Theodore Roosevelt III Utah Beach generaal

Theodore Roosevelt III (1887-1944), vaak Theodore Roosevelt Jr. genoemd, was een Amerikaans militair, bestuurder en politicus die diende in beide wereldoorlogen. Als oudste zoon van president Theodore Roosevelt werd hij vooral verbonden met Utah Beach op 6 juni 1944, waar hij als brigadier-generaal de eerste aanvalsgolf begeleidde. Voor zijn optreden in Normandië ontving hij postuum de Medal of Honor.

Vroege leven en opleiding

Familie en jeugd

Theodore Roosevelt III werd op 13 september 1887 geboren op het familiebezit in Cove Neck bij Oyster Bay in de staat New York. Hij groeide op in een politiek invloedrijk gezin als zoon van Theodore Roosevelt en Edith Kermit Carow. Binnen het gezin werd hij vaak Ted genoemd. Zijn broers en zussen waren Kermit, Archie, Quentin, Ethel en zijn halfzus Alice. Omdat hij tot de Oyster Bay-tak van de familie Roosevelt behoorde, stond zijn opvoeding in het teken van publieke dienst, geschiedenis en militaire vorming.

Invloed van zijn vader

De invloed van zijn vader was in zijn jeugd groot en soms zwaar. Roosevelt beschreef later dat zijn vader tijdens wandelingen naar kantoor historische gebeurtenissen besprak alsof ze levende situaties waren, waardoor politiek en krijgsgeschiedenis voor hem vroeg tastbaar werden. Die hoge verwachtingen drukten ook op hem. Volgens latere herinneringen kwam hij als kind dicht bij een zenuwinzinking doordat zijn vader aanvankelijk meer van hem vroeg dan van zijn broers en zussen.

Scholing en Harvard

Roosevelt bezocht particuliere scholen, eerst The Albany Academy en daarna Groton School. Voor zijn studie overwoog hij een militaire school, maar uiteindelijk koos hij voor Harvard College. Daar studeerde hij af in 1909. Net als zijn vader werd hij lid van de Porcellian Club. Zijn schoolloopbaan wees niet op een uitzonderlijk academisch talent, maar wel op doorzettingsvermogen, discipline en een sterke gerichtheid op praktische taken.

Eerste loopbaan in het bedrijfsleven

Na Harvard begon Roosevelt in het bedrijfsleven en werkte hij achtereenvolgens in de staalindustrie, de tapijtsector en het bankwezen. Vervolgens werd hij filiaalmanager van een investeringsbank. In de jaren vóór de Eerste Wereldoorlog en in de jaren daarna bouwde hij een aanzienlijk vermogen op. Dat financiële fundament gaf hem later ruimte om zich op politiek en openbaar bestuur te richten, zonder zijn militaire loopbaan als reservist op te geven.

Deelname aan de Eerste Wereldoorlog

Voorbereiding en eerste aanstelling

Roosevelt had al vóór 1917 militaire training gevolgd, onder meer via het Citizens’ Military Training Camp in Plattsburgh. Dat kamp was onderdeel van een bredere voorbereiding van burgers op officiersdienst. Toen de Verenigde Staten in april 1917 de oorlog ingingen, kreeg hij als reservist een aanstelling met de rang van majoor. Zijn broer Archie kreeg eveneens een commissie, terwijl Quentin al in de luchtmachtopleiding zat en Kermit zich bij Britse strijdkrachten had aangesloten.

Dienst bij de 1st Division

Roosevelt diende vooral bij de 1st Division van de American Expeditionary Forces in Frankrijk. Daar nam hij deel aan meerdere gevechten, waaronder Cantigny, dat gold als de eerste duidelijke Amerikaanse overwinning aan het Westelijk Front. Hij stond bekend als een commandant die dicht bij zijn manschappen bleef en sterk lette op hun uitrusting en dagelijks functioneren. In dat verband betaalde hij uit eigen middelen gevechtslaarzen voor zijn bataljon, omdat hij hun inzetbaarheid praktisch wilde verbeteren.

Gevechten, verwonding en bevordering

Tijdens de oorlog voerde Roosevelt het bevel over het 1st Battalion van het 26th Infantry Regiment en bereikte hij de rang van luitenant-kolonel. In de zomer van 1918 raakte hij bij Soissons gewond en werd hij blootgesteld aan gas. In dezelfde periode sneuvelde zijn jongste broer Quentin in Frankrijk als vlieger. Eigen frontdienst, verwonding en familieverlies vielen daardoor samen in dezelfde fase van zijn oorlogservaring, zonder dat hij zijn actieve inzet beëindigde.

Onderscheidingen en veteranenorganisatie

Voor zijn optreden in de Eerste Wereldoorlog ontving Roosevelt het Distinguished Service Cross. Frankrijk benoemde hem bovendien tot Chevalier in het Legioen van Eer. Na de wapenstilstand van 11 november 1918 speelde hij een rol bij de vorming van The American Legion. Hij ondersteunde het plan voor een veteranenorganisatie die belangenbehartiging, kameraadschap en maatschappelijke steun moest combineren. Hoewel hij later werd voorgedragen als eerste nationale commandant, wees hij die positie af.

Reserveofficier in het interbellum

Na 1918 bleef Roosevelt actief als reservist. Hij volgde de jaarlijkse trainingsperioden op Pine Camp en rondde de basiscursus en vervolgcursus voor infanterieofficieren af. Daarnaast voltooide hij het Command and General Staff College en herhalingstraining voor hogere officieren. Daardoor bleef hij militair inzetbaar op een niveau dat ver boven een louter symbolische reservestatus lag. In 1919 werd hij ook lid van de Empire State Society of the Sons of the American Revolution.

Interbellum: Politiek, bestuur en zakenleven

Start in de politiek

Na zijn terugkeer uit Frankrijk stapte Roosevelt de politiek in. In 1920 en 1921 werd hij gekozen in de New York State Assembly namens Nassau County. Binnen dat parlement viel hij op doordat hij zich verzette tegen de verwijdering van vijf socialistische afgevaardigden. Dat standpunt was in het politieke klimaat van dat moment ongebruikelijk. Zijn eerste jaren in de politiek lieten zien dat hij militaire dienst, partijpolitiek en openbaar optreden met elkaar wist te verbinden.

Ministeriële functie en Teapot Dome

In maart 1921 benoemde president Warren G. Harding hem tot Assistant Secretary of the Navy. In die functie hield Roosevelt toezicht op de overdracht van marinereserves met olievelden aan het ministerie van Binnenlandse Zaken. Deze transacties werden later onderdeel van het Teapot Dome-schandaal, omdat de betrokken leases zonder openbare aanbesteding aan particuliere bedrijven waren verstrekt. De positie van zijn broer Archie binnen een onderneming die verbonden was aan Sinclair vergrootte de politieke gevoeligheid van de zaak.

Gevolgen voor zijn reputatie

De Senaat onderzocht de transacties gedurende maanden. Roosevelt en zijn broer werden uiteindelijk van formele beschuldigingen gezuiverd, maar de affaire schaadde hun publieke reputatie. Dat werkte door in de verkiezingscampagne van 1924, toen Roosevelt de Republikeinse kandidaat was voor het gouverneurschap van New York. Hij verloor van de zittende gouverneur Al Smith. Eleanor Roosevelt volgde hem in die campagne zelfs in een auto met een papieren theepot als verwijzing naar Teapot Dome, terwijl Franklin D. Roosevelt hem politiek scherp aanviel.

Puerto Rico

Kort voor zijn benoeming in het Caraïbisch gebied nam Roosevelt in 1929 met zijn broer Kermit deel aan een zoölogische expeditie en werd hij in westerse berichtgeving genoemd als de eerste westerling die een panda had geschoten. In september van dat jaar benoemde president Herbert Hoover hem tot gouverneur van Puerto Rico. Tijdens de Grote Depressie probeerde hij de economie te ondersteunen door geld aan te trekken voor middelbare scholen, industriële vestiging te stimuleren en particuliere fondsen te mobiliseren. Hij leerde bewust Spaans, probeerde dagelijks nieuwe woorden te onthouden en benoemde in 1931 Carlos E. Chardón tot de eerste Puerto Ricaanse rector van de University of Puerto Rico.

Filipijnen en terugkeer naar het bedrijfsleven

Na Puerto Rico werd Roosevelt in 1932 benoemd tot gouverneur-generaal van de Filipijnen. Daar kreeg hij de bijnaam One Shot Teddy, mede door zijn reputatie als schutter. Tijdens de presidentsverkiezingen van datzelfde jaar bleef hij uiteindelijk op zijn post in Manila en trad hij na de overwinning van Franklin D. Roosevelt af. In 1935 keerde hij terug naar de Verenigde Staten, bekleedde leidinggevende functies bij Doubleday en American Express en werd in 1936 genoemd voor Republikeinse nominaties voor het presidentschap, het vicepresidentschap en het gouverneurschap van New York.

Deelname aan de Tweede Wereldoorlog

Terugkeer in actieve dienst

In 1940 volgde Roosevelt opnieuw een militaire opfriscursus. Hoewel de Verenigde Staten toen nog neutraal waren, wees alles op een snelle uitbreiding van het leger. Hij werd bevorderd tot kolonel in the Army of the United States en keerde in april 1941 terug in actieve dienst. Na een persoonlijk verzoek van zijn vrouw aan stafchef George C. Marshall kreeg hij opnieuw een gevechtsfunctie en ontving hij het bevel over het 26th Infantry Regiment van de 1st Infantry Division.

Noord-Afrika en Sicilië

Na de Amerikaanse oorlogsdeelname nam Roosevelt in november 1942 deel aan de landing bij Oran tijdens Operation Torch. Daarna diende hij als assistant division commander van de 1st Infantry Division in Tunesië onder generaal Terry Allen. Roosevelt stond bekend om zijn gewoonte om dicht bij de frontlijn te blijven, ook wanneer dat volgens strikte stafnormen ongewenst was. Hij nam vervolgens deel aan de invasie van Sicilië, diende op Sardinië en op het Italiaanse vasteland en trad op als verbindingsofficier met het Franse expeditieleger.

Spanningen met hogere commandanten

Zijn stijl van leidinggeven leidde tot wrijving met George S. Patton en later ook met Omar Bradley. Beiden vonden dat Roosevelt en Terry Allen de discipline in hun divisie te los behandelden en te sterk op persoonlijke nabijheid met de manschappen vertrouwden. Toch erkenden zij zijn moed. Patton noteerde na zijn dood dat Roosevelt een van de dapperste mannen was die hij had gekend. Bradley noemde zijn optreden op Utah Beach later zelfs de moedigste enkele daad die hij in de oorlog had gezien.

Voorbereiding op Normandië

In februari 1944 werd Roosevelt naar Engeland overgeplaatst voor de voorbereiding van de invasie in Normandië. Hij werd plaatsvervangend commandant van de 4th Infantry Division. Ondanks artritis en hartproblemen, waardoor hij een wandelstok gebruikte, vroeg hij herhaaldelijk toestemming om met de eerste aanvalsgolf aan land te gaan. Nadat mondelinge verzoeken waren afgewezen, legde hij zijn argumenten schriftelijk voor. Hij stelde dat directe waarneming op het strand noodzakelijk was om de landing ordelijk en doelgericht te laten verlopen.

Utah Beach

Op 6 juni 1944 landde Roosevelt als enige generaal op D-Day per zee met de eerste aanvalsgolf op Utah Beach. Met 56 jaar was hij ook de oudste man in die invasie, terwijl zijn zoon Quentin Roosevelt II diezelfde dag met een van de eerste golven op Omaha Beach landde. De landing kwam zuidelijker uit dan gepland, maar Roosevelt verkende met stok en pistool persoonlijk het achterland, vond de uitgangen van het strand en stemde de opmars af. Zijn besluit was eenvoudig: de aanval moest vanaf die feitelijke landingsplaats worden voortgezet.

Leiderschap onder vuur en overlijden

Na de landing bleef Roosevelt op het strand aanwezig om opvolgende eenheden naar hun gewijzigde doelen te verwijzen. Hij stuurde verkeersstromen van manschappen, voertuigen en tanks en gaf rust in een situatie waarin de planning ter plekke moest worden aangepast. Kort daarna werd hij aangewezen als militair gouverneur van Cherbourg. Op 12 juli 1944 stierf hij in Frankrijk aan een hartaanval. Op dezelfde dag was hij geselecteerd voor bevordering tot generaal-majoor en voor het bevel over de 90th Infantry Division, maar die bevordering werd door zijn overlijden niet meer van kracht.

Na de oorlog

Roosevelt maakte het einde van de Tweede Wereldoorlog niet mee. Na 1945 bleven zijn begrafenislocatie, herbegrafenis en familieherinnering onderwerp van publieke herdenking. Hij werd eerst begraven bij Sainte-Mère-Église. In 1955 liet de familie zijn stoffelijke resten overbrengen naar de Amerikaanse begraafplaats in Normandië, waar hij naast zijn broer Quentin werd herbegraven. Quentin was in de Eerste Wereldoorlog als vlieger in Frankrijk gesneuveld.

Ook buiten de begraafplaats bleef zijn naam verbonden aan de herinnering aan de familie Roosevelt en aan de geallieerde landing in Frankrijk. Bij Youngs Memorial Cemetery in Oyster Bay kwam een cenotaaf nabij het graf van zijn ouders. Zijn landgoed Old Orchard werd later onderdeel van de Theodore Roosevelt Museum at Old Orchard binnen de Sagamore Hill National Historic Site. Daardoor bleven zijn naam en loopbaan publiek zichtbaar.

Militaire Rangen

Roosevelt doorliep een militaire loopbaan die zich uitstrekte over beide wereldoorlogen en het interbellum. Bij de Amerikaanse deelname aan de Eerste Wereldoorlog kreeg hij als reservist de rang van majoor. Tijdens de gevechten in Frankrijk diende hij als bataljonscommandant en bereikte hij de rang van luitenant-kolonel. In de jaren daarna bleef hij als reserveofficier trainen en scholen volgen, waardoor hij voor hogere bevelsfuncties beschikbaar bleef.

In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog werd Roosevelt in 1940 bevorderd tot kolonel. Kort na zijn terugkeer in actieve dienst volgde promotie tot brigadier-generaal als assistent-divisiecommandant. Die rang bekleedde hij tijdens de campagnes in Noord-Afrika, Sicilië en Normandië. In juli 1944 werd hij geselecteerd voor bevordering tot generaal-majoor, maar omdat hij stierf voordat de formele uitvoering plaatsvond, bleef brigadier-generaal zijn hoogste daadwerkelijk gedragen rang.

Onderscheidingen

Roosevelt ontving meerdere Amerikaanse en buitenlandse onderscheidingen voor zijn frontdienst. Voor zijn optreden in de Eerste Wereldoorlog kreeg hij het Distinguished Service Cross. Frankrijk verleende hem het Legioen van Eer in de graad van Chevalier en daarnaast de Croix de Guerre voor zijn optreden in Noord-Afrika. Deze onderscheidingen weerspiegelden een loopbaan waarin hij zich herhaaldelijk in de voorste linies begaf en waarin geallieerde commandanten zijn persoonlijke moed erkenden.

De bekendste onderscheiding volgde na zijn dood. Voor zijn optreden op Utah Beach werd hij aanvankelijk voorgedragen voor het Distinguished Service Cross, maar die aanbeveling werd verhoogd tot de Medal of Honor. De uitreiking vond postuum plaats op 21 september 1944. Volgens de motivering bracht hij onder zwaar vuur orde in de landing, leidde hij groepen van het strand af en hielp hij zo rechtstreeks bij de vestiging van het bruggenhoofd. Samen met zijn vader behoort hij tot een van de twee vader-zoonparen die deze onderscheiding ontvingen, en hij was bovendien een van de twee zonen van Amerikaanse presidenten die haar kregen.

Conclusie

Theodore Roosevelt III combineerde militaire dienst, politiek bestuur en zakenleven op een manier die sterk samenhing met de tradities van zijn familie, maar niet daartoe beperkt bleef. Zijn loopbaan omvatte frontdienst in Frankrijk, bestuurlijke functies in Washington, Puerto Rico en de Filipijnen, en een terugkeer naar actieve dienst in 1941. Zijn naam bleef vooral verbonden aan Utah Beach, waar zijn optreden op D-Day bijdroeg aan de orde en voortgang van de landing.

Bronnen en meer informatie

1. Afbeelding: Bain News Service, publisher, Public domain, via Wikimedia Commons
2. Ambrose, Stephen E. (1994). D-Day, June 6, 1944: The Climactic Battle of World War II. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-67334-6.
3. Atkinson, Rick (2002). An Army at Dawn: The War in North Africa, 1942–1943. New York: Henry Holt and Company. ISBN 978-0-8050-6288-5.
4. Roosevelt, Theodore; Roosevelt, Kermit; Roosevelt, Ethel; Roosevelt, Archibald; Roosevelt, Quentin (2004). The Roosevelt Family in Peace and War. Mechanicsburg: Stackpole Books. ISBN 978-0-8117-0092-4.
5. Bradley, Omar N. (1999). A Soldier’s Story. Novato: Presidio Press. ISBN 978-0-89141-807-8.
6. Bradley, Omar N.; Blair, Clay (1983). A General’s Life. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-41023-0.
7. Smith, Jean Edward (2012). Eisenhower in War and Peace. New York: Random House. ISBN 978-0-679-64429-4.
8. Bronnen voor historisch onderzoek 1800–1946