HMS Wensleydale (pennantnummer L86) was een Type III Hunt-klasse escort destroyer van de Britse Royal Navy tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze werd gebouwd in het kader van het War Emergency Programme en ingezet in kustwateren rond Groot-Brittannië en het Kanaal. Het schip nam deel aan patrouilles, konvooiescortes en operaties tegen Duitse E-boten en torpedobootjagers. In 1944 raakte het schip zwaar beschadigd na een aanvaring, waarna het als totaal verlies werd aangemerkt. HMS Wensleydale werd in 1947 gesloopt.
>Ontwerp en constructie
De Hunt-klasse destroyers werden ontworpen als multifunctionele escorteschepen die konden opereren met de vloot én konvooien konden begeleiden. De Type III-variant was een verdere ontwikkeling ten opzichte van eerdere subtypes. Hierbij werd een van de 4-inch dubbelloops geschutsopstellingen vervangen door torpedobuizen, waarmee de schepen beter inzetbaar werden als torpedobootjagers .
HMS Wensleydale werd op 28 juli 1941 op stapel gezet door Yarrow Shipbuilders in Scotstoun. De tewaterlating vond plaats op 20 juni 1942, en de indienststelling volgde op 30 oktober van dat jaar. Het schip had een standaard waterverplaatsing van 1.050 ton en een vollebelading van 1.545 ton. De totale lengte bedroeg 85,3 meter, de breedte 9,6 meter en de diepgang 3,7 meter .
De voortstuwing werd verzorgd door twee Admiralty 3-drum ketels die stoom leverden aan Parsons-geveerde turbines. Met 19.000 shp werd een maximale snelheid van 27 knopen gehaald. De actieradius was 2.350 zeemijlen bij een snelheid van 20 knopen.
B>Bewapening
De bewapening van de Type III Hunts bestond uit vier 4-inch (102 mm) QF Mk XVI kanonnen in twee dubbelloopsopstellingen – een voor en een achter. Voor luchtafweer beschikte het schip over een viervoudige 2-ponder “pom-pom” opstelling en twee enkele 20 mm Oerlikon-kanonnen. Daarnaast was er een tweevoudige 21-inch torpedolanceerinrichting midscheeps geplaatst.
Voor onderzeebootbestrijding waren er vier dieptebomwerpers, drie afwerprails en in de praktijk meestal 70 dieptebommen aan boord. Deze combinatie gaf de schepen een veelzijdig defensief en offensief profiel, geschikt voor inzet in kustwateren .
Bep>Bepantsering
>Zoals gebruikelijk bij escort destroyers beschikte HMS Wensleydale niet over zware bepantsering. De constructie was gericht op snelheid en operationele inzetbaarheid, niet op weerstand tegen zware artillerie. De enige bescherming tegen inslagen betrof lokale verstevigingen rond vitale delen zoals de machinekamers en munitieopslagruimten.Sen>Sensoren en dataverwerking
>HMS Wensleydale beschikte over diverse radarsystemen die kenmerkend waren voor Hunt-klasse destroyers in de latere oorlogsjaren. Voor luchtwaarneming werd de Type 291 radar geïnstalleerd, een set die luchtdoelen op middellange afstand kon detecteren. De vuurleiding werd ondersteund door de Type 285 radar, die gekoppeld was aan het Mk I Rangefinder-Director systeem op de brug. Hiermee kon nauwkeuriger vuur worden geopend op luchtdoelen en oppervlakteschepen .Voor onderzeebootbestrijding beschikte het schip over Type 128 ASDIC, een vroege vorm van sonar die echo’s opving van onderwaterobjecten. De Type 128 werd breed toegepast in escorteschepen van de Royal Navy en speelde een sleutelrol bij het detecteren van Duitse U-boten.
In tegenstelling tot grotere schepen zoals slagschepen of vliegdekschepen, beschikte HMS Wensleydale niet over een volwaardige Action Information Organisation (AIO) ruimte. Door ruimtegebrek bij torpedobootjagers werd tactische informatie vaak verwerkt op de brug of in de kaartenkamer. Vanaf 1942 begonnen nieuwere destroyers te experimenteren met eenvoudige plotruimten. Sommige Type III-schepen kregen een rudimentaire AIO-inrichting, bestaande uit een hoek in de kaartenkamer met een radarscherm en een overzichtskaart. Hoewel dit de situational awareness verbeterde, was het systeem niet gelijkwaardig aan de uitgebreide AIO’s op grotere schepen .
De beperkte verwerkingscapaciteit van tactische gegevens was een nadeel in nachtgevechten of bij complexe operaties. HMS Wensleydale was daarom afhankelijk van directe waarneming, radioverkeer en visuele signalering voor coördinatie. De centrale verwerking van sensordata bleef beperkt, wat vanaf 1943 een operationele achterstand betekende ten opzichte van schepen met volledige AIO-capaciteiten.
Modificat>Modificaties
ns de loop van de oorlog ondergingen veel Hunt-klasse schepen kleine aanpassingen op het gebied van luchtafweer. Op HMS Wensleydale werden de enkele Oerlikon-kanonnen vervangen door tweevoudige gemotoriseerde Mark V-opstellingen. In sommige schepen werden ook 40 mm Bofors-kanonnen geplaatst ter vervanging van oudere systemen. Daarnaast werd bij meerdere Hunt-klasse destroyers de Type 272 radar geplaatst, een centimetergolf-radar voor oppervlakteschepen. Deze verving op termijn de traditionele zoeklichten .Status sc>Status schip tijdens de oorlog
ensleydale werd in 1942 in dienst gesteld en was bij indienststelling modern uitgerust. In de periode 1943–1944 vonden beperkte updates plaats, zoals aanpassing van luchtafweer en radar. Na een aanvaring met een Landing Ship, Tank (LST 367) op 21 november 1944 liep het schip zware schade op. De romp werd opengescheurd en de machine- en versnellingsruimten liepen onder. Hoewel het schip nog een haven wist te bereiken, werd het niet hersteld vanwege beperkte middelen en de overvloed aan escorteschepen aan het einde van de oorlog.Vanaf december 1944 werd HMS Wensleydale als niet-operationeel beschouwd.
Operationel>Operationele geschiedenis
in Britse kustwaterenNa haar indienststelling werd HMS Wensleydale toegevoegd aan de 15th Destroyer Flotilla in Plymouth. Vanaf december 1942 tot september 1944 voerde het schip patrouilles uit langs de Britse zuidkust en het Kanaal. Doel was het onderscheppen van vijandelijke eenheden en het begeleiden van kustkonvooien. De nadruk lag op het bestrijden van Duitse E-boten en het beveiligen van vaarroutes .
Gevechtscontacten in 1943
Tijdens de nacht van 28 op 29 mei 1943 raakte Wensleydale licht beschadigd in een gevecht met Duitse Schnellboote (E-boats). In oktober van datzelfde jaar nam het schip deel aan de voorbereidingen van Operation Tunnel, een reeks patrouilles langs de Franse westkust om blokkadebrekers en vijandelijke escortevaartuigen te onderscheppen.
Op 22 oktober vertrok een formatie van zes Britse oorlogsschepen – waaronder Wensleydales zusterschepen Limbourne, Talybont en Stevenstone – onder begeleiding van de lichte kruiser HMS Charybdis en de destroyers HMS Grenville en HMS Rocket. Zij kregen opdracht het Duitse vrachtschip Münsterland te onderscheppen. De Britse schepen werden echter vroegtijdig opgemerkt door Duitse radarstations aan de Franse kust, waarop vijf Duitse Type 39 torpedobootjagers een hinderlaag voorbereidden .
Slag bij Sept-Îles
Tijdens de nacht van 23 oktober 1943 vond de Slag bij Sept-Îles plaats. De Britse eenheid werd verrast door Duitse torpedoboten, waarbij HMS Charybdis werd getorpedeerd en zonk. HMS Limbourne werd ernstig beschadigd en later tot zinken gebracht door Britse torpedo’s om te voorkomen dat het schip in Duitse handen zou vallen. Wensleydale bleef buiten direct gevechtscontact, maar maakte deel uit van de formatie die betrokken was bij de mislukte onderschepping .
Botsing en uitfasering
Op 21 november 1944 botste HMS Wensleydale met LST 367. De schade aan de romp was aanzienlijk. De machinekamers liepen vol, en hoewel het schip nog een haven kon bereiken, besloot de Royal Navy tot uitdienststelling wegens onrendabele reparatie. Op 17 december werd het schip in reserve geplaatst. Op 29 juni 1946 volgde de officiële uitschrijving en verkoop voor sloop. Op 25 februari 1947 arriveerde HMS Wensleydale bij de werf van Hughes Bolckow in Blyth.
Conclusie
HMS>Conclusiertegenwoordigde een effectief scheepstype dat voldeed aan de Britse behoeften aan flexibele escort destroyers. De inzet in kustwateren, deelname aan gevechtsoperaties en de toepassing van sonar en radar pasten bij haar taakstelling. Vanaf 1943 werden echter nieuwe eisen gesteld aan informatieverwerking aan boord. De afwezigheid van een volwaardige Action Information Organisation betekende dat het schip volgens militaire normen verouderd was voor nachtelijke gevechten en luchtdoelcoördinatie.
Bronnen en meer informa>Bronnen en meer informatie
Royal Navy official photographer, Public domain, via Wikimedia CommonsEnglish, John (1987). The Hunts: A History of the Design, Development and Careers of the 86 Destroyers of This Class Built for the Royal and Allied Navies during World War II. World Ship Society. ISBN 0-905617-44-4.
Lenton, H. T. (1998). British & Empire Warships of the Second World War. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-048-7.
Campbell, N. J. M. (1980). “Great Britain (including Empire Forces)”. In Chesneau, Roger (ed.). Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-146-7.
Whitby, Michael (2022). “The Challenges of Operation ‘Tunnel’, September 1943 — April 1944”. In Jordan, John (ed.). Warship 2022. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-1-4728-4781-2.
Colledge, J. J.; Warlow, Ben & Bush, Steve (2020). Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present (5th revised and updated ed.). Seaforth Publishing. ISBN 978-1-5267-9327-0.
