Gerhard Herbert Richard Reisig (3 maart 1910 – 9 maart 2005) was een Duitse en later Amerikaanse ingenieur en raketwetenschapper. Hij speelde een rol in de ontwikkeling van rakettechnologie in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog en werkte na de oorlog in de Verenigde Staten binnen het Amerikaanse ruimtevaartprogramma. Reisig werkte onder andere in Peenemünde, bij de Army Ballistic Missile Agency en het Marshall Space Flight Center. Zijn loopbaan besloeg meerdere decennia en omvatte zowel militaire als civiele toepassingen van rakettechnologie.
Vroege leven en opleiding
Gerhard Reisig werd geboren in Leipzig, waar hij als kind onderwijs volgde aan de Nikolaischule. Na zijn middelbare school begon hij een studie aan de Technische Universiteit van Dresden. In 1932 behaalde hij een Bachelor of Science in technische natuurkunde en in 1934 het diploma van Diplom-Ingenieur. Zijn academische carrière werd later aangevuld met een doctoraat in de ingenieurswetenschappen aan de Technische Universiteit van Braunschweig, dat hij in 1963 afrondde. Deze uitgebreide technische opleiding vormde de basis voor zijn latere werk op het gebied van rakettechnologie.
Deelname aan de Eerste Wereldoorlog
Reisig was te jong om deel te nemen aan de Eerste Wereldoorlog, die eindigde toen hij acht jaar oud was. Zijn professionele activiteiten begonnen pas in het interbellum.
Interbellum: begin van technische loopbaan
Na zijn studie begon Reisig in 1935 te werken bij Siemens AG, waar hij betrokken was bij technische en industriële projecten. Hij bleef tot oktober 1937 in dienst bij het bedrijf. In datzelfde jaar werd hij door Wernher von Braun aangesteld bij het Heeresversuchsanstalt Peenemünde. Daar sloot hij zich aan bij het raketontwikkelingsprogramma van het Duitse leger. Hij werkte aan de Aggregat-serie, waaronder de A3- en A5-modellen, en verrichtte onderzoeks- en testwerk met behulp van de V2-raket.
Deelname aan de Tweede Wereldoorlog
Tijdens de oorlog zette Reisig zijn werk in Peenemünde voort. In 1943 ging hij werken onder leiding van Walter Dornberger aan het Wasserfall-project, een grond-luchtraketsysteem dat echter nooit volledig operationeel werd. De kennis en ervaring die hij in deze periode opdeed, zou later van grote waarde blijken in de Amerikaanse raket- en ruimtevaartontwikkeling.
Na de oorlog
Na de capitulatie van Duitsland werd Reisig via Operatie Paperclip door de Verenigde Staten overgebracht, samen met een groep Duitse wetenschappers onder leiding van Von Braun. Hij arriveerde op 6 december 1945 in de VS. Zijn eerste werkzaamheden vonden plaats op Fort Bliss, waar hij betrokken was bij de test- en opleidingsprogramma’s van raketsystemen. In 1951 verhuisde hij naar Huntsville, Alabama, en vanaf 1952 doceerde hij aerodynamica aan het Redstone Arsenal Institute of Graduate Studies.
Na de oprichting van de Army Ballistic Missile Agency in 1956 werd hij daar in dienst genomen. In 1962 trad hij in dienst bij het Marshall Space Flight Center, waar hij zich specialiseerde in de invloed van omgevingsfactoren op raketten. Hij bleef daar tot zijn pensioen in 1973. Hierna gaf hij les aan de University of Tennessee Space Institute en aan het Concordia College in Minnesota.
Militaire rangen
Er zijn geen aanwijzingen dat Gerhard Reisig een militaire rang bekleedde. Zijn werkzaamheden in Duitsland en de Verenigde Staten vonden plaats in een civiele of contractuele context, hoewel hij nauw samenwerkte met militaire onderzoeksinstellingen.
Onderscheidingen
Openbare bronnen vermelden geen formele onderscheidingen die aan Reisig werden toegekend. Zijn bijdragen aan raketonderzoek en -ontwikkeling werden vooral erkend binnen de professionele en academische gemeenschap waarin hij werkzaam was.
Conclusie
Gerhard Herbert Richard Reisig was een technisch geschoolde ingenieur die zowel in Duitsland als in de Verenigde Staten bijdroeg aan de ontwikkeling van rakettechnologie. Zijn carrière weerspiegelt de overgang van militaire naar civiele toepassingen in de ruimtevaarttechniek in de 20e eeuw. Via zijn werk in Peenemünde, zijn betrokkenheid bij Operatie Paperclip en zijn latere werkzaamheden bij het Marshall Space Flight Center, leverde hij een bijdrage aan het onderzoek dat de basis vormde voor moderne raket- en ruimtevaartprogramma’s. Hoewel zijn naam minder bekend is dan die van sommige van zijn tijdgenoten, vormt zijn loopbaan een voorbeeld van de rol van gespecialiseerde technici in de ontwikkeling van ruimtevaarttechnologie.
Bronnen en meer informatie
Lundquist, Charles A. (2014). Transplanted Rocket Pioneers. Huntsville: University of Alabama in Huntsville. ISBN 978-0-9861343-0-2.
Reisig, Gerhard (1999). Raketenforschung in Deutschland. Wie die Menschen das All eroberten. Berlin: Wissenschaft & Technik Verlag. ISBN 3-89685-506-9.
