse Keizerlijke Marine. Tijdens deze operatie werd de vloot herhaaldelijk aangevallen door vliegtuigen van Task Force 58.

Suzutsuki werd getroffen door een bom van 150 kilogram, die de brug en voorste torentjes zwaar beschadigde. Turret 2 explodeerde, de boeg werd vernietigd en de navigatieapparatuur uitgeschakeld. Ondanks deze schade kon het schip zich met achterwaartse voortstuwing terugtrekken naar Japan. Tijdens deze operatie kwamen 57 bemanningsleden om en raakten 34 gewond. De terugtocht gebeurde zonder kaarten of werkende gyrokompas. Suzutsuki keerde op eigen kracht terug naar Sasebo.

Laatste fase van de oorlog

Na Operatie Ten-Go werd het schip niet volledig hersteld. Er werd gekozen voor een gedeeltelijke versterking van de boegconstructie met houten steunbalken. De voorste torens en machinegeweren werden verwijderd. Suzutsuki werd omgevormd tot stationaire luchtafweerpost en kreeg de status van reserve-eenheid. Gedurende deze periode bestond de bemanning uit ongeveer 100 personen, die ook voedselvoorziening organiseerden via landbouw en visserij. In juli en augustus 1945 werd nog luchtverdediging uitgevoerd, waarbij volgens meldingen een P-51 Mustang werd neergeschoten.

Na de oorlog

Na de Japanse overgave werd Suzutsuki niet gebruikt voor repatriëringsdoeleinden vanwege de omvang van de schade. Het schip werd verplaatst naar Sasebo, waar het tot 1948 bleef liggen. In april 1948 werd begonnen met de ontmanteling van de bovenbouw. Daarna werd de romp, samen met die van Fuyutsuki en Yanagi, ingezet als onderdeel van een betonnen golfbreker in de haven van Wakamatsu in de stad Kitakyushu. Van Suzutsuki is op locatie geen zichtbaar deel meer aanwezig. Een informatiebord ter plaatse markeert de voormalige locatie. Het schip werd op 20 november 1945 officieel uit het maritieme register geschrapt.

Conclusie

Suzutsuki was een robuust ontworpen torpedobootjager die onder zware omstandigheden meerdere malen beschadigd werd, maar steeds werd hersteld en ingezet. Ondanks het verbeterde radar- en sonararsenaal bleef de verwerking van sensordata versnipperd en was er geen Combat Information Center aanwezig aan boord. Hierdoor ontbrak de mogelijkheid tot geïntegreerde gevechtsinformatie en was het schip vanaf 1943 operationeel verouderd volgens de toen geldende militaire standaarden.

De gevechtskracht werd beperkt door het ontbreken van centrale besluitvorming op basis van gecombineerde waarnemingen. Desondanks leverde Suzutsuki langdurige operationele inzet onder extreme omstandigheden en overleefde zij als een van de weinige torpedobootjagers van haar klasse de oorlog.

Bronnen en meer informatie

  1. Afbeelding: 米国陸軍航空隊, United States Army Air Forces, Public domain, via Wikimedia Commons
  2. Bennett, Geoffrey (2005). Naval Battles of the First World War. Barnsley: Pen & Sword Military Classics. ISBN 978-1-84415-300-8
  3. Dodson, Aidan & Cant, Serena (2020). Spoils of War: The Fate of Enemy Fleets after Two World Wars. Barnsley: Seaforth Publishing. ISBN 978-1-5267-4198-1
  4. Jentschura, Hansgeorg; Jung, Dieter & Mickel, Peter (1977). Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Annapolis: United States Naval Institute. ISBN 0-87021-893-X
  5. Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (Third Revised Edition). Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2
  6. Stille, Mark (2013). Imperial Japanese Navy Destroyers 1919–45 (2): Asashio to Tachibana Classes. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-1-84908-987-6
  7. Sturton, Ian (1980). “Japan”. In: Chesneau, Roger (ed.). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Greenwich: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-146-7
  8. Todaka, Kazushige (ed.) (2020). Destroyers: Selected Photos from the Archives of the Kure Maritime Museum; the Best from the Collection of Shizuo Fukui’s Photos of Japanese Warships. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-630-8
  9. Whitley, M. J. (2000). Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. London: Cassell & Co. ISBN 1-85409-521-8
  10. Spurr, Russell (1981). A Glorious Way To Die: The Kamikaze Mission of the Battleship Yamato. New York: Newmarket Press. ISBN 978-1-55704-913-1
  11. Kimata, Shigeru (1977). 日本空母戦史. Tokyo: Tosho Shuppansha. ISBN 978-4809900389
  12. Yamamoto, Heiya; et al. (2015). 秋月型駆逐艦 <付・夕雲型・島風・丁型>. Tokyo: Kaijinsha. ISBN 978-4-7698-1584-6
  13. Kaijinsha (1999). 歴史群像 太平洋戦史シリーズ 23: 秋月型駆逐艦. Tokyo: Gakken. ISBN 4-05-602063-9
  14. Okada, Yukikazu (1997). 世界の艦船別冊 艦艇工学入門. Tokyo: Kaijinsha. ISBN 4-905551-62-5
  15. Abe, Saburō (2015). 特攻大和艦隊. Tokyo: Kōjinsha NF Bunko. ISBN 978-4-7698-1579-2
  16. Ueda, Hisashi (1996). 戦艦「大和」最後の艦長. Tokyo: Kōjinsha NF Bunko. ISBN 4-7698-2143-3
  17. Satō, Kazumasa (1995). 艦長たちの太平洋戦争 続編. Tokyo: Kōjinsha NF Bunko. ISBN 4-7698-2106-9
  18. Satō, Kazumasa (1993). 艦長たちの太平洋戦争. Tokyo: Kōjinsha NF Bunko. ISBN 4-7698-2009-7
  19. Komamiya, Masashirō (1987). 戦時輸送船団史. Tokyo: Shuppan Kyōdōsha. ISBN 4-87970-047-9
  20. Kimata, Shigeru (1989). 日本軽巡戦史. Tokyo: Tosho Shuppansha. ISBN 978-4809901331
  21. Kimata, Shigeru (1986). 日本水雷戦史. Tokyo: Tosho Shuppansha. ISBN 978-4809901089
  22. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946