Mikhail Semyonovich Khozin (Russisch: Михаи́л Семёнович Хо́зин; 22 oktober [O.S. 10 oktober] 1896 – 27 februari 1979) was een Sovjet-generaal die een belangrijke rol speelde in zowel de Eerste Wereldoorlog, de Russische Burgeroorlog als de Tweede Wereldoorlog. Hij diende in verschillende militaire en administratieve functies binnen het Rode Leger en had een opmerkelijke loopbaan, die gekenmerkt werd door snelle promoties en strategische verantwoordelijkheden. Zijn carrière werd echter ook beïnvloed door tegenslagen, zoals zijn mislukte poging om het 2e Shockleger te ontzetten tijdens de belegering van Leningrad.
Vroege leven en militaire beginjaren
Mikhail Khozin werd geboren op 22 oktober 1896 in Skachikha, Tambov-gouvernement. Hij groeide op in een arbeidersgezin; zijn vader werkte als spoorwegarbeider. Khozin volgde aanvankelijk een technische opleiding aan de spoorwegschool in Saratov, maar zijn leven nam een drastische wending toen hij in augustus 1915 werd opgeroepen voor het Russische leger, midden in de Eerste Wereldoorlog.
Na zijn opleiding aan de 4e Kiev School voor praporshchiks (juniorofficieren) werd hij in juni 1916 benoemd tot officier en toegewezen aan het 60e Reserve Infanterieregiment. Kort daarna werd hij overgeplaatst naar het 37e Siberische infanterieregiment en nam hij deel aan gevechten aan het Roemeense front. Tijdens deze periode raakte hij op 18 december 1916 gewond. Na zijn herstel kreeg hij een belangrijke functie binnen de inlichtingenafdeling van zijn regiment. Tegen het einde van de oorlog werd hij, zoals veel andere soldaten, gedemobiliseerd in 1917.
De Russische Burgeroorlog en vroege Sovjetperiode
Na de val van het Russische keizerrijk keerde Khozin terug naar Tambov, waar hij als spoorwegcommissaris werkte en een arbeidersmilitie leidde om vitale infrastructuur te beschermen. Toen de Russische Burgeroorlog uitbrak, werd hij in november 1918 gemobiliseerd in het Rode Leger.
Khozin nam actief deel aan de strijd tegen anti-Bolsjewistische krachten. In eerste instantie diende hij als assistent-commandant van het 14e Rtishchevo Spoorwegregiment. Later kreeg hij het bevel over het regiment en speelde hij een rol in de verdediging tegen de cavalerieaanvallen van generaal Konstantin Mamontov. Gedurende de jaren 1919-1921 nam hij deel aan de bestrijding van de Tambov-opstand, een boerenopstand tegen het Sovjetbewind. Zijn eenheden voerden operaties uit in de gebieden rond Tambov, Saratov en Voronezj.
Na de burgeroorlog werd Khozin ingezet aan de westelijke grens van de Sovjet-Unie, waar hij een brigade leidde die verantwoordelijk was voor de beveiliging van de grenzen met Estland en Letland. Later werd hij naar de Noord-Kaukasus gestuurd, waar hij betrokken was bij militaire acties om anti-Sovjetopstanden in de regio’s Tsjetsjenië, Ingoesjetië en Noord-Ossetië neer te slaan.
Interbellum en opkomst in het Rode Leger
Tijdens de jaren 1920 en 1930 klom Khozin verder op binnen het Rode Leger. Hij bekleedde diverse commandoposities en voltooide militaire opleidingen, waaronder de hogere academische cursussen van de Frunze Militaire Academie. Gedurende deze periode had hij de leiding over verschillende infanteriedivisies en korpsen in het westen en oosten van de Sovjet-Unie.
In de jaren dertig werd hij gepromoveerd tot commandant van het Leningrad Militaire District en kreeg hij de rang van komkor (korpscommandant). In 1939 werd hij benoemd tot hoofd van de Frunze Militaire Academie, een van de meest prestigieuze militaire opleidingsinstituten in de Sovjet-Unie.
In juni 1940, toen het Rode Leger overstapte op een Westers geïnspireerd rangensysteem, werd hij benoemd tot generaal-luitenant. Dit markeerde zijn officiële toetreding tot de hoogste rangen van het Sovjet-leiderschap.
Tweede Wereldoorlog en het Leningradfront
Na de Duitse inval in de Sovjet-Unie op 22 juni 1941 werd Khozin toegewezen als plaatsvervangend commandant van het Front van Reservelegers. In september 1941 benoemde maarschalk Georgi Zjoekov hem tot stafchef van het Leningradfront. In deze functie was hij betrokken bij de verdediging van de stad en bij pogingen om de Duitse omsingeling te doorbreken.
Op 27 oktober 1941 werd hij bevorderd tot commandant van het Leningradfront. Hij leidde het front tijdens de Tichvin-operaties, waarbij Sovjet-troepen erin slaagden de Duitse opmars tijdelijk te stuiten. In juni 1942 werd hij echter ontheven uit zijn functie, mede vanwege het mislukken van het offensief om het 2e Shockleger te ontzetten, dat omsingeld was door Duitse troepen.
Na zijn ontslag werd hij overgeplaatst naar het Westelijk Front, waar hij het bevel kreeg over het 33e Leger en later de 20e Leger, waarmee hij deelnam aan Operatie Mars, een Sovjetoffensief tegen de Duitse posities rond Rzjev. Dit offensief resulteerde in zware verliezen, en Khozin werd wederom overgeplaatst.
Laatste oorlogsjaren en naoorlogse periode
In 1943 werd Khozin gepromoveerd tot generaal-kolonel en toegewezen aan de Demjansk-operatie, gericht op het vernietigen van de Duitse Demjansk-saillant. Vervolgens diende hij als plaatsvervangend commandant van het Noordwestelijk Front en later het Westelijk Front.
Eind 1943 en begin 1944 verloor hij echter het vertrouwen van de Sovjetleiding en werd hij ontslagen wegens “inactiviteit en een gebrek aan serieuze houding tegenover zijn taken.” In maart 1944 werd hij benoemd tot commandant van het Wolga Militaire District, een positie die hij tot het einde van de oorlog behield.
Na de oorlog werd hij in 1945 ontheven uit zijn functie en werd hij overgeplaatst naar een minder strategische rol als hoofd van het Militair-Pedagogisch Instituut. Later diende hij als directeur van het Militair Instituut voor Vreemde Talen en had hij verschillende educatieve functies binnen de Sovjet-strijdkrachten.
In 1963 ging hij met pensioen en hij overleed op 27 februari 1979 in Moskou. Zijn as werd bijgezet in het columbarium van de Vagankovo-begraafplaats.
Conclusie
Mikhail Semyonovich Khozin had een lange en complexe militaire carrière, waarin hij diende in meerdere conflicten en diverse rollen vervulde binnen het Rode Leger. Hoewel hij enkele belangrijke posities bekleedde, werd zijn loopbaan ook getekend door strategische nederlagen en herplaatsingen. Zijn invloed op de militaire operaties tijdens de Tweede Wereldoorlog, met name in Leningrad en Rzjev, blijft een onderwerp van historisch onderzoek.
Bronnen
- Afbeelding: : unknown, but Soviet official organ, Public domain, via Wikimedia Commons
- Zhukov, Georgy (1974). Marshal of Victory, Volume I & II. Pen and Sword Books Ltd. ISBN 978-1781592915.
- Glantz, David M. (1999). Zhukov’s Greatest Defeat: The Red Army’s Epic Disaster in Operation Mars, 1942. University Press of Kansas. ISBN 0-7006-0944-X.
- Bulkin, Anatoly (2018). Red Army Generals, 1918–1941: Three-volume Military Biographical Dictionary. Vol. 3. Penza. ISBN onbekend.
- Bronnen Mei1940
