Takeshi Takashina (高品 彪; 25 januari 1891 – 28 juli 1944) was een officier in het Japanse Keizerlijke Leger. Hij bekleedde verschillende commando- en stafposities tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw en speelde een rol in de verdediging van het eiland Guam tijdens de Tweede Wereldoorlog. Takashina overleed in 1944 tijdens de militaire operaties op dit eiland.
Vroege leven en opleiding
Takeshi Takashina werd geboren in de prefectuur Chiba in Japan. In december 1913 voltooide hij zijn opleiding aan de Keizerlijke Japanse Legeracademie als lid van de 25e lichting. Deze instelling leverde het gros van de beroepsofficieren van het Japanse leger in de twintigste eeuw. Kort na zijn afstuderen werd hij ingedeeld bij het 66e Infanterieregiment van het Keizerlijke Japanse Leger.
In november 1922 studeerde hij af aan het Legerstafcollege, als onderdeel van de 34e lichting. Deze opleiding werd beschouwd als een vereiste voor officieren die hogere commando- of stafverantwoordelijkheden ambieerden binnen het Japanse legerapparaat.
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914–1918) nam Japan slechts beperkt deel aan militaire acties, voornamelijk als bondgenoot van Groot-Brittannië. Er zijn geen bronnen die erop wijzen dat Takashina persoonlijk betrokken was bij gevechtsoperaties buiten Japan of zijn koloniën tijdens dit conflict. Zijn functies in deze periode lagen vermoedelijk in de sfeer van binnenlandse of koloniale garnizoensdiensten.
Interbellum: Stafopdrachten en instructietaken
In het interbellum bekleedde Takashina diverse functies binnen het leger. Hij diende op het Keelung-fort in Taiwan, een belangrijke verdedigingspost van het Japanse rijk. Daarna werkte hij als bataljonscommandant bij het 50e Infanterieregiment. Van augustus 1933 tot augustus 1934 was hij instructeur aan de Legeringenieursacademie. Ook vervulde hij tijdelijke opdrachten bij het 4e Garderegiment en de 16e Depotdivisie in Kyoto.
In maart 1936 werd Takashina overgeplaatst naar het 3e Infanterieregiment. Een jaar later, in augustus 1937, werd hij bevorderd tot kolonel. In deze hoedanigheid kreeg hij het bevel over het Takao-fort in Taiwan, een strategische locatie binnen het Japanse verdedigingssysteem in Oost-Azië.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Bevelvoeringen in de vroege oorlogsjaren
In juli 1938 werd Takashina benoemd tot commandant van het 60e Infanterieregiment. Zijn bevordering tot generaal-majoor volgde in maart 1940. Kort daarna kreeg hij het bevel over de 27e Infanteriebrigade, en vervolgens over de infanteriegroep van de 14e Divisie. Deze eenheid werd gelegerd nabij de grens met Mongolië, in de regio Handagai. Dit gebied was van strategisch belang vanwege de nabijheid tot de Sovjet-Unie en de Mantsjoerijse grens.
Tussen september 1942 en oktober 1943 leidde Takashina de 17e Onafhankelijke Gemengde Brigade. In oktober 1943 volgde een promotie tot luitenant-generaal. Hierna werd hij benoemd tot commandant van de 29e Divisie, belast met de verdediging van de regio Liaoyang in Mantsjoekwo. Deze divisie viel onder het directe bevel van het Kwantungleger, het strategische reservelichaam van het Japanse leger in Mantsjoerije.
Verplaatsing naar Guam en voorbereiding op de verdediging
In maart 1944 werd de 29e Divisie toegewezen aan het 31e Leger, dat belast werd met de verdediging van de Marianen. De kern van de divisie, waaronder het 18e en 38e Infanterieregiment, werd verplaatst naar het eiland Guam. Deze troepen werden versterkt met elementen van de 48e Onafhankelijke Gemengde Brigade. Takashina kreeg het algehele bevel over de verdediging van het eiland.
De Japanse strijdkrachten op Guam telden circa 18.000 soldaten, bestaande uit legeronderdelen en marine-infanterie. De voorbereidingen richtten zich op het afslaan van een verwachte Amerikaanse amfibische landing. Takashina’s bevelstructuur omvatte zowel vaste versterkingen als mobiele reserve-eenheden, hoewel er beperkingen waren in materieel, logistiek en luchtdekking.
De landing van Amerikaanse troepen en de tegenaanval
Op 21 juli 1944 landden Amerikaanse troepen op Guam. Binnen enkele dagen was een bruggenhoofd gevestigd. Op 25 juli, twee dagen na de landing, formuleerde Takashina een plan voor een tegenaanval. Zijn doel was om alle beschikbare troepen in te zetten voor een massale aanval op de Amerikaanse posities, met als intentie hen terug te drijven naar zee.
De aanval vond plaats in de nacht van 25 juli onder zware regenval. Ongeveer zes Japanse bataljons namen deel aan deze actie. Ondanks het slechte weer kon de Amerikaanse marine dankzij verlichtingsgranaten de Japanse troepen detecteren. De Amerikaanse verdediging, ondersteund door tanks, kon de aanval afslaan. Tijdens deze poging kwamen meer dan 3.500 Japanse militairen om het leven.
Laatste fase van het gevecht en overlijden
Na de mislukte tegenaanval gaf Takashina opdracht tot een geordende terugtrekking van de overgebleven eenheden. Tijdens deze operatie sneuvelde hij op 28 juli 1944, vermoedelijk terwijl hij toezicht hield op de verplaatsingen. Zijn opvolger werd generaal Hideyoshi Obata, die kort na de definitieve Amerikaanse verovering van het eiland op 10 augustus 1944 zelfmoord pleegde.
Na de oorlog
Takeshi Takashina kwam om het leven op 28 juli 1944 tijdens de Slag om Guam. Zijn overlijden vond plaats terwijl hij de Japanse troepen aanvoerde bij de terugtrekking uit hun posities. Omdat hij overleed vóór het einde van de oorlog, speelde hij geen rol in de naoorlogse ontwikkelingen in Japan.
Wel relevant is het militaire vervolg van zijn directe familie. Zijn zoon, Takehiko Takashina, zette de militaire traditie voort. Na aanvankelijke dienst in het Keizerlijke Japanse Leger, diende hij in de naoorlogse Japanse Grond Zelfverdedigingstroepen. Tussen 1978 en 1979 bekleedde hij de functie van stafchef van de gezamenlijke staf, de hoogste militaire positie binnen de Japanse zelfverdedigingsmacht.
Militaire rangen
Takeshi Takashina doorliep de volgende rangen binnen het Keizerlijke Japanse Leger:
- 1913 – Tweede luitenant (bij indiensttreding na legeracademie)
- 1922 – Kapitein/majoor (na afronding Legerstafcollege)
- 1937 – Kolonel
- 1940 – Generaal-majoor
- 1943 – Luitenant-generaal
Zijn bevorderingen weerspiegelen een klassieke loopbaan binnen het Japanse leger, waarin officiersopleiding, koloniaal commando en brigadestafdiensten elkaar afwisselden.
Onderscheidingen
Over de exacte onderscheidingen die Takeshi Takashina tijdens zijn loopbaan ontving, zijn geen specifieke vermeldingen in openbare militaire registers opgenomen. Gezien zijn rang en functies is het aannemelijk dat hij onderscheiden is volgens de gebruikelijke procedures van het Japanse leger voor hoge officieren, zoals:
- Orde van de Rijzende Zon (verschillende klassen afhankelijk van rang en verdienste)
- Orde van de Heilige Schat
Deze onderscheidingen waren gebruikelijk voor kolonels en generaals die langdurige dienst hadden verricht in het Japanse leger. Zonder primaire bronvermelding blijft de exacte lijst echter onbekend.
Conclusie
Takeshi Takashina was een officier in het Keizerlijke Japanse Leger die tussen 1913 en 1944 diverse commando- en stafopdrachten vervulde. Zijn loopbaan omvatte onder meer functies in Taiwan, Mantsjoekwo en de Marianen. Tijdens de Slag om Guam gaf hij leiding aan de Japanse verdediging tegen de Amerikaanse landingstroepen. De door hem geplande tegenaanval op 25 juli 1944 mislukte, waarna hij op 28 juli om het leven kwam tijdens de terugtrekking van zijn eenheden.
Zijn militaire dienst eindigde met zijn overlijden. Na de oorlog diende zijn zoon Takehiko Takashina in de Japanse Grond Zelfverdedigingstroepen, waar hij in 1979 de functie van stafchef bekleedde.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: Takashina, public domain, via wiki commons
- Fuller, Richard (1992). Shokan: Hirohito’s Samurai. London: Arms and Armor. ISBN 1-85409-151-4.
- Tanaka, Kengoro (1980). Operations of the Imperial Japanese Armed Forces in the Papua New Guinea Theater During World War II. Tokyo: Japan Papua New Guinea Goodwill Society.
- Leckie, Robert (1962). Strong Men Armed: The United States Marines Against Japan. Da Capo Press. ISBN 978-0-306-80785-5.
- Fukagawa, Hideki (1981). 陸海軍将官人事総覧 (陸軍篇) [Army and Navy General Personnel Directory (Army)]. Tokyo: Fuyo Shobo. ISBN 4829500026.
- Hata, Ikuhiko (2005). 日本陸海軍総合事典 [Japanese Army and Navy General Encyclopedia]. Tokyo: St. Martin’s Press. ISBN 4130301357.
- Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946
