Simon Bolivar Buckner Jr. was een Amerikaanse generaal die tijdens de Tweede Wereldoorlog een vooraanstaande rol speelde in het Pacifisch front. Hij stond aan het hoofd van de Tenth Army tijdens de Slag om Okinawa en had eerder het bevel over het Alaska Defense Command tijdens de Aleoeten-campagne. Zijn militaire loopbaan werd gekenmerkt door discipline, strategisch inzicht en toewijding aan de Amerikaanse krijgsmacht. Buckner kwam om het leven tijdens gevechten op Okinawa in juni 1945, waarmee hij de hoogste Amerikaanse officier werd die door vijandelijk vuur sneuvelde in deze oorlog.
Vroege leven en opleiding
Simon Bolivar Buckner Jr. werd geboren op 18 juli 1886 in Munfordville, Kentucky. Hij was de zoon van Delia Hayes Claiborne en Simon Bolivar Buckner Sr., een voormalig generaal in het leger van de Geconfedereerde Staten en later gouverneur van Kentucky. Buckner Jr. werd vernoemd naar de Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijder Simón Bolívar. In zijn jeugd begeleidde hij zijn vader tijdens diens vicepresidentscampagne in 1896, waarin deze optrad als running mate van John M. Palmer.
Na zijn vroege opleiding werd Buckner toegelaten tot de Virginia Military Institute. In 1904 verzocht zijn vader persoonlijk aan president Theodore Roosevelt om een aanbeveling voor West Point, wat werd gehonoreerd. Buckner voltooide zijn opleiding aan de United States Military Academy in 1908. Vervolgens werd hij uitgezonden naar de Filipijnen, waar hij diende als jonge officier en zijn ervaringen vastlegde in het werk Tales of the Philippines – In the Early 1900s .
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Buckner tijdelijk bevorderd tot majoor. In deze functie was hij verantwoordelijk voor de training en disciplinering van luchtvaartcadetten. Hoewel hij niet deelnam aan gevechten aan het front, leverde hij een bijdrage aan de voorbereiding van luchtmachtpersoneel voor inzet in Europa. Zijn werk was gericht op het versterken van de militaire discipline onder aspirant-vliegers in een periode waarin luchtstrijdkrachten nog volop in ontwikkeling waren .
Interbellum: opleiding, doctrine en bevelvoering
Onderwijstaken binnen militaire instellingen
Na de oorlog vervulde Buckner zeventien jaar lang functies binnen militaire onderwijsinstellingen. Hij begon als tactisch officier aan West Point, gevolgd door een jaar studie aan The Infantry School in Fort Benning. Daarna werd hij toegelaten tot de Command and General Staff School in Fort Leavenworth, waar hij na zijn afstuderen als instructeur aanbleef. Later werkte hij aan het Army War College, eerst als student en vervolgens als uitvoerend officier. Hij keerde daarna terug naar West Point, waar hij uiteindelijk werd benoemd tot commandant der cadetten.
Tijdens deze periode verwierf Buckner een reputatie als een strikte, maar rechtvaardige leider. Zijn tijd als opleider stond in het teken van hervormingen, waarbij hij zowel discipline als intellectuele vorming van cadetten benadrukte. Niet iedereen kon zijn strikte aanpak waarderen. Een ouder van een cadet merkte ooit op dat Buckner “vergeet dat cadetten geboren worden, en niet gehouwen uit steen” .
Terugkeer naar actieve troepen
Vanaf 1936 kreeg Buckner weer opdrachten bij operationele eenheden. Eerst als uitvoerend officier van het 23rd Infantry Regiment, daarna als commandant van het 66th Infantry Regiment (Light Tank) in Fort Meade. In 1938 kreeg hij het bevel over het 22nd Infantry Regiment in Fort McClellan. Kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd hij benoemd tot stafchef van de 6th Division. In deze rol opereerde hij onder meer in Camp Jackson, Fort Benning en Camp Beauregard, waar hij verantwoordelijk was voor de voorbereiding van eenheden op mogelijke inzet .
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Bevel over Alaska Defense Command
In september 1940 werd Buckner bevorderd tot brigadegeneraal en kreeg hij het bevel over het pas opgerichte Alaska Defense Command. In deze functie moest hij de Amerikaanse belangen in het noordelijke deel van de Stille Oceaan verdedigen tegen mogelijke Japanse aanvallen. In augustus 1941 volgde promotie tot generaal-majoor. Buckner stond bekend om zijn sobere levensstijl en strikte discipline. Zo verbood hij soldaten het gebruik van deodorant, omdat hij vond dat een man naar een man moest ruiken .
Toen Japanse troepen in juni 1942 de eilanden Attu en Kiska bezetten, vreesde Buckner dat deze posities zouden worden gebruikt als uitvalsbasis voor aanvallen op het Amerikaanse vasteland. Dit leidde tot de evacuatie van de Aleoetische bevolking en de verbranding van hun dorpen. De bewoners mochten pas in 1945 terugkeren . Ook verzette Buckner zich tegen de inzet van Afro-Amerikaanse soldaten in Alaska, met de racistische bewering dat zij zich zouden vermengen met de inheemse bevolking en zo een ‘onwenselijk ras’ zouden vormen .
De Aleoeten-campagne
De herovering van Attu begon in mei 1943 onder codenaam Operation Landcrab. De strijd duurde drie weken en resulteerde in zware verliezen. Aan Amerikaanse zijde vielen 549 doden en meer dan 1.000 gewonden; bijna alle Japanse verdedigers sneuvelden. Kiska werd in augustus 1943 heroverd, maar bleek bij aankomst verlaten. De Japanse bezettingstroepen waren onder dekking van mist geëvacueerd. Tijdens de daaropvolgende verkenning en beschieting van het eiland kwamen alsnog soldaten om door vriendelijk vuur en ongelukken. Deze campagne eindigde na 439 dagen strijd en had een strategisch doel gediend door de noordelijke flank van de Verenigde Staten te beveiligen .
Bevel over de Tenth Army en de Slag om Okinawa
In juli 1944 kreeg Buckner opdracht om de Tenth Army op te richten op Hawaï. Deze eenheid, bestaande uit landmacht- en mariniereenheden, was oorspronkelijk bestemd voor de geplande invasie van Taiwan. Na de annulering van die operatie werd het leger ingezet bij de aanval op Okinawa. De Slag om Okinawa begon op 1 april 1945 en groeide uit tot een van de grootste amfibische operaties in de Amerikaanse geschiedenis. Buckner koos voor een directe aanval op de Japanse verdedigingslinies, wat leidde tot zware verliezen aan Amerikaanse zijde, maar uiteindelijk tot het veroveren van het eiland .
In het zuidelijke deel van Okinawa leidde de terugtocht van Japanse troepen tot een tweede verdedigingslinie. De Amerikaanse troepen moesten deze met grote moeite doorbreken, wat resulteerde in zware verliezen onder zowel militairen als burgers. In totaal stierven meer dan 12.000 Amerikaanse soldaten tijdens deze campagne .
Na de oorlog
Simon Bolivar Buckner Jr. maakte het einde van de oorlog niet mee. Op 18 juni 1945 bezocht hij een voorpost op Okinawa, nabij de frontlinie. Hoewel zijn aanwezigheid gewaardeerd werd vanwege zijn betrokkenheid, was zijn komst ook risicovol: het trok regelmatig vijandelijk vuur. Tijdens deze inspectie verwisselde hij zijn helm met ranginsigne na een waarschuwing van mariniers. Enkele ogenblikken later trof een artilleriegranaat van vermoedelijk 47 mm een nabijgelegen rotsformatie. De granaatscherven verwondden Buckner dodelijk. Hij overleed kort daarna op de operatietafel van een veldhospitaal .
Hij werd opgevolgd door generaal Roy Geiger. Buckner was de hoogste Amerikaanse officier die sneuvelde door vijandelijk vuur tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn dood maakte hem postuum tot symbool van militaire toewijding en persoonlijke moed binnen het Amerikaanse leger .
Militaire rangen
De militaire loopbaan van Buckner besloeg meer dan drie decennia. Hij klom gestaag op in rang, van cadet in 1904 tot luitenant-generaal tijdens zijn actieve dienst. Zijn benoemingen volgden een klassiek carrièrepad binnen de Amerikaanse landmacht, met een afwisseling tussen commandofuncties en opleidingsposities. Op 19 juli 1954 werd hij postuum bevorderd tot viersterrengeneraal. Deze postume promotie werd geregeld via een speciale wet aangenomen door het Amerikaanse Congres (Public Law 83-508) .
Zijn loopbaan weerspiegelde de ontwikkelingen binnen het Amerikaanse leger in de eerste helft van de twintigste eeuw, van koloniale inzet in de Filipijnen tot grootschalige operaties in de Stille Oceaan .
Onderscheidingen
Simon Bolivar Buckner Jr. ontving tijdens zijn loopbaan meerdere militaire onderscheidingen. Zijn inzet op het slagveld en zijn leiderschap werden erkend met zowel Amerikaanse als maritieme onderscheidingen. Hieronder vallen:
Distinguished Service Cross
Army Distinguished Service Medal
Navy Distinguished Service Medal
Bronze Star
Purple Heart
World War I Victory Medal
American Defense Service Medal
Asiatic-Pacific Campaign Medal
World War II Victory Medal
Deze onderscheidingen onderstrepen zijn bijdrage aan de Amerikaanse oorlogsinspanningen in twee wereldoorlogen en zijn inzet voor het militaire beroep .
Conclusie
Simon Bolivar Buckner Jr. was een invloedrijke militaire leider binnen de Amerikaanse krijgsmacht tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw. Zijn loopbaan weerspiegelde het verloop van de Amerikaanse militaire betrokkenheid vanaf de Filipijnen tot aan Okinawa. Zijn rol in de verdediging van Alaska en de verovering van Okinawa onderstreepte zijn operationele betekenis binnen de Pacific-campagne. Tegelijkertijd weerspiegelen zijn standpunten over ras en zijn bevelsvoering binnen het leger ook de complexiteit van de Amerikaanse militaire cultuur in deze periode. Buckners dood in de laatste weken van de Tweede Wereldoorlog markeerde het einde van een lange militaire loopbaan die nog steeds wordt herdacht binnen instellingen als West Point en diverse legerbases in de Verenigde Staten en op Okinawa .
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: US gov, Public domain, via Wikimedia Commons
Kolakowski, Christopher L., ed. (2024). Tenth Army Commander: The World War II Diary of Simon Bolivar Buckner Jr. Casemate Publishers. ISBN 978-1-63624-199-9.
Sarantakes, Nicholas, ed. (2004). Seven Stars, The Okinawa Battle Diaries of Simon Bolivar Buckner Jr. and Joseph Stilwell. Texas A & M University Press. ISBN 978-1-58544-294-2.
Sledge, Eugene B. (1990). With the Old Breed: At Peleliu and Okinawa. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-506714-9.
Taaffe, Stephen R. (2013). Marshall and His Generals: U.S. Army Commanders in World War II. University Press of Kansas. ISBN 978-0-7006-1942-9.
Buckner, Simon B. Jr. (1910). Tales of the Philippines – In the Early 1900s. ISBN 978-1-54397-264-1.
Stickles, Arndt M. (1940). Simon Bolivar Buckner: Borderland Knight. University of North Carolina Press. ISBN 978-0-8078-5356-6.
Grandin, Greg (2019). The End of the Myth: From the Frontier to the Border Wall in the Mind of America. ISBN 978-1-250-17982-1.
Mobley, Charles (2015). World War II Aleut relocation camps in southeast Alaska. Anchorage. ISBN 978-0-9853948-0-6.
Parshall, Jonathan & Tully, Anthony (2005). Shattered Sword: The Untold Story of the Battle of Midway. Potomac Books. ISBN 978-1-57488-924-6.
