Home Schepen Torpedobootjagers USS Radford (DD-446) – Fletcher-klasse torpedobootjager

USS Radford (DD-446) – Fletcher-klasse torpedobootjager

USS Radford (DD-446) in 1942, zonder radars, in Camouflage Measure 12 Modified, kort na indienststelling.
De USS Radford (DD-446) in 1942, geschilderd in Camouflage Measure 12 Modified, nog zonder radarinstallaties.

De USS Radford (DD-446) was een Fletcher-klasse torpedobootjager van de Amerikaanse marine, vernoemd naar schout-bij-nacht William Radford. Het schip kwam in 1942 in dienst tijdens de Tweede Wereldoorlog en nam deel aan gevechtsoperaties in de Stille Oceaan. Na de oorlog werd de Radford opnieuw ingezet tijdens de Koreaanse Oorlog en later in de Vietnamoorlog. Door modernisering bleef het schip operationeel tot het einde van de jaren zestig, waarna het in 1969 uit dienst werd genomen en in 1970 werd verkocht voor sloop.

Ontwerp en constructie

De USS Radford werd gebouwd door de Federal Shipbuilding and Drydock Company in Kearny, New Jersey. De kiel werd gelegd op 2 oktober 1941 en de tewaterlating vond plaats op 3 mei 1942, verricht door Edith Matthes, kleindochter van William Radford. Het schip werd op 22 juli 1942 in dienst gesteld.
De Fletcher-klasse, waartoe de Radford behoorde, stond bekend om zijn balans tussen snelheid, wendbaarheid, vuurkracht en operationeel bereik. Met een waterverplaatsing van 2.050 ton en een lengte van 114,73 meter kon de Radford zowel escortetaken als offensieve acties uitvoeren. Het schip had een topsnelheid van 38 knopen en een bereik van 6.500 zeemijlen bij 15 knopen.

Bewapening

Bij indienststelling beschikte de USS Radford over vijf enkelvoudige 5-inch (127 mm)/38 kaliber kanonnen in Mk 30-torens, geschikt voor zowel oppervlakte- als luchtdoelen. Voor luchtafweer waren er oorspronkelijk zes 20 mm Oerlikon-kanonnen en een viervoudig 1,1″/75 kaliber kanon aanwezig. Dit laatste werd al in 1942 vervangen door een dubbele 40 mm Bofors-installatie.

De torpedobewapening bestond uit twee vijfvoudige lanceerinrichtingen voor 21-inch Mark 15 torpedo’s, geplaatst midscheeps. Voor onderzeebootbestrijding waren er twee dieptebomrekken aan de achtersteven en zes K-gun dieptebomwerpers midscheeps.

Tijdens latere gevechtsaanpassingen, met name in 1943 en 1945, werd de luchtafweer uitgebreid. Dit omvatte tien 40 mm-kanonlopen en in de laatste oorlogsperiode een herconfiguratie naar vier dubbele en twee viervoudige 40 mm-opstellingen. Het aantal 20 mm-kanonnen werd gestandaardiseerd op zeven, maar later vervangen door zes dubbele mounts.

Bepantsering

Als torpedobootjager beschikte de USS Radford niet over zware bepantsering zoals slagschepen of kruisers. De bescherming was beperkt tot structurele versterking rond munitieopslag en vitale secties, bedoeld om de bemanning en essentiële systemen te beschermen tegen granaatsplinters en lichte wapens. Overleving in gevecht was in hoge mate afhankelijk van snelheid, manoeuvreerbaarheid en vuursteun van andere schepen.

Sensoren en dataverwerking

De vuurleiding voor de hoofdbewapening werd verzorgd door het Mk 37 Gun Fire Control System, uitgerust met een Mk 12 vuurleidingsradar en een Mk 22 hoogtemeter. Deze systemen waren verbonden met een Mk 1A vuurleidingscomputer, gestabiliseerd door een Mk 6 gyroscoop. Voor verkenning en luchtdoelopsporing waren SC-surveillance- en SG-luchtzoekradars aanwezig.

De USS Radford beschikte bij haar indienststelling in 1942 nog niet over een volledig ingericht Combat Information Center (CIC). In de beginfase van de Tweede Wereldoorlog werden Fletcher-klasse torpedobootjagers meestal uitgerust met basisradar- en sonarstations die verspreid over het schip waren geplaatst.

Vanaf 1943 begon de Amerikaanse marine deze schepen systematisch te voorzien van een centraal CIC, waarin radar-, sonar- en visuele waarnemingen werden samengebracht en geanalyseerd. Deze centrale verwerking van sensorgegevens verbeterde de tactische besluitvorming aanzienlijk, met name tijdens nachtelijke acties, escortemissies en onderzeebootbestrijding.

Modificaties

In 1960 onderging de Radford een uitgebreide Fleet Rehabilitation and Modernization (FRAM II) renovatie op de marinewerf van Pearl Harbor. Hierbij werden verouderde systemen vervangen, waaronder de installatie van een Mark 108 anti-onderzeebootraketlanceerder, Hedgehog-projectoren, en moderne torpedobuizen voor de Mark 44 torpedo. Daarnaast werd een DASH-helikopterplatform geïnstalleerd voor het inzetten van onbemande anti-onderzeeboothelikopters.

Status schip tijdens de oorlog

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef de Radford technisch actueel dankzij tussentijdse bewapenings- en radarmodificaties. In vergelijking met oudere torpedobootjagers beschikte het schip over betere vuurleiding en luchtafweercapaciteiten. Tegen het einde van de oorlog was de luchtafweer aangepast aan de toenemende dreiging van kamikaze-aanvallen.

Operationele geschiedenis

De Radford werd in juli 1942 in dienst genomen en werd ingezet in de Stille Oceaan. In juli 1943 nam het schip deel aan de Slag in de Golf van Kula en de Slag bij Kolombangara. Tijdens deze operaties voerde het aanvallen uit op Japanse bevoorradingskonvooien en redde het 468 overlevenden van de USS Helena. Op 25 november 1943 bracht de Radford de Japanse onderzeeër I-19 tot zinken, die eerder verantwoordelijk was geweest voor het tot zinken brengen van de USS O’Brien en de USS Wasp.

In december 1944 liep het schip schade op door een mijn tijdens de ondersteuning van de bevrijding van Luzon. Voor deze inzet ontving de Radford een onderscheiding van de Filipijnse regering. Na de Japanse capitulatie werd het schip in januari 1946 uit actieve dienst gehaald en in reserve geplaatst.

Na de oorlog

De USS Radford werd op 17 oktober 1949 opnieuw in dienst gesteld voor inzet bij de Zevende Vloot van de Amerikaanse marine. Tijdens de Koreaanse Oorlog verleende zij ondersteuning aan de Verenigde Naties-troepen, waaronder escorte- en kustbombardementstaken.

Na het staakt-het-vuren in 1953 opereerde de Radford afwisselend langs de westkust van de Verenigde Staten, in de wateren rond Hawaï, en tijdens jaarlijkse WestPac-operaties in de westelijke Stille Oceaan.

De modernisering in 1960 via het FRAM II-programma verlengde haar operationele levensduur. In maart 1965 werd de Radford op korte termijn uitgezonden naar de Zuid-Chinese Zee om de Amerikaanse vlootcapaciteit in de regio te versterken. Tijdens de Vietnamoorlog nam het schip deel aan Sea Dragon– en Market Time-operaties, voerde zoek- en reddingsmissies uit, en bood maritieme vuursteun.

De elfde WestPac-missie begon op 5 juli 1966 en omvatte anti-onderzeebootoperaties, vliegdekschipbegeleiding in de Golf van Tonkin, patrouilles rond Taiwan, en escorte van de staf van president Lyndon B. Johnson naar Maleisië. Na haar laatste inzet in 1969 werd de Radford in San Francisco uit dienst genomen en op 10 november 1969 van de Naval Vessel Register verwijderd. In oktober 1970 werd het schip verkocht voor sloop. 

Conclusie

De USS Radford was een veelzijdige Fletcher-klasse torpedobootjager die tijdens drie grote conflicten actief was. In de Tweede Wereldoorlog beschikte zij over radar-, sonar- en vuurleidingssystemen die haar operationele waarde verhoogden, vooral bij nachtgevechten en onderzeebootbestrijding. Dankzij moderniseringen, waaronder de FRAM II-aanpassingen, bleef het schip tot eind jaren zestig operationeel.

In de context van de Tweede Wereldoorlog voldeed de Radford aan de technologische eisen van haar tijd, maar pas na modernisering kreeg zij geavanceerdere anti-onderzeebootcapaciteiten en Combat Information Center (CIC).

Bronnen en meer informatie

  1. Afbeelding: U.S. Navy, Public domain, via Wikimedia Commons
  2. Cressman, Robert (2000). The official chronology of the U.S. Navy in World War II. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-149-3.

  3. Bennett, Geoffrey (2005). Naval Battles of the First World War. Barnsley: Pen & Sword Military Classics. ISBN 978-1-84415-300-8.

  4. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946