
Ōnami (大波) was een torpedobootjager van de Yūgumo-klasse die tijdens de Tweede Wereldoorlog diende in de Japanse Keizerlijke Marine. De naam betekent “Grote Golf” en verwijst naar de kracht van zeegolven op open water. Het schip werd gebouwd door de Fujinagata-scheepswerf in Osaka, te water gelaten op 31 augustus 1942 en op 20 januari 1943 in dienst gesteld. Ōnami werd toegewezen aan de 31e Torpedobootjagerdivisie en ingezet voor escortes, transportmissies en gevechtsoperaties in de Stille Oceaan. De operationele loopbaan eindigde op 25 november 1943 tijdens de Slag bij Kaap St. George, waarbij het schip verloren ging met de gehele bemanning.
Ontwerp en constructie
De Yūgumo-klasse was een doorontwikkeling van de Kagerō-klasse, met verbeteringen gericht op luchtafweer en operationele prestaties. Ōnami had een lengte van 119,17 meter, een breedte van 10,8 meter en een diepgang van 3,76 meter. De standaardwaterverplaatsing bedroeg 2.110 ton en de maximale belading 2.560 ton.
De voortstuwing werd verzorgd door twee Kampon-geared stoomturbines, elk gekoppeld aan één schroefas, gevoed door drie Kampon-waterpijpketels. Deze installatie leverde in totaal 52.000 pk, waarmee een snelheid van 35 knopen kon worden bereikt. De bemanning bestond uit 228 officieren en matrozen.
De rompvorm en opbouw waren ontworpen voor hoge snelheid, met een relatief laag silhouet om de zichtbaarheid te verminderen. Ondanks structurele verbeteringen bleef de luchtafweer in vergelijking met geallieerde schepen beperkt.
Bewapening
Ōnami beschikte over zes Type 3 127 mm kanonnen in drie dubbeltorens: één op het voorschip en twee op het achterschip in een superfiring-opstelling. Deze kanonnen konden tot 75 graden elevatie bereiken, maar door de lage vuursnelheid, trage richtsnelheid en het ontbreken van een hooghoek-vuurleidingssysteem was de inzet tegen luchtdoelen beperkt.
De luchtafweer bestond oorspronkelijk uit vier Type 96 25 mm luchtafweerkanonnen in twee dubbellopen opstellingen. In de loop van de oorlog werd dit aantal uitgebreid. Het schip had tevens acht 610 mm torpedobuizen in twee viervoudige draaibare opstellingen, met één herlaadtorpedo per buis. Voor onderzeebootbestrijding waren twee dieptebomwerpers aanwezig met 36 dieptebommen.
Bepantsering
Net als andere torpedobootjagers in deze klasse had Ōnami geen zware bepantsering. De bescherming bestond uit lichte pantserplaten rond vitale onderdelen zoals machinekamers en munitieopslag, bedoeld om bescherming te bieden tegen granaatscherven en lichte wapens.
Sensoren en dataverwerking
Ōnami was in 1943 uitgerust met een beperkt sensorpakket volgens de Japanse marinenormen van die tijd.
Het schip beschikte over Radar Type 22, een oppervlaktesurveillance- en vuurleidingsradar die kon worden ingezet voor het detecteren van schepen en het ondersteunen van torpedolanceringen. De radar had een reikwijdte van enkele tientallen kilometers voor grotere oppervlaktedoelen, maar beperkte effectiviteit tegen kleine of snel manoeuvrerende doelen. De resolutie was relatief laag, waardoor visuele bevestiging noodzakelijk bleef voor doelidentificatie.
Voor onderzeebootbestrijding waren een Type 93 onderwater luisterapparaat (passieve hydrofoon) en een Type 93 Type 3 Sonar (actief) aanwezig. Deze systemen boden redelijke prestaties tegen oudere onderzeeboottypen bij lage snelheden, maar waren minder effectief bij hogere vaart of in ruwe zeecondities.
Ōnami beschikte niet over een volwaardig Combat Information Center (CIC). Informatie van radar- en sonarsystemen werd verwerkt op de brug en via mondelinge rapportage verspreid naar de relevante secties. Dit leidde tot langere reactietijden tijdens gevechten en beperkte het situationeel bewustzijn in vergelijking met geallieerde schepen die vanaf 1943 standaard over een CIC beschikten.
Door het ontbreken van geïntegreerde gegevensverwerking en moderne vuurleidingssystemen werd Ōnami in 1943 beschouwd als operationeel verouderd wat betreft sensorintegratie en tactische coördinatie.
Modificaties
Tijdens de diensttijd werd de luchtafweer versterkt door het plaatsen van extra Type 96 25 mm luchtafweerkanonnen. Deze aanpassing was bedoeld om de overlevingskans bij luchtaanvallen te vergroten, maar de effectiviteit bleef beperkt door het ontbreken van geavanceerde vuurleiding en radar-gestuurde richtsystemen.
Status schip tijdens de oorlog
Bij indienststelling in januari 1943 voldeed Ōnami aan de Japanse ontwerpstandaarden, maar door het ontbreken van een CIC, moderne vuurleiding en geavanceerde radarsystemen werd het schip in datzelfde jaar ingehaald door technologische ontwikkelingen bij de geallieerden. Onderhoud vond plaats tijdens korte verblijven in Japanse havens, maar grootschalige modernisering werd niet doorgevoerd.
Operationele geschiedenis
Indienststelling en eerste missies
Na de indienststelling op 20 januari 1943 werd Ōnami toegevoegd aan de 31e Torpedobootjagerdivisie van het Tweede Torpedobootjagereskader. Kort daarna vertrok het schip vanuit Kure om de zware kruiser Atago en de lichte kruiser Nagara te escorteren naar de basis Truk. In januari 1943 bereikte het schip de basis en nam het deel aan de voorbereidingen voor Operatie Ke, de evacuatie van Japanse troepen van Guadalcanal.
Deelname aan Operatie Ke
Tijdens Operatie Ke opereerde Ōnami als onderdeel van de afleidingsmacht onder bevel van viceadmiraal Nobutake Kondō. Het schip voer in formatie met slagschepen, kruisers en andere torpedobootjagers om geallieerde strijdkrachten af te leiden van de evacuatie-eenheden. De operatie, uitgevoerd in februari 1943, werd door Japan afgesloten toen de terugtrekking van troepen was voltooid.
Escortes en transporten in de Stille Oceaan
Na Operatie Ke werd Ōnami in april en mei 1943 tijdelijk onder bevel geplaatst van de Tweede Zee-escorte-eenheid voor konvooibescherming tussen Truk, Rabaul en Kavieng. Het schip escorteerde troepentransporten en bevoorradingsschepen, vaak in wateren waar vijandelijke onderzeeboten actief waren. In juni 1943 nam Ōnami deel aan transporten in de Marshalleilanden, waaronder Tarawa en Makin, waarbij garnizoenen en materieel naar Japanse posities werden gebracht.
In juli 1943 keerde het schip terug naar Japan voor onderhoud aan romp en voortstuwing. Tijdens deze periode werden extra luchtafweerkanonnen geplaatst. In september nam Ōnami deel aan transporten naar Ponape-eiland als onderdeel van de 丁一号-transportoperatie, waarbij versterkingen en materieel naar Micronesië werden gebracht.
Operaties in de Bismarck-archipel en de Salomonseilanden
In oktober 1943 werd Ōnami ingezet voor transportmissies naar Kavieng en later naar Rabaul op Nieuw-Brittannië. Begin november nam het deel aan bevoorradingsoperaties naar Bougainville. Tijdens de Amerikaanse luchtaanval op Rabaul op 11 november 1943 probeerde Ōnami de zwaar beschadigde torpedobootjager Nagami te assisteren, maar moest zich terugtrekken toen sleepkabels verstrikt raakten.
Later in november werd het schip ingezet voor transportmissies naar Bougainville en Buka, waarbij het troepen, munitie en voorraden leverde aan Japanse posities. Deze operaties vonden plaats onder dreiging van luchtaanvallen en vijandelijke oppervlakteschepen.
Slag bij Kaap St. George en verlies
Op 24 november 1943 verliet Ōnami samen met de torpedobootjagers Makinami, Yugiri, Amagiri en Uzuki de haven van Rabaul voor een nachtelijke transportoperatie naar Buka. De formatie werd verdeeld in een transportgroep en een escortegroep, waarbij Ōnami diende als vlaggenschip van de escortegroep onder bevel van kapitein Kiyoto Kagawa, commandant van de 31e Torpedobootjagerdivisie.
In de vroege uren van 25 november 1943, op circa 89 kilometer ten oosten van Kaap St. George, werd de Japanse formatie gedetecteerd door Amerikaanse radars van de 23e Torpedobootjagerdivisie onder bevel van commandant Arleigh Burke. De Amerikaanse eenheden voerden een gecoördineerde torpedoaanval uit. Ōnami werd getroffen door meerdere torpedo’s, explodeerde en zonk snel. Alle 228 opvarenden, inclusief kapitein Kagawa en kapitein Kiyoshi Yoshikawa, kwamen om het leven.
De Slag bij Kaap St. George resulteerde in de vernietiging van drie Japanse torpedobootjagers zonder Amerikaanse verliezen. Het verlies van Ōnami betekende een verdere verzwakking van de Japanse torpedobootjagerstrijdkrachten in de Salomonseilanden.
Conclusie
Ōnami vertegenwoordigde in 1943 een modern Japans torpedobootjagerontwerp qua snelheid, manoeuvreerbaarheid en bewapening, maar bleef achter in sensor- en informatieverwerkingscapaciteiten. Het schip beschikte over Radar Type 22 en sonarapparatuur, maar had geen Combat Information Center (CIC) om gegevens geïntegreerd te verwerken. Hierdoor was het minder effectief in complexe gevechtssituaties dan geallieerde schepen die vanaf 1943 standaard met dergelijke faciliteiten waren uitgerust. Tegen de tijd van de Slag bij Kaap St. George was het schip operationeel verouderd in termen van gevechtsinformatiebeheer.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: MacMoreno, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons
Campbell, John (1985). Naval Weapons of World War II. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-459-4.
Jentschura, Hansgeorg; Jung, Dieter & Mickel, Peter (1977). Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869–1945. Annapolis, Maryland: United States Naval Institute. ISBN 0-87021-893-X.
Whitley, M. J. (2000). Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. London: Cassell & Co. ISBN 1-85409-521-8.
Sturton, Ian (1980). “Japan”. In Chesneau, Roger (ed.). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Greenwich, UK: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-146-7.









