Roger Percival Hill (22 juni 1910 – 5 mei 2001) was officier in de Royal Navy en commandant van verschillende torpedobootjagers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij nam deel aan uiteenlopende maritieme operaties in de Noordelijke IJszee, de Middellandse Zee en bij de bevoorrading van Malta. Hill stond bekend om zijn operationele inzet tijdens grote konvooien en zijn betrokkenheid bij de landing in Normandië. Zijn eerste zelfstandig commando, HMS Ledbury, speelde een rol in Operatie Pedestal, waarbij de zwaar beschadigde tanker SS Ohio werd ondersteund tot in de haven van Valletta. Hill werd onderscheiden voor zijn leiderschap en nautische vaardigheden in deze operaties.
Vroege leven en opleiding
Hill werd opgeleid aan Pangbourne College, een instelling die jonge mannen voorbereidde op een maritieme loopbaan. In 1927 trad hij toe tot de Royal Navy. Zijn eerste plaatsing, van september 1928 tot oktober 1930, was aan boord van de slagkruiser HMS Renown bij de Atlantic Fleet. Op 16 juli 1931 werd hij benoemd tot onderluitenant en volgde hij een opleiding in Portsmouth. Daarna diende hij tot juni 1933 op het slagschip HMS Resolution in de Middellandse Zee. Op 1 december 1933 volgde zijn bevordering tot luitenant. In de jaren daarna was hij gestationeerd op kruisers zoals HMS Caradoc in Chinese wateren, de torpedobootjager HMS Electra en HMS Hood. Kort voor het uitbreken van de oorlog diende hij op de kruiser HMS Penelope en op de mijnenvegende trawler HMS Tamora.
Interbellum: loopbaanopbouw
Tijdens het interbellum wisselde Hill regelmatig van plaatsing binnen de Royal Navy, waarbij hij ervaring opdeed in zowel grote slagschepen als kleinere escorteschepen. Van augustus 1937 tot februari 1938 was hij gestationeerd op HMS Hood, gevolgd door een periode op HMS Penelope in de Middellandse Zee. Zijn aanstelling als eerste officier op de sloep HMS Enchantress in 1940 markeerde een overgang naar meer operationele taken. Na een korte periode bij het Combined Operations Centre in Largs, Schotland, werd Hill op 30 december 1941 benoemd tot commandant van HMS Ledbury.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Russische konvooien
Met HMS Ledbury nam Hill deel aan de escortes van de konvooien PQ 15, PQ 16 en PQ 17 naar de Sovjet-Unie. PQ 17 werd zwaar getroffen na een bevel tot verspreiden, waarbij 23 van de 34 vrachtschepen verloren gingen. Deze gebeurtenis beïnvloedde zijn vertrouwen in de strategische leiding vanuit het hoofdkwartier. Hill onderscheidde zich door vastberaden optreden onder vijandelijke dreiging.
Operatie Pedestal en Malta
In augustus 1942 sloot HMS Ledbury zich aan bij het escorte van Operatie Pedestal, een groot konvooi bestemd voor de bevoorrading van Malta. Tijdens herhaalde aanvallen door Duitse en Italiaanse vliegtuigen en onderzeeboten manoeuvreerde Hill zijn schip door de konvooikolommen om luchtafweer te versterken. Toen de tanker Ohio stuurproblemen kreeg, voer Ledbury langszij om het schip terug in formatie te brengen. Later, bij een zware aanval waarbij de vrachtvaarder Waimarama explodeerde, voer Ledbury het brandende gebied binnen om overlevenden uit zee te redden. Uiteindelijk hielp het schip samen met HMS Penn en HMS Bramham de Ohio naar de haven van Valletta te begeleiden.
Verdere operaties
Na Malta kreeg Hill in 1943 het commando over HMS Grenville. Het schip nam deel aan een succesvolle actie tegen een Duitse onderzeeër in de Golf van Biskaje, waarvoor Hill de Distinguished Service Cross ontving. Tijdens Operatie Tunnel voerde hij nachtelijke patrouilles uit langs de Franse kust. In oktober 1943 werd HMS Charybdis tot zinken gebracht; Hill nam als senior officier de leiding in de nasleep van deze actie. Kort daarna werd hij commandant van HMS Jervis, die herstellende was van zware schade. Met dit schip ondersteunde hij in juni 1944 de landing in Normandië, waarvoor hij werd vermeld in dispatches.
Na de oorlog
Na de oorlog werd Hill benoemd tot commandant van een luchtmachtbasis binnen de Royal Navy. Tijdens zijn dienst raakte hij ernstig gewond bij een verkeersongeval toen het voertuig waarin hij meereed, een ambulance, betrokken was bij een botsing. De opgelopen hoofdverwondingen leidden ertoe dat hij op 30 juli 1946 wegens medische redenen werd gepensioneerd.
In 1965 verhuisde Hill, na het einde van zijn eerste huwelijk, met zijn tweede echtgenote naar Nieuw-Zeeland. Daar werkte hij aanvankelijk als havenarbeider terwijl hij zijn memoires schreef, gepubliceerd onder de titel Destroyer Captain in 1979. Vervolgens gaf hij les in navigatie aan het Nelson Technical College en exploiteerde een boerderij buiten Nelson. Hij bouwde een huis, dat hij “Jervis” noemde, en werd lid van de Nelson Harbour Board. In zijn latere jaren woonde hij in Arrowtown, Central Otago.
Militaire rangen
Onderluitenant: 16 juli 1931
Luitenant: 1 december 1933
Luitenant-commandant: datum niet vermeld, maar bekleed tijdens Tweede Wereldoorlog
Commandant: bevelvoerend officier van meerdere torpedobootjagers tijdens de oorlog
Gepensioneerd op de rang van luitenant-commandant, 30 juli 1946
Onderscheidingen
Distinguished Service Order (DSO) – voor zijn leiderschap en optreden tijdens Operatie Pedestal.
Distinguished Service Cross (DSC) – voor een actie tegen een Duitse onderzeeër in de Golf van Biskaje in 1943.
Mentioned in Despatches – voor zijn bijdrage aan de landingen in Normandië in juni 1944.
Conclusie
Roger Percival Hill had een lange loopbaan binnen de Royal Navy, gekenmerkt door opdrachten in uiteenlopende zeegebieden en intensieve operationele omstandigheden. Zijn optreden tijdens de konvooien naar de Sovjet-Unie, de bevoorradingsacties naar Malta en de landing in Normandië leverden hem onderscheidingen en erkenning op. Na zijn actieve dienst bouwde hij in Nieuw-Zeeland een nieuw leven op als docent, auteur en bestuurder. Hill overleed op 5 mei 2001 op 91-jarige leeftijd; zijn as werd in 2002 uitgestrooid boven de Grand Harbour van Valletta, waarmee zijn maritieme levensloop symbolisch werd voltooid.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: C.S.Hill, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
Attard, Joseph (1988). The Battle of Malta. England: Progress Press. ISBN 99909-3-014-7.
Bradford, Ernle (2003). Siege: Malta 1940–1943. England: Pen and Sword. ISBN 0-85052-930-1.
Eldworth, R. (2000). Last Convoys. England: Puffin Books. ISBN 0-14-130720-X.
English, John (1987). The Hunts: a history of the design, development and careers of the 86 destroyers of this class built for the Royal and Allied Navies during World War II. England: World Ship Society. ISBN 0-905617-44-4.
Hill, Roger (2004). Destroyer Captain. England: Periscope Publishing. ISBN 1-904381-25-1.
Irving, David (1968). Destruction of Convoy PQ-17. St. Martins Mass Market Paper. ISBN 0-312-91152-1.
Jellison, Charles A. (1985). Besieged: The World War II Ordeal of Malta, 1940–1942. USA: University of New Hampshire Press. ISBN 1-58465-237-3.
Pearson, Michael (2004). The Ohio and Malta: The legendary tanker that refused to die. England: Pen and Sword Books. ISBN 1-84415-031-3.
Shankland, Peter, and Hunter, Anthony (1983). Malta Convoy. London: John Murray Publishers. ISBN 0-00-632964-0.
Smith, Peter C. (1998). Pedestal: The Convoy That Saved Malta. England: Crecy Publishing. ISBN 0-947554-77-7.
Thomas, David A. (2000). Malta Convoys. England: Pen and Sword Books. ISBN 0-85052-663-9.
