Armando Diaz Italië 1917-1918 legerleiding

Armando Diaz was een Italiaanse generaal en maarschalk van Italië die vanaf november 1917 de generale staf van het Regio Esercito leidde. Hij organiseerde de verdediging aan de Piave en bij Monte Grappa, leidde de Italiaanse overwinning aan de Piave in 1918 en voerde de strijdmacht bij Vittorio Veneto.

Vroege leven en opleiding

Armando Diaz werd geboren op 5 december 1861 in Napels. Zijn familie was Italiaans; over verder terugliggende Spaanse wortels bestaat geen volledige zekerheid. Zijn vader Lodovico was officier bij de marine en zijn moeder Irene Cecconi kwam uit een familie van lagere adel. Deze achtergrond plaatste Diaz in een omgeving waarin militaire dienst, bestuur en maatschappelijke orde een vaste plaats hadden.

Diaz begon zijn militaire opleiding als cadet aan het Militair College van Napels. Daarna vervolgde hij zijn vorming aan het Militair College van Turijn, waar hij in 1884 afstudeerde als artillerieofficier. Die keuze voor de artillerie sloot aan bij een leger waarin technische kennis, berekening en strikte commandovoering belangrijk waren. Vervolgens werd hij ingedeeld bij het 10e regiment veldartillerie.

Een beschrijving uit zijn eigen tijd vermeldde Diaz als een militair met een middelgroot postuur, donkere gelaatskleur, zwart haar dat grijs werd en een lichte afwijking aan een oog. Over zijn optreden als officier werd vooral zijn strikte discipline genoemd. Zulke beschrijvingen moeten worden gelezen als tijdgebonden waarnemingen, maar ze sluiten aan bij het beeld van een bevelhebber die regels ook op zichzelf toepaste.

In 1890 werd Diaz bevorderd tot kapitein en overgeplaatst naar de 1e artillerie. Vier jaar later volgde hij de opleiding aan de krijgsschool, waar hij als eerste van zijn cursus eindigde. Daarna werkte hij binnen de legerstaf en was hij twee jaar verbonden aan het bureau van generaal Alberto Pollio. Deze periode gaf hem ervaring met planning, rapportage en legerorganisatie buiten het directe frontcommando.

Vanaf 1899 verschoof zijn loopbaan naar functies binnen de infanterie. Hij werd majoor en voerde ongeveer anderhalf jaar het bevel over een bataljon van het 26e infanterieregiment. In 1905 bereikte hij de rang van luitenant-kolonel en diende hij als stafchef van de militaire divisie in Florence. Daarmee ontwikkelde hij een loopbaan die artillerie, infanterie en stafdienst met elkaar verbond.

In 1910 was Diaz kolonel en nam hij deel aan de Italiaans-Turkse Oorlog. Hij voerde eerst het bevel over het 21e infanterieregiment en nam daarna het 93e infanterieregiment over toen dit regiment zijn commandant verloor. Tijdens zijn dienst in Libië raakte hij in 1912 gewond bij Zanzur. Deze ervaring vormde zijn laatste oorlogsdienst vóór de Italiaanse betrokkenheid bij de Eerste Wereldoorlog.

Deelname aan de Eerste Wereldoorlog

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kreeg Diaz een functie binnen het Italiaanse opperbevel. Hij werd hoofd van de operationele dienst onder generaal Luigi Cadorna. In deze rol hield hij zich bezig met de voorbereiding, uitvoering en aanpassing van militaire operaties. Daardoor werkte hij dicht bij de hoogste Italiaanse besluitvorming tijdens de eerste jaren van de oorlog.

In juni 1916 werd Diaz bevorderd tot tweesterrengeneraal. Daarna kreeg hij achtereenvolgens het bevel over de 49e divisie en het 23e legerkorps. Deze functies brachten hem van stafwerk naar directer bevel over grote eenheden. Zijn loopbaan bleef daardoor niet beperkt tot administratie, maar omvatte ook verantwoordelijkheid voor troepen in een actief oorlogsgebied.

De Italiaanse nederlaag bij Caporetto in oktober 1917 bracht het leger in een ernstige crisis. Op 8 november 1917 werd Diaz aangewezen om Cadorna op te volgen; op 9 november nam hij de functie van chef van de generale staf op zich. De taak was omvangrijk: het leger moest opnieuw worden geordend, terugtrekkende eenheden moesten worden samengebracht en de verdediging moest worden gestabiliseerd.

Diaz organiseerde de weerstand op het Monte Grappa-massief en langs de rivier de Piave. Daar werd de Oostenrijks-Hongaarse opmars gestuit tijdens de Eerste Slag bij Monte Grappa. De keuze voor deze verdedigingslijn maakte gebruik van terrein, rivierbarrières en geconcentreerde weerstand. Daarmee kreeg Italië tijd om het leger na Caporetto te herstellen en de frontlijn opnieuw te versterken.

In juni 1918 hield Diaz toezicht op de Italiaanse overwinning tijdens de Tweede Slag aan de Piave. Deze slag was van groot militair belang, omdat het Oostenrijks-Hongaarse leger er niet in slaagde door te breken. Voor Italië betekende dit dat de verdediging niet alleen standhield, maar ook het initiatief kon voorbereiden. Diaz bleef daarbij vooral verbonden aan organisatie, coördinatie en algemene leiding.

Later in 1918 leidde Diaz ongeveer 1,4 miljoen Italiaanse militairen tijdens de Slag bij Vittorio Veneto. Deze operatie droeg bij aan het einde van de oorlog aan het Italiaanse front. De Oostenrijks-Hongaarse strijdkrachten raakten in ontregeling en trokken zich terug. Met het Bollettino della Vittoria maakte Diaz de Italiaanse overwinning en de nederlaag van de tegenstander officieel bekend.

Zijn rol in de oorlog lag vooral in het herstel van het Italiaanse leger na Caporetto. Onder zijn leiding werd de verdediging aan de Piave en bij Monte Grappa verbonden met latere offensieve operaties. De overgang van crisis naar overwinning verliep niet door één maatregel, maar door reorganisatie, terreinverdediging, discipline en betere coördinatie tussen grote eenheden.

Interbellum: politieke functies en erkenning

Na de wapenstilstand bleef Diaz in Italië een man met bestuurlijke en militaire invloed. Hij werd benoemd tot senator, wat aansloot bij zijn positie als voormalige chef van de generale staf. In 1921 verhief koning Victor Emanuel III hem in de adelstand met de titel 1e Duca della Vittoria. Deze titel verwees naar de Italiaanse overwinning aan het einde van de oorlog.

In dezelfde periode kreeg Diaz ook internationale aandacht. Op 1 november 1921 was hij aanwezig in Kansas City bij de eerste werkzaamheden voor het Liberty Memorial. Daar waren ook vertegenwoordigers van andere geallieerde landen aanwezig, onder wie Baron Jacques van België, admiraal David Beatty uit Groot-Brittannië, maarschalk Ferdinand Foch uit Frankrijk en generaal John J. Pershing uit de Verenigde Staten.

Tijdens zijn reis door de Verenigde Staten bezocht Diaz ook New Orleans. Daar plantte hij een ceremoniële levende eik in Audubon Park. De stad eerde hem bovendien door een straat naar hem te noemen: General Diaz Street in Lakeview. Deze eerbewijzen tonen hoe de herinnering aan de geallieerde overwinning ook buiten Europa in openbare ruimte en plechtigheden werd vastgelegd.

Op 9 december 1921 werd Diaz tijdens een vijf uur durend bezoek aan Providence in Rhode Island ontvangen door de gouverneur en de burgemeester. Hij kreeg de sleutel van de stad en ontving eredoctoraten van Brown University en Providence College. Deze ontvangsten pasten binnen de naoorlogse diplomatieke omgang met geallieerde bevelhebbers. Tijdens zijn verblijf in de Verenigde Staten verschenen in de Cincinnati Post ook gesigneerde tekeningen ter gelegenheid van zijn zestigste verjaardag.

Benito Mussolini benoemde Diaz later tot minister van Oorlog. In 1924 trok Diaz zich uit actieve functies terug en ontving hij de titel maarschalk van Italië, in het Italiaans Maresciallo d’Italia. Die benoeming bevestigde zijn hoogste militaire status binnen het koninkrijk Italië. Zijn interbellumperiode bestond daardoor uit politieke functies, ceremoniële erkenning en blijvende militaire status.

Na de oorlog

De jaren na 1918 stonden voor Diaz in het teken van openbare erkenning, staatsfuncties en herinneringscultuur. Hij had geen rol in de Tweede Wereldoorlog, omdat hij al vóór die oorlog overleed. Zijn naoorlogse loopbaan bleef verbonden aan de erfenis van de Eerste Wereldoorlog. Daarbij ging het vooral om zijn positie als bevelhebber tijdens de slotfase van het Italiaanse front.

Diaz overleed op 28 februari 1928 in Rome. Hij werd begraven in de kerk Santa Maria degli Angeli e dei Martiri. Die begraafplaats sloot aan bij zijn status binnen de Italiaanse staat en krijgsmacht. In 1948 werd admiraal Paolo Thaon di Revel naast hem bijgezet. Beiden waren verbonden met de Italiaanse militaire geschiedenis van de eerste helft van de twintigste eeuw.

Ook na zijn overlijden bleef zijn naam aanwezig in monumenten, herinneringsplaatsen en militaire naamgeving. In 1935 werden bas-reliëfs van Baron Jacques, Foch, Diaz en Pershing toegevoegd aan het Liberty Memorial in Kansas City, gemaakt door beeldhouwer Walker Hancock. Zijn naam werd bovendien verbonden aan de Italiaanse kruiser Armando Diaz. Over een mogelijk lidmaatschap van Diaz bij de vrijmetselarij bestaat in de historiografie geen zekerheid.

Militaire Rangen

Diaz begon zijn loopbaan als artillerieofficier na zijn afstuderen in Turijn in 1884. Zijn eerste plaatsing was bij het 10e regiment veldartillerie. De artillerie vroeg om technische nauwkeurigheid en kennis van vuursteun, eigenschappen die later ook van nut waren in zijn stafwerk. Zijn overstap naar de 1e artillerie volgde na zijn bevordering tot kapitein in 1890.

Na zijn opleiding aan de krijgsschool werkte Diaz in de legerstaf en kreeg hij functies met meer verantwoordelijkheid. In 1899 werd hij majoor bij de infanterie en voerde hij een bataljon van het 26e infanterieregiment aan. In 1905 werd hij luitenant-kolonel en stafchef van de militaire divisie in Florence. In 1910 diende hij als kolonel tijdens de Italiaans-Turkse Oorlog.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog ging Diaz verder omhoog in de militaire hiërarchie. In juni 1916 werd hij tweesterrengeneraal, waarna hij de 49e divisie en later het 23e legerkorps aanvoerde. In november 1917 werd hij chef van de generale staf van het Regio Esercito. Na zijn actieve dienst ontving hij in 1924 de rang van maarschalk van Italië, de hoogste militaire onderscheidingstitel binnen zijn loopbaan.

Onderscheidingen

Diaz ontving verschillende Italiaanse onderscheidingen voor zijn militaire dienst. In 1919 werd hij ridder in de Opperste Orde van de Allerheiligste Aankondiging. Daarnaast ontving hij het Grootkruis met grootlint in de Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus. Ook werd hij onderscheiden met het Grootkruis van de Militaire Orde van Savoye, verbonden aan zijn leiding in een moeilijke oorlogssituatie.

Tot zijn Italiaanse militaire decoraties behoorden ook de Zilveren Medaille voor Militaire Dapperheid en tweemaal het Oorlogskruis voor Verdienste. Verder ontving hij herinneringsmedailles voor de Italiaans-Turkse Oorlog en de Italiaans-Oostenrijkse Oorlog van 1915 tot 1918. Ook kreeg hij medailles voor de eenwording van Italië en voor de Italiaanse overwinning. Deze onderscheidingen verbonden zijn loopbaan met meerdere fasen van de Italiaanse militaire geschiedenis.

Diaz ontving eveneens buitenlandse onderscheidingen. Frankrijk kende hem de Médaille militaire en het Croix de guerre 1914-1918 toe. België verleende hem eveneens het Croix de guerre 1914-1918. Uit de Verenigde Staten ontving hij de Distinguished Service Medal. Polen kende hem het Commandeurskruis in de Orde Virtuti Militari toe. Deze onderscheidingen tonen de erkenning door verschillende geallieerde staten na de Eerste Wereldoorlog.

Binnen ridderlijke en internationale orden kreeg Diaz ook de rang van baljuw-grootkruis van Eer en Devotie van de Soevereine Militaire Orde van Malta. Zijn onderscheidingen waren daardoor niet beperkt tot slagveldbeloningen. Ze omvatten ook dynastieke orden, militaire orden en herinneringsmedailles. Samen weerspiegelen ze zijn positie binnen de Italiaanse staat en binnen het bredere geallieerde netwerk na 1918.

Conclusie

Armando Diaz was een Italiaanse beroepsmilitair die zijn loopbaan opbouwde via artillerie, infanterie, stafdienst en legercommando. Zijn naam is vooral verbonden met de periode na Caporetto, toen hij de Italiaanse generale staf overnam en de verdediging aan de Piave en bij Monte Grappa organiseerde. De latere overwinning bij Vittorio Veneto maakte zijn rol binnen de Italiaanse oorlogsgeschiedenis blijvend herkenbaar.

Na de Eerste Wereldoorlog bleef Diaz verbonden aan staatsdienst, militaire erkenning en openbare herdenking. Hij werd senator, hertog della Vittoria, minister van Oorlog en maarschalk van Italië. Zijn loopbaan eindigde vóór de Tweede Wereldoorlog, maar zijn positie in de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog bleef bestaan via onderscheidingen, monumenten, straatnamen en zijn graf in Rome.

Bronnen en meer informatie

  1. Afbeelding: National Archives and Records Administration, Public domain, via Wikimedia Commons
  2. Stevenson, David (2011). With Our Backs to the Wall. Penguin Books Limited. ISBN 978-0-713-99840-5.
  3. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946