
Nikolai Vladimirovich Ruzsky was een Russische generaal die een actieve rol speelde in de militaire en politieke ontwikkelingen van het Russische Rijk aan het begin van de twintigste eeuw. Hij was betrokken bij de Eerste Wereldoorlog, had invloed op de abdicatie van tsaar Nicolaas II en werd uiteindelijk slachtoffer van de Russische Burgeroorlog. Deze biografische beschrijving volgt zijn leven vanaf zijn opleiding en militaire loopbaan tot aan zijn betrokkenheid bij politieke gebeurtenissen en zijn overlijden in 1918.
Vroege leven en opleiding
Nikolai Ruzsky werd geboren op 18 maart 1854 (6 maart volgens de Juliaanse kalender) in het Keizerrijk Rusland. Zijn familie stamde af van de adellijke Lermontov-lijn uit de gouverneur Kaluga. Zijn vader, Vladimir Dmitrievich, bekleedde een officiële functie, maar overleed toen Nikolai nog een kind was. De verantwoordelijkheid voor zijn opvoeding kwam in handen van de Moskouse voogdijraad.
Ruzsky volgde een militaire opleiding aan het Cadettencorps, waar hij in 1870 afstudeerde. Twee jaar later voltooide hij met onderscheiding zijn opleiding aan de Konstantinovsky Artillerieschool. Vervolgens diende hij in de Russisch-Turkse Oorlog van 1877–1878, waarin hij gewond raakte bij de bestorming van Gorni Dubnik. Voor zijn inzet ontving hij de Orde van Sint-Anna, vierde klasse “voor dapperheid”.
Na zijn herstel bereidde hij zich voor op verdere militaire studies en werd in 1881 als officier in de eerste categorie toegelaten tot de Nikolaev Academie van de Generale Staf. Zijn docenten waren onder meer latere ministers van oorlog, waaronder Aleksej Koeropatkin en Vladimir Soechomlinov. Hij begon zijn carrière vervolgens als assistent-adjudant in het Kazan Militair District.
In 1884 trad hij in het huwelijk met Zinovia Aleksandrovna Borezovskaya, dochter van een gepensioneerde officier. Het echtpaar kreeg drie kinderen.
Vroege militaire loopbaan
Tussen 1882 en 1896 vervulde Ruzsky verschillende functies binnen het Russische leger, waaronder die van stafchef bij de 11e Cavaleriedivisie en de 32e Infanteriedivisie. Hij werd bekend als een bekwame organisator en werd in 1896 benoemd tot kwartiermeester in het hoofdkwartier van het Kiev Militair District.
Tijdens de Russisch-Japanse Oorlog (1904–1905) kreeg hij het bevel over het Tweede Mantsjoerische Leger. Onder zijn commando vonden de veldslagen van Sandepu en Mukden plaats. Ondanks tegenslagen werd hij binnen militaire kringen erkend als een loyale en bekwame bevelhebber. Zijn toewijding werd zichtbaar toen hij na een val van zijn paard gewond raakte, maar het bevel niet opgaf.
Na de oorlog werkte hij mee aan de hervorming van het Russische leger. Hij speelde een rol in de opstelling van de “Reglementen voor veldcommando en troepenleiding in oorlogstijd” en werd benoemd tot lid van het Hoogste Militaire Strafhof, waar hij betrokken was bij het onderzoek naar de overgave van Port Arthur.
In 1909 kreeg hij het bevel over het 21e Legerkorps, maar door gezondheidsproblemen legde hij deze functie snel neer. Niettemin bleef hij actief betrokken bij de hervorming van het leger en werkte hij mee aan de “Veldreglementen van 1912”.
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Campagne in Galicië
Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kreeg Ruzsky het bevel over het Derde Leger. Hij leidde de Russische troepen in Galicië en behaalde in augustus 1914 successen tegen de Oostenrijks-Hongaarse troepen, met name tijdens de Slag om Lemberg. Voor zijn rol ontving hij achtereenvolgens de Orde van Sint-George in de vierde, derde en tweede klasse. Deze reeks onderscheidingen was zeldzaam en markeerde zijn status als ervaren bevelhebber.
Zijn overwinning leverde hem binnen Rusland veel erkenning op, ook buiten militaire kringen. De pers verwees naar hem als “de veroveraar van Galicië”.
Bevel over het Noordwestelijk Front
In september 1914 werd hij benoemd tot bevelhebber van het Noordwestelijk Front. Onder zijn leiding vonden gevechten plaats aan de Wisła en bij Łódź. Hoewel de Russische troepen aanvankelijk vorderingen maakten, moest het offensief worden gestaakt. Ruzsky werd mede verantwoordelijk geacht voor het mislukken van de omsingeling van Duitse troepen onder generaal Scheffer-Boyadel.
Zijn commando over het front leidde tot interne spanningen binnen de legerleiding. Ruzsky stond bekend om zijn neiging om mislukkingen toe te schrijven aan ondergeschikten. Tijdens een bijeenkomst in het hoofdkwartier in Siedlce wist hij de generaals Paul von Rennenkampf en Sergej Scheidemann uit hun functies te laten verwijderen.
Terugkeer en verdere benoemingen
Vanwege aanhoudende gezondheidsproblemen gaf Ruzsky in maart 1915 het commando over aan generaal Aleksejev. Toch bleef hij invloedrijk en werd hij benoemd tot lid van de Staatsraad en de Militaire Raad. Ondanks twijfels over zijn capaciteiten keerde hij kort daarna terug aan het front, opnieuw op persoonlijke aanbeveling van tsaar Nicolaas II.
In de zomer van 1915 kreeg hij het bevel over het Zesde Leger. Later dat jaar werd hij commandant van het Noordelijke Front, dat de verdediging van Petrograd (Sint-Petersburg) omvatte. Zijn strategie werd gekenmerkt door voorzichtigheid en het vermijden van directe confrontaties met Duitse troepen.
In 1916 nam hij opnieuw het bevel over het Noordelijke Front over van generaal Koeropatkin. Tot april 1917 bleef hij actief, maar er waren geen grote offensieven onder zijn leiding.
Interbellum
Na zijn tijdelijke terugtrekking uit het actieve leger in 1915 bleef generaal Ruzsky betrokken bij militaire en staatsaangelegenheden via zijn lidmaatschap van de Staatsraad en de Militaire Raad. In deze periode verdiepte hij zich in de herziening van militaire reglementen en organisatie, mede naar aanleiding van de tegenvallende prestaties van het Russische leger in de Eerste Wereldoorlog.
De hervormingsvoorstellen die in deze periode werden voorbereid, kwamen echter zelden tot uitvoering. De instabiliteit van het Russische binnenland en de toenemende invloed van revolutionaire bewegingen ondermijnden de structuur van het keizerrijk. In deze context bereidde Ruzsky zich voor op een mogelijk breder militair-politiek conflict, maar werd zelf niet meer op actieve fronten ingezet tot zijn benoeming in 1916.
Deelname aan de Russische Revolutie
In februari 1917 bevond Ruzsky zich in Pskov als bevelhebber van het Noordelijke Front. Hier werd hij rechtstreeks betrokken bij de omwenteling die leidde tot de abdicatie van tsaar Nicolaas II. De keizerlijke trein, op weg naar Petrograd, werd door revolutionaire druk tot stilstand gebracht in het hoofdkwartier van Ruzsky.
Volgens verschillende getuigenissen, waaronder die van hovelingen en militairen, zou Ruzsky intensieve druk hebben uitgeoefend op de tsaar om afstand te doen van de troon. De abdicatie vond plaats op 2 maart 1917 (15 maart volgens de gregoriaanse kalender). Er bestaat discussie over de mate waarin deze beslissing vrijwillig werd genomen. In verslagen van tijdgenoten wordt melding gemaakt van emotionele confrontaties tussen Ruzsky en Nicolaas II, waarbij de generaal stelde dat hij geen verantwoordelijkheid meer kon dragen voor de veiligheid van de keizer als deze zou weigeren af te treden.
Ook was Ruzsky betrokken bij het debat over de vorming van een zogenaamd “verantwoordelijk ministerie”, een bestuursvorm waarbij ministers verantwoording afleggen aan de Doema in plaats van rechtstreeks aan de keizer. De tsaar weigerde dit oorspronkelijk, uit overtuiging dat hij tegenover God en het vaderland de eindverantwoordelijkheid droeg. Na aandringen van Ruzsky, onder wie het plan brede steun genoot, stemde Nicolaas uiteindelijk in .
Na de Revolutie en overlijden
Na de Februarirevolutie bleef Ruzsky een voorstander van discipline binnen het leger. Deze houding bracht hem in conflict met Alexander Goetsjkov, de minister van Oorlog in de Voorlopige Regering, en met generaal Aleksejev. In de loop van 1917 werd hij uit zijn functie ontheven.
In september 1918 werd Ruzsky gearresteerd door het Rode Leger in de Kaukasus. Hij werd vastgehouden in Essentuki en kreeg het aanbod om zich bij de Rode troepen aan te sluiten. Hij weigerde dit, met het argument dat hij geen deel wilde nemen aan een oorlog van “Russen tegen Russen”. Korte tijd later werd hij overgebracht naar Pjatigorsk. Daar werd hij op 18 oktober 1918 samen met andere voormalige tsaristische officieren geëxecuteerd door een eenheid onder leiding van Georgi Atarbekov.
Militaire rangen
Nikolai Ruzsky bereikte de rang van generaal van de infanterie, een van de hoogste rangen binnen het Russische keizerlijke leger. Deze rang werd hem toegekend op 29 maart 1909. Gedurende zijn carrière had hij het commando over verschillende legers en militaire districten, waaronder het Derde Leger, het Noordwestelijk Front en het Noordelijk Front tijdens de Eerste Wereldoorlog .
Onderscheidingen
Binnenlandse onderscheidingen
Orde van Sint-Anna, 4e klasse (1877)
Orde van Sint-Anna, 3e klasse met zwaarden en strik (1878)
Orde van Sint-Stanislaus, 2e klasse (1883)
Orde van Sint-Anna, 2e klasse (1888)
Orde van Sint-Vladimir, 4e klasse (1891)
Orde van Sint-Vladimir, 3e klasse (1894)
Orde van Sint-Stanislaus, 1e klasse (1899)
Orde van Sint-Anna, 1e klasse met zwaarden (1905)
Orde van Sint-Vladimir, 2e klasse met zwaarden (1905)
Orde van de Witte Adelaar (6 december 1911)
Orde van Sint-Alexander Nevski (6 december 1913)
Orde van Sint-George, 4e klasse (23 augustus 1914)
Orde van Sint-George, 3e klasse (23 augustus 1914)
Orde van Sint-George, 2e klasse (22 oktober 1914)
Buitenlandse onderscheidingen
Koninkrijk Roemenië: Kruis “Voor de oversteek van de Donau” (1878), Orde van de Ster van Roemenië (1899)
Kadjaren-dynastie (Perzië): Orde van de Leeuw en de Zon, 1e klasse (1902)
Verenigd Koninkrijk: Orde van Sint-Michaël en Sint-George (1905)
Conclusie
Nikolai Ruzsky speelde een belangrijke rol in de laatste fase van het Russische keizerrijk. Zijn militaire loopbaan werd gekenmerkt door langdurige dienst, technische bekwaamheid en betrokkenheid bij strategische beslissingen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Politiek gezien was hij nauw betrokken bij de val van de monarchie. Hoewel zijn optreden tijdens de revolutie onderwerp is van discussie, was hij een centrale figuur in de overdracht van de macht van het keizerlijk regime naar de voorlopige regering. Zijn weigering om zich bij de bolsjewieken aan te sluiten leidde uiteindelijk tot zijn executie. Zijn leven weerspiegelt de spanningen en breuken binnen het Russische rijk tijdens de overgang naar de twintigste eeuw .
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: http://humus.livejournal.com/4377502.html, Public domain, via Wikimedia Commons
Dupuy, Trevor N. (1997). A Genius for War: The German Army and General Staff, 1807–1945. Falls Church, Va.: N. ISBN 0963869213.
Bennett, Geoffrey (2005). Naval Battles of the First World War. Barnsley: Pen & Sword Military Classics. ISBN 978-1-84415-300-8.
Barkowez, O., Fedorow, F. & Krylow, A. (2002). „Geliebter Nicky…“. Der letzte russische Zar Nikolaus II. und seine Familie. Edition Q, Berlin. ISBN 3-86124-548-5.
- Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946









