Daniel Judson Callaghan (1890–1942) diende meer dan dertig jaar in de Amerikaanse marine. Zijn carrière omvatte beide wereldoorlogen en eindigde tijdens de Slag om Guadalcanal, waar hij als bevelhebber sneuvelde. Callaghan werd postuum onderscheiden met de Medal of Honor en is een van de vijf Amerikaanse marineadmiraals die tijdens de Tweede Wereldoorlog om het leven kwamen in gevechtssituaties.
Jeugd en opleiding
Daniel Callaghan werd geboren op 26 juli 1890 in San Francisco, Californië. Hij was de zoon van Charles William Callaghan, een zakenman, en Rose Wheeler Callaghan. Het gezin was rooms-katholiek. Daniel werd genoemd naar zijn grootvader, die tijdens de Ierse hongersnood in de jaren 1840 vanuit Cork naar de Verenigde Staten was geëmigreerd. Een jongere broer, William Callaghan, zou later ook een loopbaan in de Amerikaanse marine volgen.
Callaghan volgde zijn middelbareschoolopleiding aan het Saint Ignatius College Preparatory in San Francisco, waar hij in 1907 afstudeerde. Vervolgens werd hij toegelaten tot de United States Naval Academy, waar hij in 1911 afstudeerde. Zijn eerste plaatsing was aan boord van de gepantserde kruiser USS California, waar hij de leiding kreeg over een geschutstoren met dubbele 8-inch (203 mm) kanonnen. In 1912 werd hij bevorderd tot vaandrig.
Vroege loopbaan in de marine
In 1913 werd Callaghan overgeplaatst naar de torpedobootjager USS Truxtun, een schip waarmee hij enkele jaren later ook zijn eerste commando zou uitoefenen. In 1915 volgde zijn bevordering tot luitenant-ter-zee der tweede klasse. Hij stond bekend als een toegewijde officier, die zijn werk serieus nam, zich onthield van overmatig drankgebruik en regelmatig de mis bijwoonde. Ook zijn belangstelling voor marinegeschut werd al vroeg opgemerkt door zijn superieuren.
Tijdens een reis naar Alaska in 1915 liep de Truxtun averij op. Aanvankelijk kreeg Callaghan de schuld van het incident, omdat hij verkeerde onderdelen voor de condensor zou hebben besteld. Hij werd tijdelijk geschorst en moest voor de krijgsraad verschijnen. Uiteindelijk bleek echter dat een andere officier verantwoordelijk was, waarop Callaghan werd vrijgesproken en in ere hersteld. Niet lang daarna kreeg hij het bevel over de Truxtun, al had de stress van de affaire zichtbaar invloed op hem gehad: op 25-jarige leeftijd was zijn haar al grijs geworden.
Op 23 juli 1914 trouwde Callaghan met Mary Tormey uit Oakland, Californië. Hun zoon, Daniel Judson Callaghan Jr., werd geboren op 16 oktober 1915 in Alameda, Californië.
Dienst tijdens de Eerste Wereldoorlog
In 1916 werd Callaghan geplaatst op de kruiser USS New Orleans, waarmee hij tijdens de Eerste Wereldoorlog konvooitaken uitvoerde op de Atlantische Oceaan. Het schip escorteerde vrachtschepen en ondersteunde bij reddingsoperaties. Tijdens één van deze missies speelde Callaghan een sleutelrol bij het veiligstellen van een gestrande Britse passagiersliner bij Ierland. De operatie duurde 48 uur en eindigde succesvol toen de beschadigde liner veilig kon worden overgedragen aan sleepboten. Deze daad onderstreepte zijn vastberadenheid en leiderschap.
Een andere belangrijke ontmoeting tijdens deze periode was met scheepsarts Ross McIntire, die later als presidentieel arts van Franklin D. Roosevelt een beslissende rol zou spelen in Callaghans verdere loopbaan.
Na de oorlog woonde Callaghan twee jaar met zijn gezin in Georgetown, Washington D.C., waar hij werkte aan de reorganisatie van het onderofficierenkorps. In oktober 1920 begon hij aan een nieuwe maritieme opdracht op het slagschip USS Idaho, waar hij fungeerde als vuurleidingsspecialist.
Tussenoorlogse jaren
In de periode tussen de twee wereldoorlogen bekleedde Callaghan diverse posities op zee en aan wal. Na zijn dienst op de Idaho werd hij in mei 1925 eerste officier op de USS Colorado. Later volgden plaatsingen op de USS Mississippi als artillerieofficier en inspectieopdrachten binnen de marine. Callaghan werd in juni 1931 bevorderd tot commandant en werkte vervolgens aan de Universiteit van Californië, Berkeley als uitvoerend officier van de Naval Reserve Officer Training Corps.
In 1938 benoemde president Franklin D. Roosevelt hem, op aanbeveling van Ross McIntire, tot maritiem adjudant. In deze rol ondersteunde Callaghan de president bij maritieme aangelegenheden en staatszaken. Zijn zorgvuldigheid, diplomatie en inzicht werden in deze functie breed gewaardeerd. In oktober 1938 volgde zijn bevordering tot kapitein-ter-zee.
Tweede Wereldoorlog
Nadat de Tweede Wereldoorlog was uitgebroken, kreeg Callaghan in mei 1941 het commando over de zware kruiser USS San Francisco. Roosevelt sprak bij zijn vertrek als adjudant zijn waardering uit over Callaghans tact en efficiëntie. In april 1942 werd hij bevorderd tot schout-bij-nacht en aangesteld als stafchef van viceadmiraal Robert L. Ghormley, bevelhebber van de South Pacific Area and Force. Callaghan vervulde deze functie tot oktober 1942, toen Ghormley werd vervangen door William Halsey.
De Slag om Guadalcanal
Op 13 november 1942 leidde schout-bij-nacht Daniel J. Callaghan de Amerikaanse Task Group 67.4 tijdens de Eerste Zeeslag bij Guadalcanal. Deze confrontatie vond plaats bij Savo Island en maakte deel uit van de bredere campagne in de zuidelijke Stille Oceaan. De Amerikaanse troepen moesten een Japanse aanval afslaan die gericht was op het versterken van hun garnizoen op Guadalcanal.
De Japanse marine beschikte over superieure vuurkracht en nachtelijke gevechtservaring. Callaghan, die zich op de brug van zijn vlaggenschip USS San Francisco bevond, werd samen met een groot deel van zijn staf gedood toen het schip werd getroffen door vijandelijk artillerievuur.
Eerder die nacht was ook schout-bij-nacht Norman Scott omgekomen, waardoor twee admiraals binnen enkele uren werden verloren. Ondanks deze verliezen wist de Amerikaanse vloot de Japanse operatie te verstoren, wat een strategisch voordeel opleverde in de strijd om Guadalcanal.
Evaluatie van zijn bevelvoering
Na de slag volgde kritiek op Callaghans besluitvorming. Hij had de beschikbare radaruitgeruste schepen niet optimaal verdeeld over zijn formatie, gebruikte geen schip met radar als vlaggenschip, en stuurde de slag vanaf de brug in plaats van vanuit de radarkamer. Bovendien ontbraken duidelijke slagplannen voor zijn kapiteins, en zijn bevelen tijdens het gevecht zouden verwarrend zijn geweest. Deze tekortkomingen leidden tot een herziening van de Amerikaanse marinetactieken, met meer nadruk op de inzet van radartechnologie en de oprichting van centrale gevechtsinformatiecentra.
Overlijden en postume eer
Callaghan werd op zee begraven. Zijn echtgenote, Mary Tormey Callaghan, en zoon, Daniel Judson Callaghan Jr., overleefden hem. Zijn zoon diende op dat moment als luitenant-ter-zee der tweede klasse en nam later namens zijn vader de Medal of Honor in ontvangst. President Roosevelt kende deze onderscheiding toe aan zowel Callaghan als Scott voor hun optreden bij Guadalcanal.
Zijn broer William Callaghan werd later de eerste commandant van het slagschip USS Missouri en bereikte de rang van viceadmiraal.
Onderscheidingen
Naast de Medal of Honor werd Callaghan onderscheiden met de Distinguished Service Medal, de Purple Heart, de World War I Victory Medal, de American Defense Service Medal, de Asiatic-Pacific Campaign Medal en de World War II Victory Medal.
Medal of Honor-citaat
Het officiële citaat bij de toekenning van de Medal of Honor luidt:
“Voor buitengewone heldhaftigheid en opmerkelijke onverschrokkenheid, boven en buiten de plicht, tijdens acties tegen vijandelijke Japanse troepen nabij Savo Island in de nacht van 12 op 13 november 1942. Ondanks numerieke en vuurkrachtmatige overmacht van de vijand, leidde schout-bij-nacht Callaghan zijn eenheden met tactisch inzicht en voortreffelijke coördinatie in de strijd. Hij overleed op de brug van zijn vlaggenschip terwijl hij persoonlijk leiding gaf aan de gevechtshandelingen. Zijn initiatiefrijke optreden, inspirerend leiderschap en vooruitziende blik waren in overeenstemming met de hoogste tradities van de Amerikaanse zeemacht.”
Nalatenschap
De Amerikaanse marine heeft twee schepen naar Callaghan vernoemd:
- USS Callaghan (DD-792), een torpedobootjager van de Fletcherklasse, werd op 27 november 1943 in dienst genomen. Dit schip zonk tijdens een kamikazeaanval op 28 juli 1945.
- USS Callaghan (DDG-994), een torpedobootjager van de Kiddklasse, werd op 29 augustus 1981 in dienst genomen en later verkocht aan Taiwan.
Callaghans naam staat vermeld op de Tablets of the Missing op het Manila American Cemetery in de Filipijnen. In Newport, Rhode Island, is Callaghan Hall, onderdeel van de Officer Training Command, naar hem genoemd. Het Callaghan Fitness Center in de Norfolk Naval Shipyard (Virginia) draagt eveneens zijn naam. In San Francisco staat een gedenkteken op Lands End, waarin delen van de brug van de USS San Francisco zijn opgenomen. Daarnaast is een straat in Vallejo, Californië, naar hem vernoemd: Admiral Callaghan Lane.
Conclusie
Daniel J. Callaghan bekleedde in zijn loopbaan diverse functies binnen de Amerikaanse marine en speelde een rol in zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog. Zijn optreden bij de Slag om Guadalcanal, hoewel later onderhevig aan militaire analyse, leidde tot een strategische overwinning voor de geallieerden en betekende een keerpunt in de Stille Oceaan. Zijn dood in actie en de eerbewijzen die hij postuum ontving, onderstrepen zijn inzet en plichtsbesef. Zijn nalatenschap leeft voort in de maritieme instellingen en schepen die zijn naam dragen.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: See page for author, Public domain, via Wikimedia Commons
- Hammel, Eric (1988). Guadalcanal: Decision at Sea – The Naval Battle of Guadalcanal, November 13–15, 1942. Pacifica, CA: Pacifica Press. ISBN 978-0-517-56952-3.
- Starr, Kevin (2005). California: A History. New York: Modern Library. ISBN 978-0-679-64240-6.
- Garvey, John; Hanning, Karen (2008). Irish San Francisco. Charleston, SC: Arcadia Publishing. ISBN 978-0-7385-3049-9.
- Foster, Barry J. (2002). The Last Destroyer: The Story of the USS Callaghan. Haverford, PA: Infinity Publishing. ISBN 978-0-7414-1275-1.
- Time Magazine (21 december 1942). “Army & Navy – Medals: Signs of Action.” Time. ISSN 0040-781X.
- Bronnen Mei1940
