
De USS Lang (DD-399) was een torpedobootjager van de Benham-klasse in de Amerikaanse marine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip werd vernoemd naar John Lang, een matroos die diende tijdens de Amerikaanse oorlog tegen de Barbary-kapers in het begin van de 19e eeuw. De torpedobootjager nam deel aan operaties in zowel de Atlantische als de Stille Oceaan en speelde een rol bij grote landingsoperaties, escortetaken en vlootacties.
Ontwerp en constructie
De USS Lang behoorde tot de Benham-klasse, een serie van tien torpedobootjagers die werden ontworpen in de late jaren 1930. Deze schepen waren een doorontwikkeling van de Sims-klasse, waarbij de nadruk lag op verbeterde torpedobewapening en een hogere snelheid. De kiel van de Lang werd gelegd op 5 april 1937 bij de Federal Shipbuilding & Dry Dock Company in Kearny, New Jersey. Het schip werd te water gelaten op 27 augustus 1938, met Mrs. William D. Leahy, echtgenote van admiraal William D. Leahy, als sponsor. Op 30 maart 1939 werd het schip in dienst gesteld.
Technische gegevens
Type: torpedobootjager
Klasse: Benham-klasse
Waterverplaatsing: ca. 1.500 ton standaard, 2.250 ton volbeladen
Lengte: 104 meter
Breedte: 10,8 meter
Diepgang: 3,6 meter
Voortstuwing: vier ketels, twee turbines, 50.000 pk, twee schroeven
Snelheid: maximaal 37 knopen
Bereik: ca. 6.500 zeemijl bij 12 knopen
Bemanning: circa 184 officieren en matrozen
Bewapening
Bij indienststelling was de Lang uitgerust met:
4 × 127 mm/38 kaliber kanonnen in enkele opstellingen
12 × 533 mm torpedobuizen in vier drievoudige opstellingen
4 × 12,7 mm Browning M2 machinegeweren voor luchtafweer
Tijdens de oorlog werd de bewapening aangepast. Het aantal machinegeweren werd uitgebreid en aangevuld met 20 mm Oerlikon- en 40 mm Bofors-luchtafweerkanonnen. Voor onderzeebootbestrijding beschikte het schip over dieptebomrekken en K-guns voor het afwerpen van dieptebommen.
Bepantsering
De Lang was, net als andere torpedobootjagers van haar generatie, niet voorzien van zware bepantsering. Het ontwerp legde de nadruk op snelheid en vuurkracht in plaats van bescherming. Alleen vitale delen zoals de commandobrug en sommige munitieopslagplaatsen waren beperkt beschermd tegen scherfwerking.
Sensoren en dataverwerking
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de effectiviteit van torpedobootjagers mede afhankelijk van hun uitrusting op het gebied van sensoren en communicatie.
Radar
Aanvankelijk had de Lang geen radar bij indienststelling, maar vanaf 1942 werd het schip uitgerust met lucht- en oppervlaktezoekradars. Meest waarschijnlijk ging het om de SG-radar voor oppervlaktewaarneming en de SC-radar voor luchtdoelen. Deze systemen boden de bemanning de mogelijkheid om vijandelijke schepen en vliegtuigen vroegtijdig te detecteren, vooral bij nachtelijke operaties in de Stille Oceaan.
Sonar
De torpedobootjager beschikte over sonarapparatuur, bekend onder de Amerikaanse aanduiding QCA-sonar, later verbeterd met de QCJ-modellen. Dit stelde de bemanning in staat onderzeeboten op te sporen en nauwkeurig te volgen, essentieel tijdens escortmissies in zowel de Atlantische als de Stille Oceaan.
Combat Information Center (CIC)
Vanaf 1943 werden Amerikaanse torpedobootjagers uitgerust met een Combat Information Center (CIC). Dit centrum coördineerde de informatie die binnenkwam van radar, sonar en waarnemers, en stelde de commandant in staat om tactische beslissingen te nemen op basis van een samenhangend overzicht van het slagveld. De aanwezigheid van een CIC betekende dat de Lang tot de moderne standaard behoorde vanaf 1943 en daardoor operationeel effectief bleef in gevechten, vooral tijdens nachtelijke acties zoals de slag in de Golf van Vella.
Naast de radarsystemen beschikte de Lang over radioapparatuur voor communicatie met andere schepen binnen de taakgroepen van de Amerikaanse marine. De combinatie van radar, sonar en CIC maakte het mogelijk om vijandelijke formaties te lokaliseren, aanvallen te coördineren en luchtaanvallen tijdig te pareren. Dit vergrootte de gevechtskracht van de torpedobootjager aanzienlijk.
Modificaties
Gedurende de oorlog onderging de Lang meerdere moderniseringen:
Uitbreiding van luchtafweer met 20 mm Oerlikon- en 40 mm Bofors-kanonnen.
Installatie van radarapparatuur vanaf 1942.
Inrichting van een Combat Information Center vanaf 1943.
Toevoeging van verbeterde sonarapparatuur en dieptebomwerpers.
Deze aanpassingen hielden het schip up-to-date met de eisen van de oorlogvoering in de Stille Oceaan.
Status schip tijdens de oorlog
De Lang werd gedurende de oorlog regelmatig onderhouden en aangepast. Hoewel de Benham-klasse bij aanvang van de oorlog modern was, vereisten de snelle technologische ontwikkelingen voortdurende modernisering. Dankzij de toevoeging van radar en CIC bleef de Lang tot het einde van de oorlog operationeel effectief.
Operationele geschiedenis
Vooroorlogse dienst (1939–1941)
Na indienststelling in 1939 nam de Lang deel aan vlootoefeningen en escorteerde zij president Franklin D. Roosevelt tijdens een reis naar Newfoundland en Nova Scotia. Het schip werd vervolgens ingezet bij patrouilles in de Golf van Mexico en later in de Stille Oceaan. Tot 1941 oefende het schip bij Hawaii en langs de westkust van de Verenigde Staten. In juni 1941 keerde zij terug naar de Atlantische Oceaan voor trainingsoefeningen met vliegdekschepen en anti-onderzeeërpatrouilles.
Atlantische operaties (1942)
Begin 1942 opereerde de Lang in samenwerking met de Royal Navy en nam zij deel aan konvooiescortes in de Atlantische Oceaan. In januari redde het schip 21 opvarenden van het getorpedeerde vrachtschip SS Empire Wildebeeste. In april nam de Lang deel aan operaties vanuit Scapa Flow, waarbij Spitfires naar Malta werden gebracht (Operaties Calendar en Bowery). Na terugkeer in Norfolk werd de torpedobootjager overgeplaatst naar de Stille Oceaan.
Guadalcanal en de Salomonseilanden (1942–1943)
Vanaf juli 1942 werd de Lang ingezet bij de invasie van Guadalcanal. Als onderdeel van Task Force 18 escorteerde zij vliegdekschip Wasp en voerde ze bombardementen uit op Japanse posities. In januari 1943 nam de torpedobootjager deel aan beschietingen bij Guadalcanal en later bij landingen in New Georgia. Tijdens de slag in de Golf van Vella in augustus 1943 was de Lang betrokken bij een nachtelijke aanval waarbij drie Japanse torpedobootjagers tot zinken werden gebracht.
Operaties in de Stille Oceaan (1943–1944)
Na maanden van escortdiensten nam het schip deel aan de invasie van de Gilbert-eilanden in november 1943 en beschietingen bij Nauru en de Marshalleilanden begin 1944. Later dat jaar ondersteunde de Lang landingen in Nieuw-Guinea, legde mijnenvelden bij Wewak en escorteerde konvooien naar Morotai.
Filipijnen en Okinawa (1944–1945)
Tijdens de landing bij Leyte in oktober 1944 kwam de Lang onder kamikaze-aanvallen maar liep geen schade op. Ook bij de invasie van Luzon in januari 1945 wist de torpedobootjager vijandelijke vliegtuigen neer te halen. Vervolgens nam zij deel aan de voorbereiding en uitvoering van de invasie van Okinawa. Tussen maart en juni 1945 voerde zij escorttaken en luchtafweer uit voor troepentransporten en escortvliegdekschepen.
Einde van de oorlog (1945)
In juli 1945 keerde de Lang terug naar San Francisco voor onderhoud. Na de Japanse capitulatie werd het schip gebruikt om neergestorte piloten te redden. Op 16 oktober 1945 werd de torpedobootjager buiten dienst gesteld. Op 20 december werd zij verkocht en uiteindelijk op 31 oktober 1947 gesloopt.
Na de oorlog
Na de capitulatie van Japan werd de Lang overbodig in de sterk gereduceerde naoorlogse vloot. De snelle ontwikkeling van moderne torpedobootjagers en de afname van oorlogsnoodzaak leidden tot haar buitendienststelling.
Conclusie
De USS Lang (DD-399) was een voorbeeld van de Benham-klasse torpedobootjagers die tijdens de Tweede Wereldoorlog veelzijdig werden ingezet. Het schip nam deel aan zowel Atlantische als Stille Oceaan-operaties, waaronder belangrijke invasies en nachtgevechten. Dankzij de toevoeging van radar, sonar en vanaf 1943 een Combat Information Center bleef de Lang modern en gevechtswaardig tot het einde van de oorlog. Schepen zonder CIC werden vanaf dat moment als verouderd beschouwd, maar de Lang voldeed aan de operationele eisen en behaalde 11 battle stars voor haar inzet.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: U.S. Navy, photographed from a USS Wasp (CV-7) aircraft., Public domain, via Wikimedia Commons
- Knight, Rex A. (2001). Riding on Luck: The Saga of the U.S.S. Lang (DD-399). Central Point: Hellgate Press. ISBN 978-1555715519.
McComb, Dave (2010). US Destroyers 1934–45: Pre-war Classes. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-1846034435.
Morison, Samuel Eliot (2001, heruitgave). History of United States Naval Operations in World War II, Volume V: The Struggle for Guadalcanal, August 1942 – February 1943. Champaign: University of Illinois Press. ISBN 978-0252070370.









