
Bernard Lige Austin werd geboren op 15 december 1902 in Wagener, South Carolina, als zoon van Elijah Andrew Austin en Loula Ola Austin, geboren Gantt. Na zijn middelbareschooltijd volgde hij van 1918 tot 1920 een opleiding aan The Citadel in Charleston, South Carolina. Vervolgens werd hij op 17 juli 1920 toegelaten tot de United States Naval Academy. Tijdens zijn opleiding droeg hij bij aan het jaarboek van de academie, genaamd Lucky Bag. Hij werd op 4 juni 1924 benoemd tot ensign in de Amerikaanse marine .
Vroege carrière in de marine
Zijn eerste opdracht betrof een tijdelijke functie bij het Bureau of Ordnance in Washington D.C., waar hij werd opgeleid in de Naval Gun Factory, het Naval Proving Ground in Dahlgren (Virginia), en de Naval Powder Factory in Indian Head (Maryland). Na deze opleiding werd hij in augustus 1924 aangesteld op het slagschip USS New York (BB-34), waar hij twee jaar diende.
Van juli tot december 1926 volgde hij een torpedo-opleiding in Newport, Rhode Island. Daarna werd hij gestationeerd op de mijnenveger USS Chewink (AM-39) bij Submarine Base New London in Connecticut. In juni 1927 kreeg hij zijn eerste onderzeeërtoewijzing aan boord van de USS R-10 (SS-87) in Pearl Harbor, gevolgd door dienst op de USS R-6 (SS-83) tot mei 1931.
Docentschap en diplomatieke functies
Tussen 1931 en 1934 was Austin docent in elektrotechniek en natuurkunde aan de Naval Academy. Daarna keerde hij terug naar zee als commandant van de USS R-11 (SS-88). In juni 1937 werd hij benoemd tot uitvoerend officier van het presidentiële jacht USS Potomac (AG-25). Eind 1937 volgde zijn aanstelling als persvoorlichter van de marine. Deze functie bood hem gelegenheid om zijn communicatieve vaardigheden te ontwikkelen. Hij hield toespraken geschreven door de minister van Marine Charles Edison en admiraal Harold R. Stark. Ook schreef hij artikelen over onderzeebootoorlogvoering voor Encyclopædia Britannica en World Book Encyclopedia .
In augustus 1940 werd hij overgeplaatst naar de Amerikaanse ambassade in Londen als plaatsvervanger van admiraal Robert L. Ghormley, de Special Naval Observer. Austin woonde als enige naast Ghormley alle besprekingen bij met de Britse politieke en maritieme leiding, waaronder Winston Churchill en admiraal Sidney Bailey. Hij was aanwezig tijdens de voorbereiding op samenwerking tussen de Amerikaanse en Britse marines voorafgaand aan de Amerikaanse deelname aan de oorlog, die op 7 december 1941 begon.
Tweede Wereldoorlog – Atlantisch gebied en Noord-Afrika
Op 12 februari 1942 kreeg Austin het commando over de torpedobootjager USS Woolsey (DD-437). In deze functie escorteerde hij konvooien in de Atlantische Oceaan, van Noord-Amerika naar IJsland, het Verenigd Koninkrijk en Puerto Rico. In november 1942 nam Woolsey deel aan Operatie Torch, de geallieerde landing in Noord-Afrika. Tijdens deze operatie speelde het schip een rol bij de vernietiging van de Duitse onderzeeër U-173 bij Casablanca op 16 november 1942. Voor zijn leiding werd Austin onderscheiden met de Bronze Star met het gevechtsembleem “V” .
Tweede Wereldoorlog – Stille Oceaan
In december 1942 nam Austin het bevel over de nieuwe USS Foote (DD-511), die hij naar de Stille Oceaan bracht. In mei 1943 werd hij benoemd tot commandant van Destroyer Division 46 binnen Destroyer Squadron 23 onder leiding van kapitein Arleigh Burke, bekend als de “Little Beavers.”
Austin voerde het bevel tijdens twee zeeslagen nabij Bougainville: de Slag in de Empress Augusta Bay (2 november 1943) en de Slag bij Cape St. George (25 november 1943). Voor zijn rol in deze gevechten ontving hij de Navy Cross en een Gouden Ster als aanduiding voor een tweede toekenning. Daarnaast kreeg hij de Silver Star voor dapperheid. Destroyer Squadron 23 kreeg een Presidential Unit Citation toegekend voor haar optreden in de Solomoneilanden tussen 1 november 1943 en 23 februari 1944, de enige Amerikaanse torpedobootjagereskader die deze onderscheiding ontving tijdens de oorlog .
In december 1943 kreeg Austin het bevel over Destroyer Squadron 14 en Destroyer Division 27. Voor zijn prestaties werd hij bevorderd tot commodore, waarmee hij de jongste vlagofficier in de Amerikaanse marine was op dat moment.
Vanaf april 1944 was hij assistent-stafchef voor operaties en training bij de commandant van de torpedobootjagers van de Pacific Fleet. Op 9 juni 1944 werd hij stafchef voor administratie bij admiraal Chester W. Nimitz, opperbevelhebber van de Pacific Fleet en Pacific Ocean Areas. Hij bleef in deze functie tot het einde van de oorlog in augustus 1945 en werd onderscheiden met het Legion of Merit voor zijn inzet .
Na de Tweede Wereldoorlog
Administratieve en diplomatieke functies
Na het beëindigen van de oorlog in augustus 1945 werd Austin op 25 oktober van dat jaar overgeplaatst naar het Bureau van de Chief of Naval Operations in Washington, D.C. In december 1945 werd hij benoemd tot marine-secretaris van het State-War-Navy Coordinating Committee. Hij behoorde daarna tot de eerste lichting studenten van het National War College in Washington, D.C.
Van juni 1947 tot oktober 1949 was hij speciaal assistent van de Assistant Chief of Naval Operations voor politiek-militaire aangelegenheden. Gedurende deze periode volgde hij een aanvullende opleiding aan het British Imperial Defence College in Londen.
Koreaanse Oorlog en NAVO
In januari 1950 kreeg Austin het bevel over Service Squadron 1. Na het uitbreken van de Koreaanse Oorlog in juli 1950 werd hij naar de Westelijke Grote Oceaan gestuurd om Service Squadron 3 op te richten en logistieke ondersteuning te leveren aan VN-troepen. In mei 1951 keerde hij terug naar Washington als assistent-directeur van de International Affairs Division van het Bureau van de Chief of Naval Operations. In februari 1952 werd hij bevorderd tot directeur van deze afdeling en bleef in functie tot mei 1954. Tijdens deze periode werd hij de eerste vertegenwoordiger van de Amerikaanse marine binnen de staf van de National Security Council.
Daarna volgde een commando over Cruiser Division 2 en in april 1955 werd hij toegevoegd aan de staf van het Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE).
Viceadmiraal en latere functies
Op 15 maart 1956 werd Austin gepromoveerd tot viceadmiraal. Hij werd benoemd tot directeur van de Joint Staff bij de Joint Chiefs of Staff en bekleedde deze positie tot 31 maart 1958. Vervolgens kreeg hij het bevel over de United States Second Fleet, met bijkomende verantwoordelijkheden als commandant van de Strike Fleet, Atlantic.
In maart 1959 volgde zijn aanstelling als Deputy Chief of Naval Operations (Plans and Policy). Op 30 juni 1960 begon hij aan zijn termijn als 32e president van het Naval War College in Newport, Rhode Island, een positie die hij bekleedde tot 31 juli 1964. Zijn ambtsperiode van vier jaar was destijds de langste in de geschiedenis van het college. Hij was verantwoordelijk voor de oprichting van het Naval Command College voor buitenlandse marineofficieren en voor het organiseren van jaarlijkse conferenties met leiders van marineopleidingsinstellingen op het westelijk halfrond.
Voor zijn werk aan het War College werd hij onderscheiden met een tweede Distinguished Service Medal. In 1963 was hij voorzitter van de onderzoekscommissie naar het verlies van de onderzeeër USS Thresher (SSN-593).
Pensioen en terugkeer op actieve dienst
Op 1 augustus 1964 ging Austin formeel met pensioen, maar hij werd op actieve dienst gehouden als voorzitter van de Inter-American Defense Board. Voor deze functie ontving hij een derde Distinguished Service Medal. In augustus 1967 werd hij opnieuw overgeplaatst naar het Bureau of Naval Personnel, waar hij tot oktober 1967 diende.
In juni 1968 werd hij opnieuw opgeroepen voor actieve dienst en trad hij op als voorzitter van een onderzoekscommissie naar de vermissing van de USS Scorpion (SSN-589) in mei 1968. Na afronding van deze opdracht trok hij zich op 14 december 1968 definitief terug uit actieve dienst.
Persoonlijk leven en overlijden
Bernard Austin trouwde in 1925 met Isabella Murray Leith. Het echtpaar kreeg drie dochters: Alexandra, Jane en Leith. Austin overleed op 21 september 1979 in Bethesda, Maryland, en werd begraven op de begraafplaats van de United States Naval Academy, samen met zijn echtgenote.
Onderscheidingen
Gedurende zijn carrière ontving Austin diverse militaire onderscheidingen, waaronder:
- Navy Cross met Gouden Ster
- Silver Star
- Distinguished Service Medal (drie maal)
- Legion of Merit met “V”-device
- Bronze Star met “Combat V”
- Presidential Unit Citation
- American Defense Service Medal (twee keer, met Fleet Clasp)
- European-African-Middle Eastern Campaign Medal (twee keer)
- Asiatic–Pacific Campaign Medal (vijf keer)
- World War II Victory Medal
- Navy Occupation Service Medal
- Korean Service Medal
- Republic of Korea Presidential Unit Citation
- United Nations Medal
- Inter-American Defense Board Medal
Conclusie
Bernard L. Austin bekleedde tijdens zijn lange maritieme loopbaan talrijke operationele, diplomatieke en educatieve functies. Van de vroege jaren als onderzeeërofficier tot zijn leiderschap in de Slag bij Cape St. George en zijn bijdragen aan maritieme strategieën tijdens de Koude Oorlog, stond zijn carrière in het teken van toewijding aan dienst en professioneel leiderschap. Zijn betrokkenheid bij zowel militaire operaties als educatieve hervormingen, zoals bij het Naval War College, onderstreept de veelzijdigheid van zijn bijdrage aan de Amerikaanse marine.
Bronnen
- Afbeelding: United States Navy, Public domain, via Wikimedia Commons
- Morison, Samuel Eliot (2001). History of United States Naval Operations in World War II: 15 Volume Set. Edison (NJ): Castle Books. ISBN 10 0762854316, ISBN 13 978‑0762854318
- Morison, Samuel Eliot (2001). History of United States Naval Operations in World War II: The Rising Sun in the Pacific, 1931–April 1942 (Volume III). Urbana: University of Illinois Press. ISBN 10 0252069730, ISBN 13 978‑0252069734
- Morison, Samuel Eliot (2016). History of U.S. Naval Operations in World War II (herdruk editie). Annapolis: US Naval Institute Press. ISBN 10 168247190X, ISBN 13 978‑1682471906
- Bronnen Mei1940









