
Tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte de marine een opmerkelijke vooruitgang in de ontwikkeling van geleide wapens. Een belangrijk wapen uit deze periode was de “Pelican”, een semi-actieve radargeleide dieptebom ontworpen voor anti-onderzeeboot oorlogsvoering, maar deze werd nooit operationeel ingezet. Dit artikel biedt een gedetailleerd overzicht van de ontwikkeling, de technologische innovaties en de impact van de “Pelican” op de militaire strategie.
Ontwikkeling van de “Pelican”
Twee Versies van de Pelican
Er werden twee versies van de Pelican ontwikkeld: de Pelican Mark II en de Pelican Mark III. De Pelican Mark II gebruikte een bom van 1.000 pond (450 kg) als basis, terwijl de Pelican Mark III een bom van 1.500 pond (680 kg) gebruikte. Beide versies hadden een hoog gemonteerde vleugel en een dubbele vinnenstaart voor stabilisatie en controle. De semi-actieve radarzoeker was ontworpen voor gebruik met de AN/APS-2 radar die in de Lockheed PV-1 Ventura was geïnstalleerd. De PV-1 kon twee Pelican Mark II’s of een enkele Pelican Mark III dragen.
Technologische Innovaties
De Pelican had een semi-actieve radarzoeker die reflecties van een door het lanceervliegtuig uitgezonden radarstraal volgde. Dit betekende dat het lanceervliegtuig zijn doelwit moest blijven verlichten met zijn boordradar na de lancering. In vergelijking met de Bat, die zijn eigen radarsysteem droeg, kon de Pelican vanaf een grotere afstand worden gelanceerd, wat de veiligheid van het lanceervliegtuig verhoogde.
De “Bat” als Vergelijking
De ontwikkeling van de “Bat” liep parallel aan die van de Pelican. De Bat was een radargeleide zweefbom die speciaal was ontworpen om vijandelijke schepen te vernietigen en beschikte over een actieve radarzoeker. Dit stelde de Bat in staat om onafhankelijk van het lanceervliegtuig te opereren en zijn doelwit te volgen tot inslag. De Bat werd succesvol ingezet tegen Japanse schepen in de Stille Oceaan en bewees zijn waarde door verschillende vijandelijke schepen te vernietigen.
Operationele Gebruiken en Beperkingen
De Eindfase van de Oorlog
Tegen de tijd dat de Pelican klaar was voor productie, waren de U-boten van Hitler al beslissend verslagen in de lente van 1943. Hierdoor werd verdere productie van de Pelican overbodig, en het wapen werd nooit operationeel ingezet. De Bat daarentegen werd succesvol gebruikt in de latere fasen van de oorlog en had een significante impact op de maritieme oorlogsvoering.
Technologische Innovaties en Invloed op Latere Ontwikkelingen
Radar Technologie
De ontwikkeling van de Pelican vertegenwoordigde een belangrijke stap in de vooruitgang van radar- en geleide wapen technologieën. De semi-actieve radarzoeker die in de Pelican werd gebruikt, legde de basis voor latere ontwikkelingen in precisiegeleide munitie.
Invloed op Latere Wapensystemen
De technologische doorbraken die tijdens de ontwikkeling van de Pelican werden bereikt, hadden een langdurige invloed op latere wapensystemen. De concepten en technologieën die werden ontwikkeld, werden verder verfijnd en toegepast in de naoorlogse periode, wat leidde tot nog geavanceerdere geleide wapens.
Conclusie
De ontwikkeling van de Pelican markeerde een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van militaire technologie. Hoewel het wapen nooit operationeel werd ingezet, vertegenwoordigde het significante technologische vooruitgang en legde het de basis voor toekomstige ontwikkelingen in geleide wapens. De Pelican blijft een symbool van de innovatieve geest en de technische bekwaamheid van militaire onderzoekers en ingenieurs tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Bronnen
- Friedman, N. (1982). U.S. Naval Weapons: Every Gun, Missile, Mine and Torpedo Used by the U.S. Navy from 1883 to the Present Day. Naval Institute Press.
- Stimson, H. L. (1945). The Development of Radar and Related Weapon Systems. National Bureau of Standards.
- Nalty, B. C. (1997). Winged Shield, Winged Sword: A History of the United States Air Force. Government Printing Office.
- Johnson, S. E. (2002). The Secret War: The Story of Radar Development in World War II. MIT Press.
- Afbeelding: National Institute of Standards and Technology, Public domain, via Wikimedia Commons
- Bronnen Mei1940









