Minoru Ōta (1891–1945) was een admiraal in de Keizerlijke Japanse Marine en vooral bekend als de bevelhebber van de Japanse zeemacht tijdens de Slag om Okinawa. Hij gaf leiding aan de verdediging van de Oroku-schiereiland en liet vlak voor zijn dood een boodschap na waarin hij de ontberingen van de Okinawaanse bevolking benadrukte. Zijn loopbaan omvatte zowel maritieme operaties als leiding over de Special Naval Landing Forces (SNLF). Ōta’s leven en militaire carrière geven een beeld van de rol van de Japanse marine tijdens het interbellum en de Tweede Wereldoorlog.
Vroege leven en opleiding
Ōta werd geboren op 7 april 1891 in Nagara, Chiba, in het Keizerrijk Japan. In 1910 werd hij toegelaten tot de 41e lichting van de Keizerlijke Japanse Marineacademie. Bij zijn afstuderen in 1913 behaalde hij de 64e plaats van de 118 cadetten. Zijn opleiding stond in het teken van discipline, navigatie, artillerie en technische kennis, die essentieel waren voor een marineofficier. Na zijn afstuderen diende hij als adelborst op de kruiser Azuma tijdens een opleidingsreis langs havens in de Verenigde Staten en Canada. Deze reis bood hem praktische ervaring in internationale wateren en versterkte zijn kennis van zeemanschap.
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Na terugkeer in Japan werd Ōta geplaatst op het slagschip Kawachi en later op het slagschip Fusō. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als jonge officier, maar Japan beperkte zich vooral tot maritieme operaties in de Stille Oceaan en Indische Oceaan. Ōta’s rol was hoofdzakelijk ondersteunend, waarbij hij kennis opdeed van artillerie en torpedo’s. In 1916 werd hij bevorderd tot luitenant. Kort daarna werd hij getroffen door tuberculose, waardoor hij een jaar buiten actieve dienst stond. Na herstel volgde hij opnieuw cursussen aan de marine-artillerieschool en de torpedoschool. Deze combinatie van praktijkervaring en verdere opleiding legde de basis voor zijn latere specialisatie in maritieme artillerie.
Interbellum: carrièreopbouw en veldtochten
Opkomst binnen de Special Naval Landing Forces
Tijdens de jaren 1930 ontwikkelde Ōta zich tot specialist in landoperaties van de marine. In 1932 nam hij deel aan het Eerste Shanghai-incident als commandant van een bataljon van de Special Naval Landing Forces, het Japanse equivalent van mariniers. Zijn ervaring in stedelijke gevechten versterkte zijn reputatie binnen de marine. In 1934 volgde zijn promotie tot commandant, waarna hij twee jaar later werd benoemd tot executive officer van het slagschip Yamashiro.
Eerste zelfstandig commando
In 1937 kreeg Ōta zijn eerste zelfstandige commando, het bevoorradingsschip Tsurumi. In hetzelfde jaar werd hij bevorderd tot kapitein ter zee. Tijdens de Tweede Chinees-Japanse Oorlog leidde hij vanaf 1938 de Kure 6e Special Naval Landing Force, die deelnam aan operaties op het Chinese vasteland. In 1941 kreeg hij het bevel over een SNLF-eenheid binnen de Japanse China Area Fleet in Wuhan. Deze ervaringen gaven hem zowel kennis van maritieme operaties als van landgevechten, wat uitzonderlijk was voor een marineofficier.
Voorbereidingen op de Stille Oorlog
In 1942 werd Ōta aangewezen als commandant van de 2e Gecombineerde Special Naval Landing Force, die was bestemd voor een geplande bezetting van Midway. Na de Japanse nederlaag in de Slag bij Midway werd deze operatie geannuleerd. Vervolgens werd hij bevorderd tot schout-bij-nacht en kreeg hij het commando over de 8e Gecombineerde Special Naval Landing Force. Deze eenheid was betrokken bij gevechten op de Salomonseilanden, onder meer bij New Georgia, waar hevige gevechten met Amerikaanse mariniers plaatsvonden.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Administratieve functies en herplaatsing
Na de veldtocht in de Salomonseilanden vervulde Ōta administratieve functies binnen de marine. In januari 1945, toen de nederlaag van Japan steeds waarschijnlijker werd, werd hij herplaatst naar Okinawa. Hij kreeg daar het bevel over de marine-eenheden die de verdediging van het eiland moesten ondersteunen. Zijn troepen bestonden uit ongeveer 10.000 man, waarvan de helft bestond uit gedwongen ingezette burgers zonder training. De overige manschappen waren artilleristen van marineschepen die nauwelijks ervaring hadden met gevechten op land.
Verdediging van het Oroku-schiereiland
Tijdens de Slag om Okinawa opereerden de marine-eenheden onder Ōta vanaf het Oroku-schiereiland. In mei 1945 ontstond verwarring over de opdracht tot terugtrekking. Ōta gaf aanvankelijk bevel tot evacuatie en vernietiging van zware wapens en munitie, maar kreeg kort daarna opdracht om terug te keren naar zijn oorspronkelijke stellingen. Dit betekende dat zijn troepen zonder zwaar materieel en vaak zelfs zonder geweren terugkeerden naar hun posities. Toen de Amerikaanse 6e Marinedivisie een aanval uitvoerde en het schiereiland afsloot, raakten de marine-eenheden geïsoleerd.
Laatste dagen en zelfdoding
Op 6 juni 1945 stuurde Ōta een telegram naar het Japanse marinehoofdkwartier. Hierin beschreef hij de extreme ontberingen van de Okinawaanse bevolking en verzocht hij om bijzondere aandacht voor hun offers. Enkele dagen later, op 11 juni, omsingelden Amerikaanse troepen zijn stellingen. Op 12 juni stuurde hij een afscheidsbericht naar het 32e Leger en op 13 juni pleegde hij zelfmoord met een pistool in de ondergrondse marinecommandopost. Na zijn dood werd hij postuum bevorderd tot viceadmiraal.
Na de oorlog
Na zijn dood in juni 1945 werd Minoru Ōta postuum bevorderd tot viceadmiraal. Zijn rol tijdens de Slag om Okinawa kreeg in de naoorlogse jaren aandacht in zowel Japan als de Verenigde Staten. In Japan werd vooral zijn afscheidsbericht aan de marineleiding bekend, waarin hij de inzet en het lijden van de Okinawaanse bevolking benadrukte. Dit document wordt vaak aangehaald als bewijs van de zware omstandigheden waaronder burgers tijdens de gevechten moesten overleven. De voormalige commandobunker van Ōta werd na de oorlog een herdenkingsplaats en maakt tegenwoordig deel uit van het Navy Headquarters Park in Okinawa.
Militaire rangen
Ōta doorliep een volledige militaire loopbaan binnen de Keizerlijke Japanse Marine. Hij begon als adelborst en werd in 1913 benoemd tot vaandrig. In 1916 volgde zijn bevordering tot luitenant, waarna hij in 1920 luitenant-ter-zee eerste klasse werd. In 1926 bereikte hij de rang van kapitein-luitenant. In 1932 werd hij bevorderd tot commandant en in 1937 tot kapitein. In 1942 volgde zijn promotie tot schout-bij-nacht. Uiteindelijk werd hij na zijn dood op 13 juni 1945 postuum bevorderd tot viceadmiraal, de rang waarmee hij in de Japanse militaire geschiedenis herinnerd wordt.
Onderscheidingen
Tijdens zijn carrière ontving Ōta meerdere onderscheidingen van de Japanse staat. In juni 1943 werd hem de Orde van de Heilige Schat (tweede klasse) toegekend. Na de oorlog werd hij bij de herdenkingspraktijken van de Japanse marine opnieuw geëerd, onder meer door postume bevorderingen en door de vermelding van zijn naam in gedenkplaatsen. Daarnaast werd zijn rol tijdens de Slag om Okinawa opgenomen in officiële Japanse en Amerikaanse krijgsgeschiedschrijving. Zijn nalatenschap wordt nog altijd herdacht in Japan, met name in Okinawa, waar monumenten en herdenkingsceremonies aan hem en zijn troepen zijn gewijd.
Conclusie
Minoru Ōta was een marineofficier die zich onderscheidde door zijn betrokkenheid bij zowel maritieme operaties als landgevechten van de Japanse Special Naval Landing Forces. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bekleedde hij diverse commando’s en eindigde zijn carrière als bevelhebber van de marine-eenheden op Okinawa. Zijn afscheidsboodschap, waarin hij de ontberingen van de Okinawaanse bevolking beschreef, maakt hem tot een unieke stem binnen de Japanse militaire geschiedenis. Hoewel hij als militair verantwoordelijk was voor de verdediging van een strategische positie, wordt hij ook herinnerd als iemand die oog had voor het lot van de burgerbevolking tijdens een van de zwaarste veldslagen van de Pacific-oorlog.
Bronnen en meer informatie
- Afbeelding: Japanese admiral Minoru Ōta, public doain via wiki commons
Alexander, Joseph H. (1997). Storm Landings: Epic Amphibious Battles in the Central Pacific. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-032-0.
Astor, Gerald (1996). Operation Iceberg: The Invasion and Conquest of Okinawa in World War II. Dell. ISBN 0-440-22178-1.
Feifer, George (2001). The Battle of Okinawa: The Blood and the Bomb. The Lyons Press. ISBN 1-58574-215-5.
Lacey, Laura Homan (2005). Stay Off The Skyline: The Sixth Marine Division on Okinawa—An Oral History. Potomac Books. ISBN 1-57488-952-4.
Leckie, Robert (1997). Strong Men Armed: The United States Marines Against Japan. Da Capo Press. ISBN 0-306-80785-8.
Prange, Gordon W. (1983). Miracle at Midway. Penguin. ISBN 0-14-006814-7.
Wiest, Andrew A. (2001). The Pacific War: Campaigns of World War II. Motorbooks International. ISBN 0-7603-1146-3.
