Home Schepen Torpedobootjagers USS Breese (DD-122/DM-18) mijnenleggerprofiel

USS Breese (DD-122/DM-18) mijnenleggerprofiel

USS Breese (DD-122) afgemeerd aan een boei rond 1920, torpedobootjager van de Amerikaanse marine, zijaanzicht.
De Amerikaanse torpedobootjager USS Breese (DD-122) ligt afgemeerd aan een boei, circa 1920.

De USS Breese (DD-122), later hergeclassificeerd als DM-18, was een torpedobootjager van de Wickes-klasse in dienst bij de United States Navy. Het schip werd in gebruik genomen aan het einde van de Eerste Wereldoorlog en diende tijdens het interbellum voornamelijk voor patrouille- en oefenopdrachten. In 1931 werd de Breese omgebouwd tot lichte mijnenlegger, waarna het in de Tweede Wereldoorlog werd ingezet voor mijnenleg- en mijnenveegoperaties in de Stille Oceaan. Het schip nam deel aan verschillende gevechtsoperaties, waaronder de verdediging van Pearl Harbor, en bleef actief tot de beëindiging van de oorlog in 1945.

Ontwerp en constructie

De USS Breese behoorde tot de Wickes-klasse, een serie van 111 torpedobootjagers gebouwd tussen 1917 en 1919. Het schip werd gebouwd op de scheepswerf Newport News Shipbuilding in Newport News, Virginia, op basis van ontwerpen van Bath Iron Works.

De standaard waterverplaatsing bedroeg 1.213 ton. De afmetingen waren 95,83 meter lengte, 9,65 meter breedte en een diepgang van 2,84 meter. De voortstuwing bestond uit twee Parsons- of Westinghouse-turbines, gevoed door vier Normand-ketels. Het schip behaalde tijdens proeven een snelheid van 33,2 knopen.

De Wickes-klasse werd ontworpen voor hoge snelheid, maar had beperkingen op het gebied van brandstofefficiëntie en manoeuvreerbaarheid. De meeste schepen van het type haalden in de praktijk slechts circa 2.300 zeemijl bij 15 knopen, minder dan het ontwerpdoel van 3.100 zeemijl bij 20 knopen. De Breese, behorend tot het zogenoemde ‘Liberty Type’, vertoonde in de praktijk betere prestaties dan schepen van de Bethlehem-serie binnen dezelfde klasse.

Bewapening

Bij ingebruikname was de bewapening van de Breese als torpedobootjager als volgt samengesteld:

  • Vier 4-inch (102 mm) kanonnen

  • Twee 3-inch (76 mm) kanonnen

  • Twaalf 21-inch (533 mm) torpedobuizen in drie viervoudige opstellingen

Na de ombouw tot lichte mijnenlegger werd de torpedobewapening grotendeels verwijderd om ruimte te maken voor mijnrails en mijnenveegapparatuur.

Bepantsering

De Wickes-klasse beschikte niet over zware bepantsering. De bescherming was beperkt tot lichte pantserplaten op vitale delen zoals de commandotoren en de machinekamer. Het ontwerp was primair gericht op snelheid en offensieve slagkracht, niet op het weerstaan van zware treffers.

Sensoren en dataverwerking

Bij de indienststelling beschikte de Breese niet over geavanceerde radars of sonarsystemen, aangezien deze technologieën pas later werden geïntroduceerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het schip uitgerust met basisradar voor oppervlakteschepen en luchtdoelen, en met ASDIC-sonar voor onderzeebootdetectie.

De Breese beschikte niet over een Combat Information Center (CIC) in de moderne betekenis. De gevechtscoördinatie vond plaats vanaf de brug en werd ondersteund door optische waarneming en eenvoudige radioverbindingen. In vergelijking met nieuwere schepen vanaf 1943 was dit een beperking in de informatieverwerking en gevechtsefficiëntie.

Modificaties

In 1931 onderging de Breese een grote verbouwing op de Mare Island Navy Yard om te worden omgebouwd tot lichte mijnenlegger (DM-18). De belangrijkste aanpassingen omvatten:

  • Verwijdering van een deel van de torpedobewapening

  • Installatie van mijnrails en opslagcapaciteit voor zeemijnen

  • Aanpassingen aan dek en romp voor mijnenveegoperaties

  • Modernisering van navigatie- en communicatieapparatuur

In de vroege oorlogsjaren werden extra luchtafweerkanonnen toegevoegd, waaronder 20 mm Oerlikon-kanonnen, om de verdediging tegen luchtaanvallen te versterken.

 

Status schip tijdens de oorlog

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog was de USS Breese technisch gezien verouderd in vergelijking met nieuwere torpedobootjagers en mijnenleggers. De beperkte actieradius, het ontbreken van een modern Combat Information Center en de oorspronkelijke bouwstandaard uit de Eerste Wereldoorlog waren nadelen. Desondanks werd het schip goed onderhouden en aangepast met verbeterde radar- en sonarapparatuur, wat het operationeel inzetbaar hield binnen de mijnenveeg- en escortetaken in de Stille Oceaan.

Operationele geschiedenis

Op 7 december 1941 lag de Breese afgemeerd in Middle Loch, nabij Ford Island in Pearl Harbor. Tijdens de Japanse aanval op de marinebasis opende het schip om 07:57 uur het vuur met luchtafweerwapens. De bemanning claimde treffers op meerdere vijandelijke toestellen en beschadigde een midgetonderzeeër. Het schip bleef onbeschadigd.

Na de aanval bleef de Breese tot 26 december 1941 in de haven, waarna zij patrouilletaken uitvoerde. Op 6 juni 1942 nam zij 84 overlevenden van het vliegdekschip USS Yorktown aan boord, dat was gezonken na de Slag bij Midway. In augustus 1942 legde de Breese samen met andere mijnenleggers mijnen in Segond Channel, Espiritu Santo. Het escorteschip USS Tucker, dat niet op de hoogte was van het nieuwe mijnenveld, liep hierbij op een mijn en zonk; de Breese verleende hulp.

Op 30 september 1942 werd het schip beschadigd bij een nachtelijke aanvaring met de kruiser USS San Francisco. In 1943 legde zij mijnen in Blackett Strait ter bescherming van de toegang tot de Kula Gulf, en nam zij deel aan operaties rond New Georgia en Bougainville. Tijdens de landing bij Cape Torokina verrichtte zij mijnenveegwerkzaamheden.

In 1944 en 1945 nam de Breese deel aan grote amfibische operaties: de landing bij Leyte (oktober 1944), Lingayen Gulf (januari 1945), Iwo Jima (februari–maart 1945) en Okinawa (maart–juni 1945). In juli 1945 opereerde zij met de Amerikaanse Derde Vloot nabij Japan. Na de Japanse capitulatie veegde zij mijnen in de Oost-Chinese Zee en rond Kyūshū.

In totaal ontving het schip tien battle stars voor haar inzet in de Tweede Wereldoorlog.

Na de oorlog

Op 7 november 1945 vertrok de Breese naar de Amerikaanse westkust. Zij arriveerde op 26 november en stak door het Panamakanaal naar New York, waar zij op 15 januari 1946 werd uit dienst gesteld. Op 16 mei 1946 werd het schip verkocht voor sloop.

Conclusie

De USS Breese vervulde gedurende de Tweede Wereldoorlog voornamelijk ondersteunende taken, zoals mijnenleggen, mijnenvegen en escorteren. Ondanks het ontbreken van een modern Combat Information Center bleef het schip door regelmatige modernisering effectief inzetbaar. De combinatie van onderhoud, aangepaste bewapening en nieuwe detectieapparatuur stelde de Breese in staat om tot het einde van de oorlog operationeel te blijven, hoewel zij technologisch achterliep op nieuwere schepen die vanaf 1943 werden gebouwd.

Bronnen en meer informatie

  1. Afbeelding: U.S. Navy, Public domain, via Wikimedia Commons
  2. Cressman, Robert J. (1999). Official Chronology of the United States Navy in World War II. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-149-3.

  3. Friedman, Norman (2003). United States Destroyers: An Illustrated Design History. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-442-5.

  4. Gardiner, Robert; Gray, Randal (1985). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921, Volume 2. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-907-8.

  5. McWilliams, Bill (2011). Sunday in Hell: Pearl Harbor Minute by Minute. New York City, New York: E. Rights/E-Reads, Ltd. ISBN 978-1-61756-412-3.

  6. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946