Harry Wickwire Foster (1902–1964) was een Canadese generaal die tijdens de Tweede Wereldoorlog een leidende rol speelde in zowel de Italiaanse als de Noordwest-Europese veldtocht. Hij voerde het bevel over de 1e Canadese Infanteriedivisie en de 4e Canadese Pantserdivisie en droeg daarmee bij aan de bevrijding van West-Europa. Zijn militaire loopbaan weerspiegelde de internationale betrokkenheid van Canada in de wereldconflicten van de twintigste eeuw. Na de oorlog bekleedde hij diverse functies, onder meer bij processen tegen oorlogsmisdadigers en bij de Imperial War Graves Commission, waarmee hij blijvende invloed had op de militaire en herinneringscultuur.
Vroege leven en opleiding
Harry Wickwire Foster werd geboren op 2 april 1902 in Halifax, Nova Scotia. Hij was de zoon van generaal-majoor Gilbert Lafayette Foster, die als directeur-generaal medische diensten had gediend tijdens de Eerste Wereldoorlog. De familieachtergrond maakte dat Foster al vroeg in aanraking kwam met militaire tradities. Zijn onderwijs begon aan King’s College School in Windsor, Nova Scotia, waar hij als cadet werd opgeleid. Later studeerde hij aan Berkhamsted School in Engeland en aan Bishop’s College School in Quebec. Hij vervolgde zijn opleiding aan het Royal Military College (RMC) in Kingston en rondde daarnaast studies af aan McGill University in Montreal.
Hoewel hij zijn derde jaar aan het RMC niet voltooide, verkreeg Foster een Certificate of Military Qualification, waardoor hij in aanmerking kwam voor een officiersbenoeming. Op 2 juli 1924 ontving hij zijn aanstelling als luitenant in het regiment Lord Strathcona’s Horse. De beginjaren van zijn carrière waren financieel zwaar: officieren moesten zelf hun paard, uniformen en sociale verplichtingen bekostigen, wat voor jonge militairen vaak een aanzienlijke last vormde.
Interbellum: Loopbaanontwikkeling
Tijdens het interbellum ontwikkelde Foster zich tot een ervaren beroepsmilitair. Hij bereikte in 1934 de rang van kapitein en bezocht het Britse Staff College in Camberley tussen 1937 en 1939. Deze opleiding stond bekend als een belangrijke springplank voor hogere bevelsfuncties en bood hem toegang tot netwerken binnen het Britse Gemenebest. Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd hij brigade-majoor van de 1e Canadese Infanteriebrigade, een positie waarin hij organisatorische verantwoordelijkheid droeg voor de coördinatie van de eenheid.
De vorming die hij in deze periode ontving, legde de basis voor zijn latere leiderschap. De combinatie van theoretische opleiding en praktijkervaring stelde hem in staat om tijdens de oorlog adequaat leiding te geven in uiteenlopende omstandigheden.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Eerste opdrachten en veldtochten
In 1941 werd Foster bevorderd tot luitenant-kolonel en kreeg hij het bevel over de 4th Reconnaissance Battalion (Princess Louise Dragoon Guards). Deze eenheid maakte deel uit van de 1e Canadese Infanteriedivisie en was gestationeerd in Engeland. In 1942 volgde een benoeming tot commandant van het 1st Battalion van de Highland Light Infantry of Canada. Deze snelle opeenvolging van functies illustreert de groeiende rol van Foster in de Canadese strijdkrachten tijdens de vroege oorlogsjaren.
Kiska-campagne in de Aleoeten
In 1943 leidde Foster het 13e Canadese Infanteriebrigade tijdens Operatie Cottage, de geallieerde aanval op Kiska in de Aleoeten. De Japanse troepen hadden het eiland echter al drie weken eerder verlaten, waardoor de operatie zonder tegenstand verliep. Foster noteerde in zijn dagboek zijn gevoel van zinloosheid na de zware verplaatsing, een illustratie van de onzekerheid die militaire planning in een wereldoorlog kenmerkte. Voor zijn inzet werd hij onderscheiden met het Amerikaanse Legion of Merit.
Normandië en de bevrijding van België
Later in 1943 volgde zijn benoeming tot brigadegeneraal en kreeg hij het bevel over de 7e Canadese Infanteriebrigade. Op 6 juni 1944 landde deze brigade op Juno Beach tijdens de invasie van Normandië. Kort na de landingen werd Foster bevorderd tot generaal-majoor en kreeg hij het commando over de 4e Canadese Pantserdivisie. Onder zijn leiding bereikte de divisie op 12 september 1944 Brugge. De stad werd zonder strijd en zonder schade bevrijd, een uitzonderlijk resultaat in het West-Europese strijdtoneel. Als erkenning werd Foster benoemd tot ereburger van Brugge, een eer die sinds 1900 slechts aan twee personen was toegekend.
Bevel in Italië en terugkeer naar Noordwest-Europa
In de laatste fase van de oorlog ruilde Foster van functie met generaal-majoor Chris Vokes, waardoor hij het bevel kreeg over de 1e Canadese Infanteriedivisie in Italië. Deze divisie werd in 1945 via Operatie Goldflake overgebracht naar Noordwest-Europa. Foster voerde de divisie aan in de eindfase van de strijd in Duitsland. Zijn stijl van leidinggeven werd omschreven als weinig bureaucratisch; hij vermeed papierwerk waar mogelijk en vertrouwde op direct contact met zijn ondercommandanten.
Oorlogsonderscheidingen
In januari 1945 werd Foster benoemd tot Companion of the Distinguished Service Order. Later dat jaar, in juli, ontving hij de benoeming tot Commandeur in de Orde van het Britse Rijk. Deze onderscheidingen erkenden zijn leidinggevende rol in de Canadese strijdkrachten en zijn bijdrage aan de bevrijding van Europa.
Na de oorlog
Oorlogsmisdadenprocessen
Na de Duitse capitulatie kreeg Foster een centrale rol in de berechting van oorlogsmisdadigers. Hij zat voor als rechter-voorzitter bij het proces tegen SS-generaal Kurt Meyer, die verantwoordelijk werd gehouden voor de executie van Canadese krijgsgevangenen in Normandië. Het proces was het eerste internationale tribunaal dat Canada zelfstandig organiseerde. Meyer werd schuldig bevonden en ter dood veroordeeld, hoewel dit vonnis later werd omgezet in levenslange gevangenisstraf.
Latere carrière en civiele functies
In de naoorlogse jaren werd Foster benoemd tot commandant van Eastern Command in Canada. In 1952 ging hij met pensioen uit actieve militaire dienst. Vervolgens trad hij in dienst bij de Imperial War Graves Commission als hoofd van het Centraal-Europese district. Deze organisatie droeg zorg voor de aanleg en het beheer van militaire begraafplaatsen, waarmee Foster bijdroeg aan het internationale herinneringsbeleid rond de oorlog.
In 1959 hertrouwde hij met Mona Leonhart Parsons, een Canadese die tijdens de oorlog actief was geweest in het Nederlandse verzet. Met haar vormde hij een gezin, naast zijn twee zonen uit een eerder huwelijk, Anthony (Tony) en David. Tony Foster schreef later een biografie van zijn vader, getiteld Meeting of Generals, waarin zowel de militaire loopbaan als de rol bij het proces tegen Kurt Meyer centraal staan.
Militaire rangen
- 1924: Tweede luitenant, Lord Strathcona’s Horse
- 1934: Kapitein
- 1939: Majoor en brigade-majoor 1e Canadese Infanteriebrigade
- 1941: Luitenant-kolonel, commandant 4th Reconnaissance Battalion
- 1942: Kolonel, commandant Highland Light Infantry of Canada
- 1943: Brigadegeneraal, bevelhebber 7e Canadese Infanteriebrigade
- 1944: Generaal-majoor, bevelhebber 4e Canadese Pantserdivisie
- 1944–1945: Generaal-majoor, bevelhebber 1e Canadese Infanteriedivisie
Onderscheidingen
- Companion of the Distinguished Service Order (1945)
- Commandeur in de Orde van het Britse Rijk (1945)
- Legion of Merit (Verenigde Staten, 1943)
Conclusie
Harry Wickwire Foster speelde een belangrijke rol in de Canadese militaire inzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als bevelhebber van zowel pantser- als infanteriedivisies leidde hij troepen in Italië, Frankrijk, België en Duitsland. Zijn naam is verbonden aan de bevrijding van Brugge en aan de berechting van oorlogsmisdadigers. Na de oorlog zette hij zijn carrière voort in organisatorische en herdenkingsfuncties, waarmee hij zowel de militaire traditie als de herinneringscultuur versterkte. Zijn leven weerspiegelt de ontwikkeling van Canada als militaire macht binnen het Gemenebest en de internationale gemeenschap.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: IFoster, CC BY 3.0, via Wikimedia Commons
- Caravaggio, Angelo N. (2009). Commanding the Green Centre Line in Normandy: A Case Study of Division Command in the Second World War. Wilfrid Laurier University. ISBN 978-0-7711-0488-6.
- Granatstein, Jack (1993). The Generals. Stoddart Publishing. ISBN 0-7737-2730-2.
- Foster, Anthony (1987). Meeting of Generals. ISBN 978-0-595-13750-3.
- Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946.










