De USS Burns (DD-588) was een Amerikaanse torpedobootjager van de Fletcherklasse die diende tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het schip werd gebouwd op de Charleston Navy Yard en in dienst gesteld in 1943. Gedurende de oorlog nam de Burns deel aan talrijke maritieme operaties in de Stille Oceaan en werd zij ingezet als escorte, radar picketschip, reddingsschip en gevechtseenheid. Haar inzetbaarheid, gecombineerd met diverse technische voorzieningen, maakte haar tot een veelzijdige eenheid binnen de Amerikaanse marine tijdens het conflict.
Ontwerp en constructie
De USS Burns behoorde tot de Fletcherklasse, een serie torpedobootjagers die tussen 1942 en 1944 in dienst werd gesteld door de United States Navy. De romp van de Burns werd gelegd op 9 mei 1942, en ze werd te water gelaten op 8 augustus 1942. De ingebruikname vond plaats op 3 april 1943. Deze klasse werd ontworpen als een robuust antwoord op eerdere beperkingen in ontwerp en slagkracht.
De Burns had een standaard waterverplaatsing van 2.050 ton, oplopend tot 2.500 ton bij volle belading. Haar lengte bedroeg 114,8 meter, met een breedte van 12 meter en een diepgang van 5,3 meter. De voortstuwing bestond uit vier oliegestookte ketels, twee stoomturbines en twee schroeven, die gezamenlijk een vermogen van 60.000 shp leverden. Daarmee kon het schip een snelheid bereiken van 36,5 knopen. De actieradius bedroeg circa 5.500 zeemijl bij een kruissnelheid van 15 knopen. Het schip had een bemanning van 329 personen.
De rompconstructie was volledig gelast in plaats van geklonken, wat bijdroeg aan een lichtere en sterkere structuur. De indeling en interne compartimenten waren ontworpen voor flexibiliteit in bewapening en sensoren, passend bij de eisen van maritieme gevechtsvoering in de jaren 1940.
Bewapening
De bewapening van de USS Burns bestond uit een combinatie van artillerie, luchtafweer, torpedo’s en dieptebommen. Ze beschikte over vijf 5-inch/38 kaliber kanonnen, geplaatst in enkele opstellingen. Deze waren geschikt voor zowel oppervlakte- als luchtdoelen en vormden het primaire wapensysteem van het schip.
Voor luchtverdediging had de Burns vier 40 mm luchtafweerkanonnen en vier 20 mm luchtafweerkanonnen. Daarnaast was het schip uitgerust met tien 21-inch (533 mm) torpedobuizen, gemonteerd in twee vijfvoudige opstellingen. Ter bestrijding van onderzeeboten beschikte de Burns over zes dieptebomwerpers en twee dieptebomrails aan de achterzijde van het schip.
Deze bewapening maakte de Burns geschikt voor diverse rollen binnen een Task Force, waaronder escortes van vliegdekschepen, oppervlaktegevechten en onderzeebootbestrijding.
Bepantsering
Zoals gebruikelijk bij torpedobootjagers uit de Tweede Wereldoorlog was de Burns niet uitgerust met zware bepantsering. De nadruk lag op snelheid, manoeuvreerbaarheid en veelzijdigheid. Het schip bezat lichte bepantsering ter bescherming van essentiële componenten, zoals de brug en munitieopslag, maar was niet ontworpen om directe treffers van groot kaliber te weerstaan.
Sensoren en dataverwerking
De USS Burns beschikte over verschillende sensoren en systemen voor gevechtsinformatie, die essentieel waren voor haar operationele effectiviteit. Tot deze systemen behoorden radarinstallaties, sonarapparatuur en vuurleidingssystemen. Deze technologieën waren bepalend voor de gevechtskracht van torpedobootjagers vanaf 1943.
Op het gebied van radar was de Burns uitgerust met de SG luchtzoekradar en de SC luchtverkenningsradar. De SG-radar bood korteafstandsbewaking van luchtdoelen en oppervlakteschepen, vooral bij slecht zicht en ’s nachts. De SC-radar had een groter bereik, specifiek voor het vroegtijdig detecteren van inkomende vijandelijke vliegtuigen.
Het vuurleidingssysteem bestond uit de Mk37 Gun Fire Control System (GFCS). Dit systeem combineerde optische en radarwaarneming met automatische berekening van koers, snelheid en afstand tot doelen. Daarmee kon het hoofdgeschut nauwkeurig worden ingezet tegen zowel luchtdoelen als oppervlakteschepen.
De sonaruitrusting van het schip diende voor onderzeebootdetectie. Hoewel specifieke typen sonar niet expliciet zijn vermeld in het operationele overzicht, was het gebruik van standaard ASDIC of QHB-sonar gebruikelijk voor Fletcherklasse schepen. Dit systeem werd aangevuld met dieptebomwerpers voor bestrijding van onderzeeboten.
Wat betreft dataverwerking was de USS Burns uitgerust met een Combat Information Center (CIC). Dit centrale commando- en coördinatiecentrum verwerkte inkomende gegevens van radar, sonar en visuele waarneming. De bemanning in het CIC analyseerde en communiceerde deze informatie naar de brug en de vuurleidingssystemen. Hierdoor kon het schip snel reageren op dreigingen en effectief deelnemen aan gecoördineerde operaties binnen een Task Force.
De aanwezigheid van het CIC, gecombineerd met moderne radar- en vuurleidingssystemen, maakte de Burns tot een functioneel en technisch adequaat marineschip volgens de standaarden van 1943.
Modificaties
Tijdens haar diensttijd onderging de USS Burns reguliere onderhouds- en aanpassingswerkzaamheden. Tussen februari en april 1945 verbleef het schip in een werfperiode in de Verenigde Staten. In deze periode werden vermoedelijk updates uitgevoerd aan haar radarapparatuur en communicatievoorzieningen, conform de toen geldende standaarden voor torpedobootjagers. Daarnaast werden versleten onderdelen vervangen, en vond inspectie van wapensystemen en voortstuwing plaats.
Status schip tijdens de oorlog
Gedurende de oorlog bleef de Burns operationeel inzetbaar en werd zij regelmatig onderhouden. Dankzij haar robuuste ontwerp en tijdige moderniseringen bleef het schip voldoen aan de operationele eisen van de Amerikaanse marine. Door de aanwezigheid van radar, sonar en CIC kon het schip effectief functioneren binnen gecombineerde operaties. Tot aan het einde van de oorlog bleef de Burns actief betrokken bij frontlinietaken in de Stille Oceaan.
Operationele geschiedenis
Vroege inzet in de Stille Oceaan (1943)
Na aankomst in Pearl Harbor op 17 september 1943, werd de Burns ingezet in diverse gevechtsoperaties in de Stille Oceaan. In oktober nam het schip deel aan de aanval op Wake Island, gevolgd door deelname aan de campagne op de Gilbert-eilanden tussen 20 november en 8 december 1943. Deze operaties omvatten luchtdekking, escortetaken en reddingsacties voor neergestorte Amerikaanse piloten.
Campagnes in de Marshalls en Carolinen (1944)
In januari 1944 nam de Burns deel aan de bezetting van Kwajalein en Majuro Atollen. Op 30 januari onderschepte de Burns zelfstandig een Japans konvooi bij Ujae Atol. In een gevecht van 34 minuten wist zij vier vijandelijke schepen tot zinken te brengen. In februari nam het schip deel aan een gevechtsactie bij Truk als onderdeel van Task Group 50.9. Hierbij werd onder andere het Japanse schip Katori tot zinken gebracht.
Hollandia, Marianas en Palau-operaties (1944)
In april werd deelgenomen aan de Hollandia-operatie in Nieuw-Guinea. Van juni tot augustus volgde deelname aan de campagnes bij de Marianen en de Palau-eilanden. Hierbij nam de Burns deel aan luchtaanvallen op de Bonin-eilanden, aan de Slag in de Filipijnse Zee en aan de gevechten bij Saipan en Guam.
Operaties in de Filipijnen en Zuidwest-Pacific (1944–1945)
Vanaf september 1944 ondersteunde het schip de landing op de zuidelijke Palau-eilanden en voerde zij aanvallen uit op de Filipijnen. Tijdens de Leyte-operatie ondersteunde de Burns aanvallen op Okinawa, Luzon en Formosa. In januari 1945 nam zij deel aan de landingen in de Golf van Lingayen.
Laatste operaties en einde oorlog (1945)
In juni en juli 1945 nam het schip deel aan de Borneo-operaties, waaronder de landingen bij Brunei Bay en Balikpapan. Na de Japanse capitulatie bleef het schip in de regio voor bezettingstaken in Korea en China, vooral in de Gele Zee. Op 29 december 1945 vertrok de Burns naar San Francisco.
Na de oorlog
De USS Burns werd op 25 juni 1946 buiten dienst gesteld en opgenomen in de reservevloot. Ze werd op 1 november 1972 geschrapt uit het Naval Vessel Register en op 20 juni 1974 tot zinken gebracht als doelschip.
Conclusie
De USS Burns (DD-588) was gedurende haar operationele loopbaan een technisch capabel marineschip. Haar uitrusting met radars, sonar en een Combat Information Center stelde haar in staat effectief te opereren binnen gecombineerde maritieme operaties. De combinatie van snelheid, vuurkracht en situational awareness maakte haar geschikt voor escortetaken, luchtafweer, onderzeebootbestrijding en oppervlakteduel. Tot het einde van de oorlog bleef het schip adequaat volgens de standaarden van 1943.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: USN, Public domain, via Wikimedia Commons
Friedman, Norman (2004). U.S. Destroyers: An Illustrated Design History. Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-442-5.
Roscoe, Theodore (1953). Destroyer Operations in World War II. Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-726-5.
Silverstone, Paul H. (1965). U.S. Warships of World War II. Ian Allan Ltd. ISBN 978-0711006085.










