Home Schepen Torpedobootjagers USS Buchanan (DD-484) – Amerikaanse torpedobootjager WO2

USS Buchanan (DD-484) – Amerikaanse torpedobootjager WO2

USS Buchanan (DD-484), een Amerikaanse Gleaves-klasse torpedobootjager actief in de Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De USS Buchanan (DD-484) tijdens haar inzet in de Stille Oceaan, 1942–1945, als onderdeel van de Amerikaanse marine.

De USS Buchanan (DD-484) was een torpedobootjager van de Gleaves-klasse in dienst bij de United States Navy tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip werd genoemd naar Franklin Buchanan, een officier van de Amerikaanse marine die later admiraal werd in de Confederate Navy tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De Buchanan werd gebouwd door de Federal Shipbuilding and Dry Dock Company in Kearny, New Jersey. De kiel werd gelegd op 11 februari 1941, het schip werd te water gelaten op 22 november 1941 en op 21 maart 1942 in dienst gesteld. Tijdens de oorlog nam het schip deel aan talrijke zeeslagen in de Stille Oceaan. Na de oorlog werd de destroyer overgedragen aan de Turkse marine, waar zij dienstdeed als TCG Gelibolu (D-346) tot haar uitdienststelling in 1976.

Ontwerp en constructie

De USS Buchanan behoorde tot de Gleaves-klasse, een verbeterde versie van de Livermore-klasse torpedobootjagers. Deze schepen werden ontworpen met nadruk op snelheid, wendbaarheid en veelzijdigheid. De constructie maakte gebruik van gelaste stalen platen in plaats van klinknagels, wat gewicht bespaarde en de structurele integriteit versterkte.

De Buchanan had een waterverplaatsing van 1.630 ton, een lengte van 106,15 meter, een breedte van 11,00 meter en een diepgang van 3,61 meter. De voortstuwing werd geleverd door vier ketels en twee stoomturbines met een gezamenlijk vermogen van 50.000 paardenkracht (ongeveer 37.000 kilowatt). Dit leverde een topsnelheid op van 37,4 knopen, gelijk aan circa 69 kilometer per uur. De actieradius bedroeg 6.500 zeemijl bij een kruissnelheid van 12 knopen.

De bemanning bestond uit ongeveer 16 officieren en 260 matrozen. De interne indeling was ontworpen om de overlevingskansen bij schade te vergroten. De machinekamers en ketelruimten waren gescheiden, zodat de voortstuwing kon blijven functioneren bij lokale schade. Het schip was voorzien van moderne communicatiemiddelen en vuurleidingssystemen voor haar tijd.

Bewapening

De primaire bewapening van de USS Buchanan bestond uit vier 5-inch (127 mm) dubbel-doelkanonnen, die zowel konden worden ingezet tegen vijandelijke schepen als tegen vliegtuigen. Deze kanonnen waren verdeeld over de boeg en het achterschip.

Daarnaast beschikte het schip over vijf 21-inch (533 mm) torpedobuizen, geplaatst in een enkele roterende torpedolanceerinrichting midscheeps. Voor luchtafweer was de destroyer uitgerust met zes 0,50-inch (12,7 mm) machinegeweren en zes 20 mm luchtafweerkanonnen. Naarmate de oorlog vorderde, werden delen van deze bewapening vervangen door krachtigere luchtafweerinstallaties, afhankelijk van de operationele eisen.

Voor anti-onderzeebootoperaties was de Buchanan uitgerust met twee dieptebomrails aan de achterzijde en meerdere dieptebomwerpers aan weerszijden van het dek. Deze combinatie maakte het schip geschikt voor escortetaken in konvooidiensten.

Bepantsering

De Buchanan had geen zware bepantsering. De romp was opgebouwd uit staal, maar zonder specifieke pantsergordel. De nadruk lag op snelheid en manoeuvreerbaarheid in plaats van bescherming. De brug en de vitale ruimten kregen wel beperkte stalen versterking om bemanning en instrumenten te beschermen tegen granaatscherven en lichte wapens.

Sensoren en dataverwerking

Tijdens de Tweede Wereldoorlog beschikte de USS Buchanan over een reeks sensoren die bedoeld waren voor oppervlakte- en luchtdetectie, alsook voor onderzeebootbestrijding. Het schip was uitgerust met radar en sonar, technologieën die een steeds belangrijkere rol kregen in de zeestrijdkrachten van de Verenigde Staten na 1942.

De primaire radarinstallatie aan boord van de Buchanan bestond uit een SG-surface search radar, die ontworpen was om schepen en kustlijnen te detecteren, zelfs bij slechte zichtomstandigheden of ’s nachts. Daarnaast was er een SC-air search radar, bedoeld voor vroegtijdige detectie van vijandelijke vliegtuigen. Deze systemen werden tijdens de oorlog regelmatig bijgewerkt om hun bereik en nauwkeurigheid te verbeteren.

Op het gebied van onderzeebootbestrijding was de destroyer voorzien van een QCA- of QGB-sonarsysteem, dat gebruikmaakte van geluidsgolven om onderwaterdoelen te lokaliseren. Deze sonar was gekoppeld aan het vuurleidingssysteem voor de dieptebominstallaties.

De Buchanan beschikte over een Combat Information Center (CIC), dat vanaf 1943 standaard werd ingevoerd op Amerikaanse oorlogsschepen. Dit centrum fungeerde als tactisch coördinatiepunt waar radar-, sonar- en communicatiegegevens werden geanalyseerd en verwerkt. Het CIC verhoogde de gevechtsefficiëntie aanzienlijk doordat informatie over vijandelijke posities, koers en snelheid in real time kon worden doorgegeven aan de commandobrug en de wapensystemen.

Het gebruik van gecombineerde radargegevens en sonarinformatie maakte de Buchanan tot een effectief maritiem gevechtsplatform in de latere oorlogsjaren. Het schip kon vijandelijke doelen detecteren buiten visueel bereik en snel reageren op luchtaanvallen en onderzeebootdreigingen.

Modificaties

Gedurende haar operationele loopbaan onderging de USS Buchanan verschillende moderniseringen. De belangrijkste aanpassingen betroffen verbeteringen aan de radarapparatuur, versterking van de luchtafweer en de toevoeging van extra dieptebomwerpers. Ook werden verouderde machinegeweren vervangen door 40 mm Bofors-luchtafweerkanonnen.

In 1944 werd het schip uitgerust met verbeterde radar- en communicatiesystemen, waardoor de effectiviteit in nachtoperaties toenam. De installaties van het Combat Information Center werden eveneens uitgebreid om de samenwerking met andere schepen binnen de Task Forces te verbeteren.

Status schip tijdens de oorlog

De USS Buchanan bleef gedurende de gehele oorlog operationeel. Ondanks diverse beschadigingen, waaronder een eigen vuurincident in november 1942, werd het schip steeds hersteld en gemoderniseerd. De technische staat bleef daardoor op een hoog niveau. De destroyer werd niet als verouderd beschouwd, aangezien zij vanaf 1943 beschikte over moderne radarsystemen en een volledig functionerend Combat Information Center, wat in lijn was met de gevechtsnormen van de Amerikaanse marine in de tweede helft van de oorlog.

Operationele geschiedenis

Deelname aan Guadalcanal en vroege operaties

Na indienststelling vertrok de USS Buchanan op 28 mei 1942 naar de Stille Oceaan. In augustus 1942 nam het schip deel aan de landingen op Guadalcanal en Tulagi. Tijdens de Slag bij Savo-eiland op 9 augustus redde de bemanning overlevenden van de kruisers Astoria, Quincy, Vincennes en HMAS Canberra. In september escorteerde de Buchanan de vliegdekschepen Wasp en andere eenheden naar Nouméa in Nieuw-Caledonië.

In oktober 1942 maakte zij deel uit van Task Group 64.2 en nam deel aan de Slag bij Kaap Esperance. Op 12 november werd de destroyer tijdens de zeeslag bij Guadalcanal geraakt door eigen vuur, waarbij vijf bemanningsleden omkwamen. Na reparaties werd het schip ingezet voor konvooidiensten tot begin 1943.

Campagnes in de Salomonseilanden

Na herstel in Sydney sloot de Buchanan zich aan bij Task Force 15. Op 30 april 1943 liep zij aan de zuidkust van Guadalcanal aan de grond, maar werd door sleepboten vlotgetrokken en gerepareerd op Espiritu Santo. Vervolgens nam zij deel aan de operaties rond de New Georgia-eilanden, waaronder de invasie van Rendova en de beschieting van Munda. Tijdens de Slag bij Kolombangara op 13 juli 1943 botste de Buchanan met de destroyer USS Woodworth en moest zij opnieuw worden gerepareerd.

In november 1943 nam zij deel aan de Treasury-Bougainville-operaties en de luchtaanvallen op Rabaul en Buka. In januari 1944 was zij betrokken bij bombardementen op Shortland en Bougainville, en op 22 januari zonk zij de Japanse onderzeeër RO-37.

Latere oorlogsjaren

In februari 1944 voerde de Buchanan bombardementen uit op Kavieng en Rabaul. Daarna keerde zij terug naar de Verenigde Staten voor groot onderhoud op Mare Island. Na haar terugkeer nam zij deel aan de invasie van de Palau-eilanden (september-oktober 1944), luchtaanvallen op Luzon en Formosa en de gevechten rond de Filipijnen.

Tijdens een tyfoon op 18 december 1944 raakte het schip beschadigd, maar werd snel gerepareerd. In 1945 nam zij deel aan de invasie van Iwo Jima, de Slag om Okinawa en de laatste aanvallen van de Amerikaanse Vloot op Japan.

Einde van de oorlog

Op 29 augustus 1945 voer de USS Buchanan de Baai van Tokio binnen als escorte van het slagschip South Dakota. Op 1 september vervoerde zij admiraals Nimitz en Halsey naar Yokohama voor overleg met generaal MacArthur. De volgende dag bracht de destroyer MacArthur naar de USS Missouri voor de officiële Japanse overgave.

Na de oorlog

Na de Japanse capitulatie bleef de Buchanan tot oktober 1945 actief in bezettingsdienst in het Verre Oosten. Daarna keerde zij terug naar de Verenigde Staten en werd op 21 mei 1946 buiten dienst gesteld. Op 11 december 1948 werd het schip opnieuw in dienst gesteld om te worden overgedragen aan Turkije. Op 28 april 1949 kwam de destroyer officieel in Turkse handen en werd zij hernoemd tot TCG Gelibolu (D-346). In Turkse dienst bleef het schip operationeel tot haar uitdienststelling in 1976, waarna zij werd gesloopt.

Conclusie

De USS Buchanan (DD-484) vertegenwoordigde de technologische vooruitgang van de Amerikaanse torpedobootjagers in de Tweede Wereldoorlog. De combinatie van snelheid, bewapening en moderne radar- en sonartechniek maakte het schip effectief in uiteenlopende operaties. Dankzij de aanwezigheid van een Combat Information Center vanaf 1943 voldeed de destroyer aan de militaire normen van dat moment en werd zij niet als verouderd beschouwd. De Buchanan kreeg zestien battle stars en de Presidential Unit Citation voor haar inzet, waarmee zij tot de meest onderscheiden Amerikaanse torpedobootjagers van de oorlog behoorde.

Bronnen en meer informatie

  1. Friedman, Norman (2004). U.S. Destroyers: An Illustrated Design History. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-442-5.
  2. Morison, Samuel Eliot (1963). History of United States Naval Operations in World War II. Boston: Little, Brown and Company. ISBN 978-0-316-58304-2.
  3. Gardiner, Robert (1980). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press. ISBN 978-0-85177-146-5.
  4. Bennett, Geoffrey (2005). Naval Battles of the Second World War. Barnsley: Pen & Sword Military Classics. ISBN 978-1-84415-300-8.
  5. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946