Eugene M. Landrum: Generaal in drie oorlogen

Eugene Manuel Landrum (1891–1967) was een Amerikaanse officier die diende in zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog en later ook een rol vervulde tijdens de Koreaanse Oorlog. Hij bouwde zijn loopbaan op vanaf een gewone dienstplichtige tot generaal in het Amerikaanse leger. Zijn naam is verbonden met de Aleoeten-campagne in de Tweede Wereldoorlog, het korte maar ingrijpende commando over de 90e Infanteriedivisie in Normandië, en zijn bijdrage aan de verdediging van de Pusan Perimeter in Korea. Zijn militaire loopbaan weerspiegelt de transformatie van het Amerikaanse leger in de eerste helft van de twintigste eeuw.

Vroege leven en opleiding

Eugene Manuel Landrum werd geboren op 6 februari 1891 in Pensacola, Florida. Hij groeide op in het zuiden van de Verenigde Staten, waar hij in 1909 toetrad tot de Alabama National Guard. Daar diende hij in Company M van het 1e Regiment. Al een jaar later maakte hij de overstap naar het reguliere leger en trad in dienst bij het Coast Artillery Corps. Kort daarna volgde een overplaatsing naar de infanterie, waar hij zou blijven tot aan zijn pensionering.

In zijn vroege jaren doorliep Landrum de rangen van soldaat tot sergeant. In 1916 kreeg hij een officiersbenoeming als tweede luitenant en werd geplaatst bij het 20e Infanterieregiment. Zijn eerste opdrachten voerden hem naar Hawaii, waar hij de rang van eerste luitenant bereikte. Deze vroege ervaringen gaven hem inzicht in de werking van eenheden in overzeese gebieden, wat later van pas zou komen.

Deelname aan de Eerste Wereldoorlog

Toen de Verenigde Staten in april 1917 toetraden tot de Eerste Wereldoorlog, was Landrum reeds actief in de infanterie. Hij werd toegewezen aan het 43e Infanterieregiment en diende in de Filipijnen als aide-de-camp van generaal Robert K. Evans. Na deze periode werd hij overgeplaatst naar Siberië, waar Amerikaanse troepen deel uitmaakten van de Allied Expeditionary Force. In deze functie nam hij deel aan operaties tijdens de Siberische interventie, een minder bekend hoofdstuk van de oorlog, maar van belang voor de Amerikaanse aanwezigheid in Oost-Azië.

Interbellum: loopbaan en opleiding

Na de oorlog bleef Landrum in actieve dienst en ontving hij in de jaren 1920 en 1930 verschillende benoemingen. Hij werd bevorderd tot kapitein en later tot majoor in 1927. Zijn opdrachten betroffen functies bij het Ministerie van Oorlog in Washington D.C., maar ook bij opleidingsinstituten zoals Fort Leavenworth en Fort Benning. In deze periode legde hij een stevige basis in stafwerk en organisatie, die essentieel was voor zijn latere verantwoordelijkheden.

Daarnaast kreeg Landrum in het midden van de jaren 1930 het bevel over een district van het Civilian Conservation Corps in Illinois. Dit was een civiel programma voor werkverschaffing in de Grote Depressie, waar hij leiding gaf aan duizenden arbeiders in bosbeheer en infrastructuur. Deze ervaring versterkte zijn organisatorische vaardigheden buiten een strikt militaire context.

Belangrijk voor zijn verdere carrière waren zijn studies aan de U.S. Army Command and General Staff School in 1933 en het U.S. Army War College in 1936. Deze opleidingen waren bepalend voor de hogere staf- en commando-opdrachten binnen het leger. In 1938 werd hij bevorderd tot luitenant-kolonel.

Deelname aan de Tweede Wereldoorlog

Begin van de oorlog

Bij de Amerikaanse oorlogsdeelname in december 1941 was Landrum stafchef van de 3e Infanteriedivisie. In juni van dat jaar was hij al tijdelijk kolonel geworden. In maart 1942 kreeg hij de rang van brigadier-generaal en werd assistent-divisiecommandant van de 3e Divisie. Kort daarna volgde zijn inzet met de 7e Infanteriedivisie tijdens de Aleoeten-campagne. Hier speelden Amerikaanse troepen een rol bij het heroveren van Attu en Kiska, eilanden die door Japan waren bezet.

Aleoeten-campagne

De gevechten op de Aleoeten vormden de eerste echte confrontatie met Japan op Noord-Amerikaans grondgebied. Landrum voerde het bevel over troepen die opereerden onder zware omstandigheden, met kou, mist en ontoegankelijke terreinen. Voor zijn optreden ontving hij zowel de Army Distinguished Service Medal als de Navy Distinguished Service Medal, een zeldzame combinatie die zijn prestaties benadrukte.

Commandant in Europa

In maart 1943 volgde promotie tot tijdelijk generaal-majoor. Hij kreeg de leiding over de 87e Infanteriedivisie, die in de Verenigde Staten trainde. Vlak voor D-Day werd hij echter zonder vaste eenheid naar Europa gestuurd om beschikbaar te zijn voor noodcommando’s. Deze rol bracht hem naar Normandië, waar hij op 10 juni 1944 het bevel kreeg over de 90e Infanteriedivisie.

De divisie had problemen met discipline en gevechtsvoering in de eerste dagen na de landing. Korpscommandant J. Lawton Collins besloot daarom de zittende commandant te vervangen door Landrum. Ondanks zijn inspanningen bleven de resultaten teleurstellend, mede door gebrekkige voorbereiding en hoge verliezen. Binnen twee maanden werd Landrum afgezet en opgevolgd door generaal Raymond McLain, die de divisie beter wist te stabiliseren.

Verdere oorlogsjaren

Na zijn terugkeer in de Verenigde Staten kreeg Landrum het bevel over de 71e Infanteriedivisie tijdens de mobilisatie. Hij bleef echter niet aan wanneer de divisie naar Europa werd verscheept. Vervolgens werd hij commandant van het Infantry Advanced Replacement Training Center in Camp Maxey, Texas. Daar leidde hij de opleiding en vervanging van infanterietroepen die naar het front werden gestuurd.

Na de oorlog

Na 1945 keerde Landrum terug naar zijn permanente rang van kolonel. Toch bleef hij actief in het leger en kreeg hij de functie van plaatsvervangend stafchef van het Vijfde Leger in Chicago. Zijn ervaring in zowel gevechtsoperaties als stafwerk maakte hem geschikt voor dit soort functies in de overgangsjaren naar een vredesleger.

Koreaanse Oorlog

Bij het uitbreken van de Koreaanse Oorlog in 1950 werd Landrum toegevoegd aan het Achtste Leger in Korea. Hij fungeerde daar eerst als plaatsvervangend stafchef en later als stafchef. Omdat de commandant van het Achtste Leger geen formele plaatsvervanger had, trad Landrum feitelijk op als diens tweede man. Hij werkte nauw samen met generaal Walton Walker bij de organisatie van de Pusan Perimeter. Hier speelde hij een sleutelrol in de verdeling van versterkingen en vervangingen. Voor zijn inzet ontving hij een tweede Distinguished Service Medal.

Na afloop van zijn dienst in Korea ging Landrum in 1951 met pensioen. Hij ontving officieel de rang van generaal-majoor bij zijn afscheidsceremonie in Fort Mason, Californië.

Militaire rangen

Eugene M. Landrum doorliep de volledige hiërarchie van het Amerikaanse leger. Hij begon als soldaat in 1910 en bereikte in 1916 zijn eerste officiersrang als tweede luitenant. Vervolgens volgden bevorderingen tot eerste luitenant, kapitein in 1919, majoor in 1927 en luitenant-kolonel in 1938. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij tijdelijk kolonel, brigadier-generaal in 1942 en generaal-majoor in 1943. Na de oorlog keerde hij terug naar kolonel, maar bij zijn pensioen werd zijn rang van generaal-majoor bevestigd.

Onderscheidingen

Landrum werd meerdere malen onderscheiden voor zijn inzet. Hij ontving de Army Distinguished Service Medal en de Navy Distinguished Service Medal voor zijn optreden tijdens de Aleoeten-campagne. Tijdens de Koreaanse Oorlog werd hij nogmaals onderscheiden met de Army Distinguished Service Medal. Daarnaast bezat hij diverse campagne- en dienstmedailles die verband hielden met zijn deelname aan de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog.

Conclusie

Eugene M. Landrum was een Amerikaanse officier met een lange loopbaan die drie oorlogen omvatte. Hij begon als soldaat en eindigde als generaal. Zijn carrière laat zien hoe breed een militaire loopbaan in de eerste helft van de twintigste eeuw kon zijn, van gevechten in Siberië tot strategisch stafwerk in Korea. Hoewel zijn optreden als divisiecommandant in Normandië kritisch werd beoordeeld, speelde hij elders een belangrijke rol, vooral in de Aleoeten en bij de Pusan Perimeter. Zijn loopbaan toont de veelzijdigheid en de aanpassingskracht die van officieren in een veranderende wereld werden gevraagd.

Bronnen en meer informatie

  1. Afbeelding: U.S. Army — provided by Anne Landrum, descendant of Eugene M. Landrum. For educational and information purposes only. Used with permission., Public domain, via Wikimedia Commons 
  2. Zabecki, David T. (2008). Chief of Staff: The Principal Officers Behind History’s Great Commanders. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-990-5.

  3. Borneman, Walter R. (2009). Alaska: Saga of a Bold Land. New York: HarperCollins. ISBN 978-0-06-053519-5.

  4. Gailey, Harry (2011). War in the Pacific: From Pearl Harbor to Tokyo Bay. Novato: Presidio Press. ISBN 978-0-89141-906-0.

  5. Chandler, David G.; Collins, James Lawton (1994). The D-Day Encyclopedia. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-88433-8.

  6. McManus, John C. (2005). The Americans at Normandy: The Summer of 1944–The American War from the Normandy Beaches to Falaise. New York: Forge. ISBN 978-0-7653-0630-0.

  7. Appleman, Roy Edgar (1992). United States Army in the Korean War, Volume 1. Washington, D.C.: United States Army Center of Military History. ISBN 978-0-16-035957-1.

  8. Ent, Uzal W. (1996). Fighting on the Brink: Defense of the Pusan Perimeter. Shippensburg: Burd Street Press. ISBN 978-0-942597-59-9.

  9. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946.