Major-General Sir Percy Cleghorn Stanley Hobart (1885–1957) was een Britse militair ingenieur die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van gespecialiseerde gepantserde voertuigen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hobart’s werk als commandant van de 79th Armoured Division leidde tot innovatieve technische oplossingen op het slagveld, met directe gevolgen voor het succes van de geallieerde invasie in Normandië in 1944.
Vroege leven en opleiding
Percy Hobart werd geboren op 14 juni 1885 in Naini Tal, Brits-Indië. Hij was de zoon van Robert T. Hobart, lid van de Indian Civil Service, en Janetta Stanley, afkomstig uit County Tyrone, Ierland. Zijn ouders trouwden op 7 oktober 1880 in Dungannon, Noord-Ierland. Hobart groeide op in een gezin met interesse in cultuur en intellectuele vorming.
Tijdens zijn jeugd verdiepte hij zich in geschiedenis, literatuur, schilderkunst en kerkarchitectuur. Hij volgde onderwijs aan Temple Grove School en vervolgens aan Clifton College. In 1904 studeerde hij af aan de Royal Military Academy in Woolwich, waarna hij werd aangesteld bij de Royal Engineers.
Eerste militaire dienst en de Eerste Wereldoorlog
Na zijn aanstelling werd Hobart uitgezonden naar Brits-Indië. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij in Frankrijk en Mesopotamië, het huidige Irak. Hij nam ook deel aan de Waziristan-campagne (1919–1920), waarin Britse en Indiase troepen ingrepen bij lokale opstanden. Deze vroege ervaringen vormden zijn praktische kennis van moderne oorlogsvoering en koloniale militaire operaties.
In 1920 werd Hobart toegelaten tot het Staff College in Camberley, een opleidingsinstituut voor officieren met potentieel voor hogere commando’s. Drie jaar later maakte hij de overstap naar het Royal Tank Corps, omdat hij al vroeg het strategisch belang van gemotoriseerde pantserstrijdkrachten inzag.
Opkomst als pantserofficier
Vanaf 1923 was Hobart instructeur aan het Staff College in Quetta, waar hij bleef tot 1927. Hij kreeg de bijnaam “Hobo” en raakte sterk beïnvloed door de militaire theoreticus B.H. Liddell Hart, die pleitte voor een mobiele en offensieve toepassing van tanks. In 1928 trouwde Hobart met Dorothea Field, dochter van een kolonel bij de Royal Marines. Het echtpaar kreeg een dochter. Hobarts zuster Elizabeth huwde later met Bernard Montgomery, die zou uitgroeien tot een van de bekendste generaals van het Britse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog.
In 1934 werd Hobart benoemd tot brigadier van de eerste permanente pantserbrigade in het Verenigd Koninkrijk. Ook fungeerde hij als inspecteur van het Royal Tank Corps. Hij stuitte regelmatig op tegenstand van traditionele cavalerieofficieren binnen het leger, die de waarde van tanks onderschatten. De Duitse generaal Heinz Guderian liet Hobarts publicaties vertalen om zijn strategieën beter te begrijpen.
Leiderschap en conflicten binnen het Britse leger
Hobarts loopbaan verliep ondanks zijn expertise niet zonder tegenslagen. In 1937 werd hij benoemd tot Deputy Director of Staff Duties voor gepantserde voertuigen, en later tot Director of Military Training. In deze periode werd hij gepromoveerd tot generaal-majoor. In 1938 kreeg hij de opdracht om in Egypte een mobiele eenheid op te zetten: de Mobile Force (Egypt). Ondanks tegenwerking van plaatselijke bevelhebbers slaagde Hobart erin de eenheid operationeel te maken. Deze formatie evolueerde later tot de 7th Armoured Division, bekend als de “Desert Rats”.
Toch werd Hobart in 1940 met vervroegd pensioen gestuurd door General Sir Archibald Wavell. Het War Office beschouwde zijn ideeën als te afwijkend van de heersende doctrines. Hobart voegde zich vervolgens bij de Local Defence Volunteers, de voorloper van de Home Guard. Hij werd verantwoordelijk voor de verdediging van zijn woonplaats Chipping Campden, waar hij in korte tijd een goed georganiseerde verdedigingslinie opbouwde.
De militaire publicist Liddell Hart bekritiseerde Hobarts ontslag publiekelijk in de krant Sunday Pictorial. Winston Churchill werd hierdoor attent gemaakt op de situatie en beval zijn terugkeer in actieve dienst, ondanks tegenstand van General Alan Brooke, de Chief of the Imperial General Staff.
Terugkeer en heropbouw van pantserdivisies
Na zijn herroeping werd Hobart belast met het trainen van de 11th Armoured Division. De effectiviteit van deze opleiding werd algemeen erkend. Zijn tegenstanders deden nogmaals een poging om hem uit dienst te krijgen, ditmaal om gezondheidsredenen. Hobart was op dat moment 57 jaar en herstellende van ziekte, maar Churchill hield vast aan zijn positie.
Vervolgens kreeg Hobart het commando over de nieuw op te richten 79th Armoured Division. In maart 1943 stond deze divisie op het punt te worden opgeheven wegens een tekort aan middelen. Generaal Alan Brooke besloot echter dat Hobart de eenheid moest omvormen tot een gespecialiseerde eenheid voor experimentele pantservoertuigen, een initiatief dat bepalend zou worden voor de geallieerde successen in Europa.
De 79th Armoured Division en de ontwikkeling van gespecialiseerde voertuigen
De lessen uit de mislukte aanval op Dieppe in augustus 1942 maakten duidelijk dat standaard tanks en infanterie-eenheden onvoldoende voorbereid waren op versterkte kustverdedigingen. Deze ervaring leidde tot het besef dat nieuwe vormen van gepantserde ondersteuning noodzakelijk waren voor toekomstige amfibische operaties, zoals de geplande invasie van West-Europa.
In maart 1943 werd Hobart benaderd met het verzoek zijn 79th Armoured Division om te vormen tot een eenheid die zich zou richten op gespecialiseerde voertuigen. Hoewel hij aanvankelijk terughoudend was, ging hij akkoord nadat hem verzekerd werd dat de divisie een operationele rol zou behouden. De eenheid werd officieel hernoemd tot de 79th (Experimental) Armoured Division Royal Engineers.
De herkenbare insigne van de divisie bestond uit een zwarte stierenkop met uitwaaierende neusgaten, geplaatst op een gele driehoek. Dit symbool werd aangebracht op alle voertuigen van de eenheid en groeide uit tot een herkenbaar beeld van innovatie binnen de Britse strijdkrachten.
Hobart’s Funnies
Onder leiding van Hobart ontwikkelde de divisie een reeks aangepaste tanks en ondersteuningsvoertuigen, die gezamenlijk bekend werden onder de naam Hobart’s Funnies. Deze voertuigen hadden specifieke functies voor het overwinnen van obstakels tijdens en na de landing:
- Sherman DD: een amfibische tank uitgerust met een uitklapbare schermstructuur en een schroefaandrijving, bedoeld om vanuit zee het strand op te rijden.
- Churchill AVRE: ontworpen voor het opruimen van bunkers en versperringen met behulp van een korte mortier.
- Crab Flail Tank: een Sherman- of Churchilltank voorzien van roterende kettingen om mijnenvelden te ontruimen.
- Churchill Crocodile: een vlammenwerpertank die was uitgerust met een aanhanger met brandstof.
De voertuigen werden gedemonstreerd aan zowel Britse, Canadese als Amerikaanse bevelhebbers. Generaal Omar Bradley van het Amerikaanse leger zag direct het nut van deze aangepaste tanks en verzocht om de inzet van onder meer Sherman DD’s, Sherman Crab-mijnenruimers en Churchill Crocodiles op de Amerikaanse landingszones. Door capaciteitsbeperkingen konden echter slechts enkele voertuigen aan de Amerikaanse troepen worden geleverd, waaronder de Sherman DD’s en enkele bulldozers.
Inzet tijdens de landing in Normandië
Op 6 juni 1944 werden Hobart’s Funnies ingezet bij de geallieerde landing in Normandië (Operatie Overlord). Hoewel de voertuigen niet als complete eenheid opereerden, werden zij ondergebracht bij verschillende geallieerde divisies. Zij speelden een doorslaggevende rol bij het overwinnen van versperringen, het ruimen van mijnen en het ondersteunen van infanterie bij het doorbreken van verdedigingslinies.
Churchills Crab-tanks ruimden mijnenvelden op, AVRE’s sloopten bunkers en bruggenhoofden, terwijl de amfibische Sherman DD-tanks bijdroegen aan het direct inzetten van gepantserde ondersteuning vanaf zee. Ondanks het feit dat de Amerikanen slechts beperkt gebruik maakten van deze middelen, erkenden zij na afloop het tactisch voordeel dat de Britse voertuigen hadden opgeleverd bij het overwinnen van Duitse kustverdedigingen.
Liddell Hart merkte op dat Hobarts invloed zichtbaar was in drie van de beste Britse pantserdivisies van de oorlog, waarbij vooral de 79th Armoured Division als essentieel werd beschouwd voor het succes op D-Day.
Latere operaties en demobilisatie
Na de landingen bleef de 79th Armoured Division een rol spelen bij de bevrijding van Europa. De gespecialiseerde voertuigen werden ingezet bij het oversteken van rivieren, het opruimen van stedelijke obstakels en het ontruimen van mijnenvelden in bezette gebieden. Gedurende de oorlog werden bijna zevenduizend voertuigen onder het bevel van Hobart ingezet.
De divisie werd op 20 augustus 1945 officieel ontbonden. De voertuigen werden opgenomen in andere eenheden of buiten dienst gesteld. Hobart trok zich in 1946 definitief terug uit het leger.
Laatste jaren en overlijden
Na zijn pensionering leidde Hobart een teruggetrokken leven. Hij overleed op 19 februari 1957 in Farnham, Surrey, op 71-jarige leeftijd. Als eerbetoon werd een Britse legerkazerne in Detmold, Duitsland, naar hem vernoemd: Hobart Barracks. Deze werd later gesloten en teruggegeven aan de Duitse overheid.
Onderscheidingen en erkenning
Tijdens zijn loopbaan ontving Hobart diverse militaire onderscheidingen:
- Knight Commander of the Order of the British Empire (KBE) – 1943
- Legion of Merit – Verenigde Staten
- Companion of the Order of the Bath (CB)
- Distinguished Service Order (DSO) – Eerste Wereldoorlog
- Military Cross (MC) – Eerste Wereldoorlog
- Hobart werd negen keer genoemd in militaire dispatches.
Zijn bijdragen aan de ontwikkeling van pantseroorlogvoering zijn ook erkend in talrijke militaire analyses en biografische werken.
Conclusie
Percy Hobart was een pionier in de moderne pantseroorlogvoering. Zijn inzet voor vernieuwing binnen het Britse leger leidde tot de creatie van gespecialiseerde voertuigen die een directe invloed hadden op het verloop van de Tweede Wereldoorlog, met name tijdens Operatie Overlord. Ondanks interne weerstand binnen het leger bleef Hobart vasthouden aan zijn visie op mobiele en technische gevechtsoplossingen. Zijn nalatenschap ligt niet alleen in zijn bijdrage aan militaire tactiek, maar ook in zijn vermogen om innovatie te realiseren binnen een traditionele organisatie.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: Tanner (Lt), War Office official photographer Post-Work: User:W.wolny, Public domain, via Wikimedia Commons
- Caddick-Adams, Peter (2019). Sand and Steel: A New History of D-Day. London: Penguin Random House. ISBN 978-1-78475-348-1.
- Delaforce, Patrick (1998). Churchill’s Secret Weapons: The Story of Hobart’s Funnies. London: Robert Hale. ISBN 0-7090-6237-0.
- Macksey, Kenneth (1991). Churchill’s Generals. London: Cassell Military. ISBN 0-304-36712-5.
- Smart, Nick (2005). Biographical Dictionary of British Generals of the Second World War. Barnsley: Pen and Sword Books. ISBN 1-84415-049-6.
- Sumner, Ian (2003). British Commanders of World War II. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 1-84176-669-0.
- Bronnen Mei1940
