Max Karl Wilhelm von Gallwitz (2 mei 1852 – 18 april 1937) was een Duitse generaal uit Breslau (nu Wrocław, Silezië) die tijdens de Eerste Wereldoorlog een belangrijke rol speelde aan zowel het oostelijke als westelijke front.
Gallwitz groeide op in een katholiek gezin in Breslau en trad in 1870 toe tot het Pruisische leger. In 1891 trouwde hij met Friedrike, met wie hij een zoon, Werner, en een dochter kreeg. Zijn zoon Werner zou later luitenant-generaal worden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Militaire carrière vóór de Eerste Wereldoorlog
Gallwitz maakte een gestaag groeiende carrière in het Pruisische leger. Hij klom op binnen verschillende functies, wat hem later voorbereidde op zijn rol als bevelhebber tijdens de Eerste Wereldoorlog. Door zijn eerdere ervaring in leidinggevende militaire posities werd hij een betrouwbare commandant in grootschalige veldslagen.
De Eerste Wereldoorlog: Commandeur aan het front
Oostfront: De Galicië-offensief (1915)
Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd Gallwitz aanvankelijk aangesteld als commandant van het Guards Reserve Corps aan het westelijke front, maar hij werd al snel overgeplaatst naar het oostelijke front. Daar voegde hij zich bij het Achtste Leger onder leiding van Paul von Hindenburg.
In 1915 kreeg Gallwitz het bevel over Armee-Gruppe Gallwitz, een tijdelijke gevechtseenheid die later werd omgedoopt tot het Twaalfde Leger. Hij nam deel aan het Galicië-offensief, waarbij Duitse en Oostenrijks-Hongaarse troepen, onder leiding van August von Mackensen, aanzienlijke successen boekten tegen Russische troepen. Dit offensief was gericht op het veroveren van strategisch belangrijke gebieden in de regio Galicië, wat toen deel uitmaakte van het Oostenrijks-Hongaarse rijk.
Nadat Mackensen zijn campagne tegen Servië begon, volgde Gallwitz hem op als bevelhebber van het Elfde Leger. Zijn leiderschap in deze fase van de oorlog toonde zijn strategische bekwaamheid in grootschalige operaties, vooral in moeilijke terrein- en weersomstandigheden.
Terugkeer naar het Westfront: De Slag aan de Somme (1916)
In 1916 keerde Gallwitz terug naar het westelijke front en nam hij het bevel over de Tweede Leger op zich. Hij leidde de Duitse verdediging tegen de Britse aanval tijdens de Slag aan de Somme. Deze slag, die van juli tot november 1916 duurde, was een van de bloedigste veldslagen van de oorlog en resulteerde in grote verliezen aan beide zijden. Gallwitz kreeg tijdens deze periode ook het bevel over Heeresgruppe Gallwitz-Somme, een samenwerkingsverband tussen de Eerste en Tweede Leger, waarmee hij de Duitse verdedigingslinies aan de rivier de Somme coördineerde.
Zijn verdedigingstactieken concentreerden zich op het efficiënt gebruiken van verdedigingswerken, zoals loopgraven en versterkte bunkers, om de Britse en Franse opmars tegen te houden. Hoewel de geallieerden uiteindelijk beperkte terreinwinst boekten, slaagden de Duitse troepen onder Gallwitz erin om verdere doorbraken te voorkomen.
De Slag bij Saint-Mihiel (1918)
Van 1916 tot 1918 stond Gallwitz aan het hoofd van het Vijfde Leger aan het westelijke front. Een van de meest opmerkelijke veldslagen onder zijn bevel was de Slag bij Saint-Mihiel in september 1918. Tijdens deze slag probeerden Amerikaanse troepen onder leiding van generaal John Pershing een Duitse saillant (uitsprong in de frontlijn) bij Saint-Mihiel te doorbreken. Ondanks de Duitse inspanningen, waaronder die van Gallwitz, waren de Amerikanen in staat de Duitse linies te doorbreken en strategisch terrein te veroveren.
Politieke carrière na de oorlog
Na zijn militaire pensionering in 1918 begon Gallwitz een politieke carrière. Hij werd van 1920 tot 1924 afgevaardigde in de Rijksdag namens de Duitse Nationale Volkspartij (DNVP), een conservatieve en monarchistische partij. Tijdens zijn politieke loopbaan zette hij zich in voor conservatieve waarden en nationale belangen, maar hij wist geen blijvende invloed te verwerven.
Militaire onderscheidingen
Max von Gallwitz ontving tijdens zijn militaire loopbaan meerdere onderscheidingen vanwege zijn verdiensten op het slagveld:
- Pour le Mérite (24 juli 1915) met Eikenloof (toegekend op 28 september 1915): De hoogste militaire onderscheiding in het Keizerrijk Duitsland.
- Grootkruis van de Orde van de Rode Adelaar: Een onderscheiding voor uitzonderlijke militaire of civiele verdiensten.
- Orde van de Zwarte Adelaar (23 december 1917): De hoogste orde van Pruisen.
- IJzeren Kruis (Eerste en Tweede Klasse): Een onderscheiding voor dapperheid in de strijd.
Invloed en nalatenschap
Gallwitz wordt herinnerd als een bekwame militaire commandant die zowel aan het oostelijke als westelijke front een sleutelrol speelde. Zijn verdedigingsstrategieën, vooral tijdens de Slag aan de Somme, laten zien hoe hij zich aanpaste aan de dynamiek van de moderne loopgravenoorlog. Hoewel hij niet dezelfde faam verwierf als zijn tijdgenoten, zoals Paul von Hindenburg of Erich Ludendorff, was zijn bijdrage aan de Duitse oorlogsinspanningen substantieel. Zijn politieke carrière na de oorlog was van kortere duur en minder invloedrijk dan zijn militaire loopbaan.
Conclusie
Max von Gallwitz belichaamt de overgang van het traditionele Pruisische militaire leiderschap naar de uitdagingen van de moderne oorlogsvoering. Zijn tactische aanpassingen en effectieve defensieve operaties tijdens enkele van de zwaarste veldslagen van de Eerste Wereldoorlog hebben zijn naam in de militaire geschiedenis vastgelegd. Hoewel zijn rol na de oorlog politiek minder prominent was, blijven zijn militaire prestaties een onderwerp van studie voor historici die de strategieën van de Eerste Wereldoorlog analyseren.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: Alfred Kühlewindt , Public domain, via Wikimedia Commons
- DiNardo, Richard L. (2015). Invasion: The Conquest of Serbia, 1915. Santa Barbara: Praeger. ISBN 978-1-4408-0092-4.
- Jung, Jakob (1995). Max von Gallwitz (1852-1937). Biblio. ISBN 978-3-7648-2435-8.
- Bronnen Mei1940
