Boshirō Hosogaya (1888–1964) was een admiraal in de Keizerlijke Japanse Marine die actief was in de eerste helft van de twintigste eeuw. Hij speelde een rol tijdens het interbellum en werd bekend door zijn bevel tijdens de campagnes in de noordelijke Stille Oceaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hosogaya voerde het bevel over de Vijfde Vloot en nam deel aan de veldslagen in de Aleoeten, waaronder de Slag bij de Komandorski-eilanden. Zijn militaire loopbaan weerspiegelde de ontwikkelingen binnen de Japanse marine in de overgangsperiode van het Keizerrijk naar de nederlaag in 1945.
Vroege leven en opleiding
Hosogaya werd op 24 juni 1888 geboren in Nozawa, een dorp in de prefectuur Nagano. Hij kwam uit een boerenfamilie en was de vierde zoon van Isekichi Hosogaya. Na het doorlopen van de middelbare school in Nozawa werd hij toegelaten tot de Keizerlijke Japanse Marineacademie, waar hij in 1908 afstudeerde in de 36e lichting. Hij eindigde als 16e van de 191 cadetten. Tijdens zijn opleiding diende hij als adelborst aan boord van de kruiser Soya en het slagschip Kashima. In 1910 werd hij benoemd tot vaandrig en vervolgde zijn opleiding aan de torpedoschool en de maritieme artillerieschool.
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Tijdens de Eerste Wereldoorlog maakte Hosogaya deel uit van de Keizerlijke Japanse Marine. Hoewel Japan in deze periode vooral als bondgenoot van Groot-Brittannië opereerde in de Stille Oceaan, speelde Hosogaya’s bijdrage zich voornamelijk af binnen staf- en ondersteunende functies. In deze jaren diende hij op torpedobootjagers, waaronder de Asagiri en de Suwo, en werd hij belast met taken die hem ervaring gaven in tactische maritieme operaties. Zijn loopbaan kreeg in 1919 een vervolg toen hij werd bevorderd tot luitenant.
Interbellum: Loopbaan en opmars binnen de marine
Staf- en commando-ervaring
Na zijn bevordering tot luitenant-commandant in 1920 bekleedde Hosogaya functies binnen de Generale Staf van de Japanse marine. In deze rol was hij betrokken bij de inzet van de strijdkrachten tijdens de nasleep van de Grote Kanto-aardbeving van 1923, waarbij hij werkzaam was bij het hoofdkwartier van de staat van beleg in de regio Kantō. In 1924 werd hij bevorderd tot commandant en kreeg hij de functie van eerste officier aan boord van de lichte kruiser Yūbari.
Buitenlandse reizen en verdere promoties
In de periode 1927–1928 maakte Hosogaya een studiereis naar de Verenigde Staten en Europa. Dergelijke reizen waren gebruikelijk voor Japanse officieren om kennis te nemen van westerse maritieme ontwikkelingen. In 1928 werd hij eerste officier op het slagschip Hyūga. Na zijn promotie tot kapitein in 1929 volgde een reeks van commando’s, waaronder het bevel over de zware kruiser Chōkai en later het slagschip Mutsu. Op 15 november 1935 kreeg hij de rang van schout-bij-nacht en werd hij commandant van de communicatie- en torpedoscholen.
Naar de hoogste rangen
Op 15 november 1939 bereikte Hosogaya de rang van viceadmiraal. Kort daarna kreeg hij het commando over het Ryojun Guard District. Vervolgens werd hij in november 1940 benoemd tot commandant van de Eerste China-Expeditievloot. Vanaf juli 1941 werd hij aangesteld als bevelhebber van de Vijfde Vloot, die verantwoordelijk was voor de verdediging van Hokkaidō, Karafuto en de Koerilen. Deze vloot beschikte over lichte eenheden, waaronder kruisers en een watervliegtuigmoederschip.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Campagnes in de noordelijke Stille Oceaan
Met het uitbreken van de oorlog in de Stille Oceaan kreeg Hosogaya de verantwoordelijkheid over de Japanse operaties in de Aleoeten. In 1942 voerde hij het bevel bij de invasie van Attu en Kiska, eilanden die tijdelijk door Japan bezet werden. Tevens gaf hij opdracht tot het bombardement op Dutch Harbor in juni 1942, een actie die samenhing met de Japanse poging om de Amerikaanse vloot af te leiden van Midway.
Slag bij de Komandorski-eilanden
Op 26 maart 1943 leidde Hosogaya een eskader dat bestond uit twee zware kruisers, twee lichte kruisers en vier torpedobootjagers. De vloot escorteerde transporten bestemd voor Kiska. Nabij de Komandorski-eilanden werd hij onderschept door een Amerikaanse vloot onder bevel van Charles McMorris. Tijdens de strijd liep de Amerikaanse zware kruiser Salt Lake City zware schade op, maar Hosogaya besloot zich terug te trekken. Hij meende dat zijn eenheden door vliegtuigen werden aangevallen, terwijl dit in werkelijkheid de inslagen van projectielen met kleurstof betrof. Het terugtrekken werd in Japan gezien als een mislukking, en Hosogaya verloor zijn bevel.
Overplaatsing en latere jaren in de oorlog
Na de nederlaag werd hij in april 1943 vervangen door Shiro Kawase. Hij werd overgeplaatst naar de reserve en kreeg in november van datzelfde jaar een bestuurlijke functie als gouverneur van het Zuidzee-mandaat, met hoofdkwartier op Truk. In deze positie bleef hij actief tot 1946, maar had geen directe invloed meer op militaire operaties.
Na de oorlog
Na de Japanse capitulatie in 1945 behield Hosogaya aanvankelijk zijn functie als gouverneur, maar in maart 1946 werd hij officieel ontslagen. In de naoorlogse periode werd hij getroffen door het systeem van zuivering van openbare functies, waardoor hij niet langer een positie kon innemen in het staatsapparaat. Hij trok zich terug uit het publieke leven. Hosogaya overleed op 8 februari 1964 op 75-jarige leeftijd.
Militaire rangen
1910 – Vaandrig
1919 – Luitenant
1920 – Luitenant-commandant
1924 – Commandant
1929 – Kapitein
1935 – Schout-bij-nacht
1939 – Viceadmiraal
Onderscheidingen
Op 11 september 1940 werd Hosogaya onderscheiden met de Orde van de Rijzende Zon, eerste klasse. Daarnaast ontving hij verschillende bevorderingen binnen de keizerlijke rangorde: in 1910 werd hij benoemd tot Shōhachi-i (achtste rang), in 1915 tot Shōshichi-i (zevende rang). Deze onderscheidingen en benoemingen weerspiegelden zijn lange loopbaan binnen de Japanse marine.
Conclusie
Boshirō Hosogaya had een lange loopbaan binnen de Keizerlijke Japanse Marine, die zich uitstrekte van zijn benoeming in 1910 tot zijn plaatsing in de reserve in 1943. Zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Aleoeten en met name de Slag bij de Komandorski-eilanden bepaalde zijn reputatie. Hoewel hij ervaring had opgedaan in uiteenlopende functies en commando’s, leidde zijn terugtrekking tijdens deze zeeslag tot zijn vervroegde ontslag uit actieve dienst. Zijn loopbaan weerspiegelt de spanningen en uitdagingen van de Japanse marine in de twintigste eeuw.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: See page for author, Public domain, via Wikimedia Commons
D’Albas, Andrieu (1965). Death of a Navy: Japanese Naval Action in World War II. Devin-Adair Pub. ISBN 0-8159-5302-X.
Dull, Paul S. (1978). A Battle History of the Imperial Japanese Navy, 1941-1945. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-097-1.
Lacroix, Eric (1997). Japanese Cruisers of the Pacific War. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-311-3.
Lorelli, John A. (1984). The Battle of the Komandorski Islands, March 1943. Naval Institute Press. ISBN 0-87021-093-9.
Morison, Samuel Eliot (2001) [1951]. Aleutians, Gilberts and Marshalls, June 1942-April 1944, vol. 7 of History of United States Naval Operations in World War II. Champaign, Illinois: University of Illinois Press. ISBN 0-316-58305-7.










